Tagarchief: koor

Moe, moe, moe…….. Nou moe! Waar gaat dat naar toe? Naar bed vrees ik. Voor de zoveelste keer!

Posted on by

Oh, wat ben ik moe. Uitgeput. Doodmoe! Ik zit in bed. Vanavond moet ik naar het koor, maar waar ik de energie vandaan moet halen is me een raadsel.

Op de achtergrond zit Doctor Phil te oreren tegen een echtpaar. De man is chronisch ziek en de vrouw zit maar te zeiken, in plaats van hem te helpen. ‘Als iemand een chronische ziekte krijgt treft dat de gehele familie. Iedereen is er bij betrokken en iedereen moet zijn steentje bijdragen…..’ zegt the Good Doctor.

Huh? Dat is nieuw voor Heks. Nooit gemerkt dat het zo werkt.

En ook tegen de man ‘Ik snap dat je de hele dag videospelletjes speelt. Dat leidt af van de pijn en het ongemak in je lijf…..’ Herkenbaar. Ik kijk om die reden vaak naar Doctor Phil!

Dan is het programma afgelopen. Albert Verlinden vult het scherm. Mijn allergie speelt op. Ik wissel van zender.

Verlinden weet zelf ook wel dat er mensen zijn die hem niet trekken. ‘Ze noemen me Kwalbert,’ ginnegapt hij onlangs in een televisieprogramma. Kijk, lachen om jezelf, dat kan ik dan weer zeer waarderen!

We nemen onszelf vaak veel te serieus. Heus.

De laatste week lig ik mezelf veelvuldig af te leiden met slechte televisie. De medicinale cannabis vliegt er ook doorheen. Kortom: Ik crepeer van de pijn.

Zodoende komt er ook weinig terecht van mijn plannen om een verjaardagsfeestje te geven. Ik heb een paar mensen uitgenodigd, maar ik weet niet meer wie en ook niet meer op welke dag. En dit allemaal omdat ik puppycursus heb op de dag die ik oorspronkelijk in mijn hoofd had.

 

Als ik zo moe ben kom ik tot niets. Al weken moet ik bonnen insturen naar mijn zorgverzekeraar. Ik heb zeker zevenhonderd euro rekeningen uitstaan, maar ik ben te lamlendig om het te doen.

Ik doe alleen het hoognodige. Dus nieuwe medicijnen bestellen gaat nog net. Met sommige medicatie is het eindeloos ingewikkeld om dat voor elkaar te krijgen. Momenteel ben ik al dagen zoet met het bestellen van LDN.

Een apotheek in Dordrecht maakt deze verdunde versie van een regulier medicijn voor ongeveer 55 euro per 90 capsules. De grondstof hiervoor kost nog geen drie euro. Als ik het echter bij mijn eigen apotheek bestel moet ik voor dezelfde hoeveelheid zo’n 250 euro betalen…..

Hoe dat kan? Ze besteden het uit aan een gespecialiseerd bedrijf. Het schijnt te moeten van de overheid, anders raakt de apotheker in de problemen hebben ze me verteld. Of op de mouw gespeld, dat kan ook.

Die gespecialiseerde pillendraaiers zijn echte boeven. Ze draaien geen pillen maar draaien poten uit! Wonderbaarlijk ook dat de apotheek in Dordrecht de pillen wel zelf mag maken. Dordrecht is toch ook Nederland?

Heks is natuurlijk heel blij dat ze de pillen voor een enigszins normaal bedrag kan krijgen, vooral ook omdat ik ze zelf moet betalen, maar de procedure bij de Dordtse apotheek luistert nogal nauw. En tot nu toe is er altijd iets mis gegaan in het proces.

Maar goed. De LDN is besteld en betaald. Ik heb goede hoop dat het binnenkort per post arriveert. Ik heb direct maar de dubbele hoeveelheid gevraagd, dan ben er ik voorlopig weer vanaf.

Nu nog nota’s indienen. Daarna kan ik eens over mijn verjaren gaan nadenken. Op zich heb ik wel zin in een feestje. Ik heb de drank al in huis. Een heleboel lekkere Duitse bubbels.

Ik ben er alleen te moe voor. Het idee om een hele dag in de keuken lekkere dingetjes te bereiden lokt me op zich wel aan, maar in de praktijk sla ik al dagen mijn avondmaaltijd over, omdat ik er te lamlendig voor ben.

Eerst maar eens een nachtje goed slapen. Dat zal enorm schelen.

 

 

Zingen maakt blij. Wees niet bang voor samenzang, zet je zorgen opzij: Valt er ergens iets te zingen? Wees er als de kippen bij!

Posted on by

Amandel/abrikozentaart van Nigella, glutenvrij, lactosevrij, sojavrij. Heks vervangt de pistachenootjes door peccannoten en de abrikozenjam door kweeperngelei en doet er aanmerkelijk minder suiker in.

‘Kijk eens, lieverd, kweeperenjam!’ Heks diept een pot van dit gouden goedje op in haar handtas. Mijn zangmaatje kijkt stomverbaasd. ‘Waar heb ik dat aan te danken?’ glundert ze: Het heeft zo zijn voordelen om naast Heks te zitten in het koor. Je zit direct eerste rang bij haar magische kookpot.

Ook mijn achterbuurvrouw krijgt een pot. Zij heeft hem op vele manieren verdient. Ten eerste is ze enorm goedlachs. Elke gortdroge grap van Wim de dirigent beantwoordt zij met vrolijk geschater. Geweldig aanstekelijk. Ons koorhoekje is zodoende wekelijks een epicentrum van virale pretexplosies: De lachsalvo’s zijn niet van de lucht!

Naast deze geweldige aangeboren lachspierversterkende  kwaliteiten bezit deze dame ook het vermogen om ongezien veel voor anderen te doen. Onder andere voor Heks en haar naaste zangmaatje. Even een CDtje branden of wat partituren kopiëren? Ze doet het vanzelfsprekend en met veel plezier voor ons. Het geheel wordt dan ook nog mooi in plastic hoesjes afgeleverd. Fantastisch toch!

Ik weet het. Ik zit met enige regelmaat te schelden op mijn medemensen, terwijl er genoeg te genieten valt natuurlijk. Als je er maar oog voor hebt! Yep!

In de pauze zit ik met mijn vaste clubje dames te giebelen en te kletsen. ‘Waar is je hondje? Hoe gaat het met hem?’ Sommige zanglijsters vinden het wel erg jammer dat VikThor er niet bij is vanavond. Het is toch wel erg leuk zo’n jachthondje als publiek wanneer je ‘Hört das laute Getön’ ofwel ‘Het Jagerslied’ van Haydn aan het instuderen bent!

Vanavond storten we ons op het ‘Juhe, Der Wein Ist Da’: Het Wijnlied. We worden er heel vrolijk van. ‘Ik ben niet ontevreden, maar met een glaasje op zou het vast nog beter gaan…….’ grapt Wim, onze onvolprezen dirigent. Hij vertelt een anekdote over een beroemde contratenor die er zeker drie noten in de hoogte bij pakte met een borrel op. ‘Hij weigerde ooit een altpartij te zingen om die reden. Zonder borrel was er geen beginnen aan…..’

Kweebpeerjam/gelei: Kook de kweeperen met schillen en pitten. Door een roerzeef halen en nog eens koken met wat geleisuiker en een scheut kirsch. Mmmmmm…….

Wat heb ik het toch weer naar mijn zin vanavond. Na drie dagen in mijn eentje rondsmurfen is het heerlijk om weer onder de mensen te zijn. Ik geniet met volle teugen. Een heksenhand is gauw gevuld.

Later haal ik mijn kleine hondje op bij Frogs. Suikeroompje is al helemaal verkikkerd op mijn Kleutertje Luister. Lachend vertelt hij wat kleine anekdotes over VikThor. Ze hebben een lekkere wandeling gemaakt. ‘Vorige week heeft hij op weg naar huis stiekem die hele bak voer leeggevroten,’ antwoord ik. Mijn kikkervriend hikt van de lach. Oh, wat een ondeugend hondje.

Heel ondeugend, maar zo lief!

Nigella’s Amandeltaart met abrikozen, kardemon en rozenwater. Glutenvrij, lactosevrij, sojavrij. 

kweepeertjes uit de oven: Gewoon anderhalf uur op 150 graden. Heerlijk snoepgoed!

Wie een kuil graaft voor een ander is sociaal bezig! En: Laatste tropische dagen van 2016 nodigen uit tot spijbelen. Heerlijk!

Posted on by

Dinsdagmorgen belt Frogs. ‘Ga je vanavond mee naar het strand? Het is zulk mooi weer.’ Eigenlijk zou ik bij hem gaan eten en vervolgens naar het koor vertrekken. Terwijl mijn kikkervriend op VikThor zou passen. ‘Ik weet het niet, Frogs, ik moet natuurlijk repeteren. Je weet dat ik het nooit zomaar oversla.’

Een paar uur later is het 35 graden Celsius. Veel te warm in de middag om met mijn hondje naar buiten te gaan. Ook mijn zin om braaf te oefenen met mijn zangmaatjes is tanende. ‘Laten we het doen,’ sms ik mijn kikkervriend. Een paar uur later vist hij me op met zijn grote bolide.

We rijden naar de Wassenaarse Slag. Daar zijn veel minder honden dan op het hondenstrand in Noordewijk. En aangezien VikThor nog een laatste enting moet krijgen is dat een veiliger optie.

We dragen mijn ventje tot aan de vloedlijn. Zijn snelgroeiende hypermobiele ledematen mogen nog niet zwaar ploeteren door zacht zand. We zoeken een plekje en genieten een paar uur van het zalige weer. Af en toe springen we in het water om af te koelen.

Een echtpaar komt voorbij met een paar enthousiaste volwassen Springers. Ze rennen vol overgave achter een balletje aan. Volledig gefocust. VikThor ziet het vol spanning aan. Licht trillend observeert hij zijn grote broers. ‘Wat geweldig! Stoer! Dat wil ik ook!’ zie je hem denken. Als ze weg zijn graaft hij een kuil.

Tegen achten zoeken we een strandtent op om een hapje te eten. We zijn net op tijd. Om acht uur gaat de keuken dicht!

‘Strandpaviljoen Sport‘ heeft geweldige uitbaters. Niet alleen hebben ze een prachtige Springer Spaniël en een Duitse Herder rondlopen. Ook kun je er glutenvrije/sojavrije/lactosevrije producten bestellen. De kinderen van het echtpaar hebben ook de nodige allergieën en dit heeft hen gemotiveerd om te zorgen dat mensen met coeliakie en dergelijke gewoon bij hen terecht kunnen voor een lekker maal. Of een portie glutenvrije/lactosevrije bitterballen!

We zitten eerste rang voor een fenomenale zonsondergang. Terwijl we proosten met een goed glas wijn en genieten van ons eten zakt op de achtergrond de gouden zon in een roze/oranje/paarse vlammenzee.

Frogs is wel een beetje afgeleid, want naast ons zit een knappe gescheiden huismoeder met haar kinderen. Morgen moeten ze gewoon naar school. ‘Ze hebben zelfs proefwerkweek. maar ja, het is zo heerlijk op het strand. We blijven nog eventjes….’

Misdadig natuurlijk, proefwerkweek tijdens zo’n hittegolf. Frogs heeft al de hele dag vrij in verband met een tropenrooster op de school waar hij les geeft! Dat is het betere werk!

Om een uurtje of negen wordt het alweer donker. Het is nog steeds dertig graden. Op ons gemakje gaan we naar huis. VikThor is helemaal happy. Doodmoe ligt hij te slapen in de mand op mijn schoot.

‘Morgen moet ik helaas wel aan het werk, Heks, ik ga dus maar direct naar huis. Het was heerlijk aan het strand. Niet te geloven dat het zulk fantastisch weer is, de meteorologische herfst is officieel al begonnen!’

Ik voel me ook zeer tevreden. Spijbelen is soms toch zo geweldig! Ik ben dol op mijn koor, maar deze magische zomeravond in de herfst ging toch eventjes voor!

Ex Animo zingt Matthäus met bevindelijke en vitale momenten, aldus de lovende recensie van Lidy van der Spek. Heks heeft een heerlijke bevindelijke dag en avond met dit prachtige meesterwerk van Johann Sebastian Bach. Ik ben fit genoeg: Het kan en mag! Elke dag wat mij betreft……

Posted on by

Doorkijkje door de enorme kerk

Matthäus Passion, woensdag 23 maart 2016, Pieterskerk te Leiden. Koor: Christelijke Oratorium Vereniging Ex Animo. Dirigent: Wim de Ru. Solisten: Tetsje van der Kooi, Ingeborg Bröcheler, Pascal Pittie, Laurens-Alexander Wyns, Joep Bröcheler , David Greco. Begeleiding: Holland Orkest Combinatie, m.m.v. Jeugdkoor BplusC, Thijs Kramer, orgel-continuo en Takeshi Sudo, Viola da gamba.

Het orkest zit klaar, het koor staat opgesteld, de generale kan beginnen

Woensdagmorgen schrijf ik een blogje in bed. Ik spaar mijn krachten, want ik moet de hele dag aan de bak met de Matthäus Passion. Eerst generale en dan uitvoering. Het blog gaat over de aanslagen, want daar is mijn bewustzijn van vergeven.

Om twaalf uur race ik naar de mondhygiëniste. Een ongelukkig geplande afspraak. Nou ja, ik zing vanavond in elk geval met een stralend gebit! ‘Er is een stukje van mijn kies afgebroken,’ vertel ik haar. Ze kijkt in mijn mond. ‘Oh nee, iet ies ein kroon gebroken!’ Mijn mondverzorgster is Oost Europees. Ze roept de tandarts erbij. Die maakt snel een foto en een vervolgafspraak.

’s Avonds hebben we natuurlijk allemaal mooie zwarte jurken en pakken aan…….

Dure grap hoor, zo’n gebroken kroontje. Deze prinses op de erwt is er in elk geval niet blij mee. Als een haas ga ik ervandoor. Ik ben door dit gedoe hartstikke laat voor de generale repetitie. Lunchen sla ik dan ook maar over.

Als ik in de kerk kom staat iedereen al klaar. Heks heeft een plekje buiten het koor. Krijg nou wat! Samen met mijn maatje zijn we aan de andere kant van het gangpad geposeerd, aan de rand van de te kleine tribune, waarop het koor zit. ‘We zitten op de strafbank,’ fluister ik in haar oor. Ze kijkt me berustend aan, maar baalt als een stekker.

kroonluchtertje

Door onze ongelukkige positie hoor ik de alten niet goed, behalve een paar alten achter me, waarvan er eentje enorm zit te broddelen hier en daar. Wel knallen via een pilaar de tenoren in mijn oor. Echt lekker zingen is er dus niet bij die middag. Maar ja, ik vind het al weer heel wat dat ik hier sta. En dat ik bij stem ben. Om dat te bewerkstelligen heb ik een hele week absolute rust gehouden: Het heeft gewerkt!

Na de generale repetitie scheur ik naar huis. Ik moet nog van alles, maar ik ben doodop. God, wat heb ik toch weinig energie. Hopeloos. Mijn lichaam vertoont slakkengedrag. Traag worstel ik me onder de douche door. En ik moet nog een hele avond knallen. Ik zorg dat ik op tijd terug ben in de kerk. Maar oh jee, extra pijnstillers innemen vergeten. En er is geen koffie voor ons vooraf!

Mijn maatje balend op de strafbank

Een koorvriendinnetje van me diept paracetamol op in haar van alle gemakken voorziene handtas. Ook trakteert ze me op een kopje koffie aan de bar. Zodoende trek ik net genoeg bij om er vol tegenaan te gaan. Onze inzingsessie doet de rest. Giebelig staan we even later aan weerszijden van de kerk opgesteld om in ganzenpas naar voren te marcheren.

Ik neem plaats op mijn strafstoel. De kerk zit stampvol. Er zijn nog maar een paar lege plekken. ‘Zo druk heb ik het nog nooit meegemaakt,’ sist mijn zangmaatje. Zij zingt al zeker voor de dertigste keer mee, dus dat zegt wel iets.

Even later komen de solisten en dirigent binnen. Het geroezemoes verstomt. Onze vice voorzitter neemt het woord. We gaan een minuut stilte houden voor de slachtoffers van de aanslagen bij onze zuiderburen.

bevriende sopranen

Even schrik ik, want ik heb soms moeite met het zich toe eigenen van allerlei leed door Jan en alleman. Tegelijkertijd gaat onze uitvoering van vanavond natuurlijk juist over onschuldige slachtoffers en foute politiek. Het wordt muisstil. De minuut duurt eindeloos. Heks kijkt vanuit haar hoge positie door doodstille kathedrale kerk. De kroonluchters verspreiden hun gouden licht kwistig door de enorme ruimte. Rond de eeuwenoude pilaren branden waxinelichtjes.

Dan is het zover. Onze dirigent, Wim de Ru,  zwaait zijn baton door de lucht. Het orkest begint zijn slepende eindeloos modulerende melodielijn. De spanning bouwt op. We halen diep adem en beginnen. ‘Kommt, Kommt,  Kohohohommt, ihr Töchter, helft mir klahahahahahahahahahahahagen,’ zingt Heks op volle sterkte vanuit haar strafbank. Mijn hart zwelt op in mijn borstkas. Heerlijk! We knallen het eerste deel eruit.

Vrolijke noten in de pauze!

‘Seht! Wohin? Auf unsre Schuld,’ klinkt het om me heen. Boven alles uit zingt het jeugdkoor ‘O Lamm Gottes, unschuldig,’ met hun ijle zuivere hoge stemmen. Dat ontroert me altijd zo. Dat prachtige jongenskoor dwars door alles heen.

De kop is eraf. Het verhaal neemt een aanvang. We zingen en zingen alsof ons leven ervan afhangt. Soms zacht en ingetogen, vooral bij de koralen, dan weer voluit. De gekke spreekkoren…. ‘Herr, bin ich’s?’ zingen we om beurten en tegen elkaar in. Ik hoor een Herr teveel realiseer ik me. Bin ich’s? ‘Nee, ik was het ,’geeft de alt achter me later toe.

‘Ich will bei meinem Jesu wachen,’ de tenor heeft een schitterende stem. ‘So schlafen unsre Sünden ein,’ antwoorden we. ‘Wat is dat toch prachtig dit gedeelte,’ geniet ik al zingende. Dan volgt al snel een favoriet van Heks.

Kwek kwek kwek. Het koor heeft een grote sociale funcie…..

Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden?
Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle,
zertrümmre, verderbe, verschlinge, zerschelle
mit plötzlicher Wut
den falschen Verräter, das mördrische Blut.

Oh, wat zingt dat toch lekker weg. Waanzinnig!

Niet veel later is het pauze. Steenvrouw is komen luisteren, maar ook Trui en haar prachtige dochter Vlinder zijn van de partij. Wat een enorme verrassing dat deze jongedame de hele Matthäus komt uitzitten speciaal voor mij! ‘Het is supergoed!’ zeggen mijn vriendinnen.

Engel is er ook, ik zie haar recht voor me op de derde rij zitten. Wat een geweldige plek! Na afloop kunnen we elkaar niet vinden. ‘Wat me zo opviel bij de Matthäus, was dat het trager/wat slepender ging, en met zóveel gevoel….niet alleen bij de solisten of t orkest, maar vooral t koor. Zo zacht en teer er gezongen werd. Was prachtig, voelde me door de muziek omarmd!’ schrijft ze me ’s nachts.

Bas/Bariton David Greco en dirigent Wim de Ru tijdens de generale repetitie

En een paar dagen later ‘Ik zag gisteren een stukje Matthäus op TV…..een beroemd koor en beroemde solisten enzo….het werd afgeraffeld, uptempo, zonder enig gevoel en compassie. Veel en veel liever jullie intonatie….. zó persoonlijk en gevoelig gebracht, alsof jullie het voor mij speciaal zongen. Als t koor begon te zingen, was het ook net alsof een golf van zachte wattenklanken over het publiek uitgerold werd.’

Geweldige recensie toch?

Nog een bevriende alt

De rest van de avond vliegt voorbij. We sterven van verdriet bij het hart van dit beroemde muziekstuk, het ‘Erbarme dich’. En daarna is het een afglijdende beweging naar het graf. Tegen die tijd crepeer ik van de pijn. Al dat opstaan en zitten. Het staan. De lange dag. De virussen die in mijn lijf rondwaren. Ik ben ook aan een wederopstanding toe zo langzamerhand…..

Mijn andere zangmaatje heeft er zin in!

Toch kan de Matthäus me nooit lang genoeg duren. Als we de laatste noten zingen baal ik dat het afgelopen is. Bij onze uitvoering wordt geklapt. Niet direct. Eerst is het zeker een minuut doodstil. Niet voor Brussel dit keer, alhoewel…. Indirect wel. Dan barst er een oorverdovend applaus los, we krijgen een staande ovatie! Het publiek wordt gek. Er komen bloemen voor de solisten en onze onvolprezen dirigent. Iedereen zweeft een paar meter boven de grond van geluk na het volbrengen van deze wereldberoemde lijdensweg…….

Een kwartier later zijn de meesten op weg naar buiten. Muziek ingepakt, vlinderstrikje aan de wilgen, leesbril opgeborgen, jas aan, tot ziens, was fijn, zit er weer op…. Heks drinkt nog een glaasje wijn met Trui en Vlinder in de leegstromende kerk. Daarna tref ik Frogs in mijn huis. Hij heeft voor Varkentje gezorgd. We nemen nog meer wijn en ik vertel over mijn belevenissen.

Ja, we gaan weer beginnen

Lang nadat hij naar huis is stuiter ik nog in de rondte. Ik luister nog naar een stuk of twintig uitvoeringen van ‘Ich will bei meinem Jesu wachen,’ sommigen zo mooi dat de tranen over mijn wangen rollen. Maar bij een licht nichterige balletuitvoering geïnspireerd op de muziek krijg ik de slappe lach. Alhoewel het einde daarvan wel weer prachtig is: Tijdens de laatste tonen van het stuk valt de danser in slaap……

De dagen er op zie ik nog twee fantastische documentaires over onze geliefde Matthäus Passion. Prachtig, allebei. In één ervan,  ‘2Doc: Erbarme Dich’, zit ook veel dans en beweging. Het is een zeer interactieve uitvoering. De muzikanten, het koor, iedereen acteert mee: Fantastisch, heel dramatisch. Zo zou ik em ook wel eens willen zingen. De muziek leent zich er bij uitstek voor!

Nog wat laatste markeringen aanbrengen……

De andere, ‘2Doc: Mijn Matthäus’,  gaat over hoe dit meesterwerk het leven van mensen beïnvloedt. Ook heel mooi en indringend. En herkenbaar voor ons verslaafde amateurzangers…….Een aanrader voor alle Matthäus fanaten……

Tot slot de recensie in het Leidsch Dagblad:

We kregen een geweldige recensie in Leidsch Dagblad! 

Voor degenen die niet weten wat ze met het woordje bevindelijk aanmoeten, kijk eens hier: Wat bedoelt men nou eigenlijk echt met “bevindelijke prediking”? Een antwoord vanuit de reformatorische hoek……

Onze inzingruimte, tevens omkleedruimte

Ja, hoera! Vanavond rappen we de spreekkoren uit de Matthäus Passion van Bach. Altijd een feestje, repeteren met mijn oratoriumkoor. In de pauze krijgt Heks welverdiende complimenten van haar medezangers. Lekker hoor.

Posted on by

Zoals elke week ga ik natuurlijk weer een avond repeteren met mijn koor. Ik trek mijn nieuwe rode jurk aan met een paar geweldige cowboylaarzen. Gedecoreerd met speelkaarten. Tarot! Echt iets voor een toverkol! Een hoedje, vest en knalrode sjaal completeren mijn look. Stylen kun je wel aan Heks overlaten. De andere alten kijken zoals gewoonlijk weer hun ogen uit.

‘Leuk hoedje, Heks!’ ‘Staat je goed!’ ‘Ik vind je sjaal zo prachtig, zelf gebreid?’ Uitgebreid wordt mijn outfit besproken in de pauze. ‘Mooie ketting, die staat er geweldig bij!’ Het is inderdaad een prachtig sierraad, onlangs cadeau gekregen van een hele lieve man!

Vanavond repeteren we de spreekkoren, die geweldige hiphopachtige elementen in de Matthäus-Passion. Wat is het toch een fantastisch muziekstuk. Bij een bepaald zinnetje zegt de dirigent: ‘Kijk, hier staat allegro. Het is de enige tempoaanduiding in de hele Matthäus. Bach heeft daar ongewijfeld een bedoeling mee gehad: Het moet licht blijven, maar de tekst doet je neigen naar zwaar…’

Zo leer ik altijd wel weer iets bij over deze intrigerende passie.

Jaren geleden ben ik naar een lezing geweest van Kees van Houten over de Kruisvorm in Matthäus-Passion. Hoe het gedeelte voor de pauze de horizontale balk vormt en het gedeelte na de pauze de verticale. Het verklaart direct ook waarom de pauze in dit stuk tegen alle traditie in zo idioot vroeg ligt…….

Het eerste stuk na de pauze is heel ‘hoog’ gecomponeerd, het laatste juist zeer laag. Dan zitten we naast het graf. Op de barre grond.

Daar waar de balken elkaar kruisen, precies op die plek, wordt het ‘Erbarme dich’ gezongen. Het hart van de Matthäus Passion. De aria, die volgt op het verraad van Petrus. Het lied over de feilbare mens: ‘Heer ontferm U!’ Deze aria heeft ongeveer deze hele ellendige winter in mijn hoofd gezeten. Het is een heel droevig lied van ongekende schoonheid……

Erbarme dich,

Heb medelijden,

Mein Gott,

Mijn God,

Um meiner Zähren willen !

Omwille van mijn tranen.

Schaue hier,

Zie toch,

Herz und Auge weint vor dir

Hart en ogen wenen

Bitterlich.

Bitter om U

 

‘Goh,’ dacht ik na die lezing, ‘En hoe zit dat dan met de Johannus Passion? Want als Bach zoiets voor de ene passie verzon, dan zal het ongetwijfeld ook terug te vinden zijn in die andere werken van zijn hand.’

Maar goed, wij zijn nu eenmaal een Matthäuslandje. Dus ook onze onderzoekers blijven gefixeerd op dit speciale stuk. Heks vindt het best. Al had Bach nooit iets anders geschreven dan alleen dit stuk, dan kon ik er nog een heel leven mee toe!

Later lees ik dat Kees van Houten deze twee passies van Bach naast elkaar heeft gelegd. Ook daar geeft hij nu lezingen over…..

De gehele avond ploeteren we op de spreekkoren. De bassen hebben een virtuoze partij met ‘Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden’. Alleen loopt het nog niet erg.

‘Ik laat jullie eerst wat stemoefeningen doen, voor de soepelheid.’ Onze dirigent Wim de Ru weet altijd precies hoe hij het beste uit zijn zangers kan halen. ‘Hahaha, huhuhu, uhuhuhuh’ zingen de bassen. Wij alten zitten hen uit te lachen. Het klinkt zo grappig!

‘Jaja, lach maar,’ roept Wim, ‘Dat vinden jullie wel leuk hè, als de bassen foutjes maken…’

Wat is het toch heerlijk, zo’n avondje zingen. Op de heenweg zat ik scheldend in de auto. Ik heb last van een kort lontje, dus als automobilisten als een slak door de stad kruipen in hun bolide erger ik me kapot. ‘Laat me erlangs, rijd nu eens door,’ foeter ik tussen mijn tanden. Op de terugweg zing ik het hoogste lied. Steevast!

In de garderobe op weg naar buiten spreek ik een sopraan, die ook in ‘de Schola’ zingt. ‘Ik wist wel dat je niet zou komen,’ lacht ze me toe, ‘Gewoon een voorgevoel. Maar je mist wel iets hoor, Heks.’

Ze heeft me enthousiast gemaakt om mee te zingen in een passie, ws. het Christus Oratorium, van Liszt. Vorige week zou ik eigenlijk een avondje op proef gaan, maar ik lag natuurlijk weer eens om. De slimmerd laat me nu geloven, dat ze overtuigd is, dat ik het toch niet ga doen. Zodoende ben ik er natuurlijk op gebrand het tegendeel te bewijzen.

Kijk, zo gaat dat met ons mensen. Juist als je overtuigd bent, dat iemand het niet in zich heeft om iets bepaalds te bewerkstelligen, kom je nog voor verrassingen te staan. Verwachtingen worden zelden waargemaakt. Maar goddank is het leven wel wonderbaarlijk!

 

Kerstconcert van Ex Animo in de Marekerk te Leiden. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar! Dus grijp je kans!

Posted on by

Kerstconcert 2015 van EX Animo

Morgen treedt Heks op met haar koor Ex Animo in de Marekerk te Leiden. Onder de bezielende leiding van Wim de Ru. We zingen werk van o.a. Britten, Kostiainen, Kodaly en Willia,ms.

Er zijn nog kaartjes verkrijgbaar morgen aan de zaal voor slechts 15 euro. Komt allen en hoort zegt het voort!

Vrolijke dag vol flirts en complimenten. Heks is in goede doen. Zelfs mijn haar zit perfect. Ook het weer werkt mee. Totdat het omslaat. Dan kijk ik maar naar een hele zielige film. ‘Hachi: A dog’s Tale’ Over een trouwe viervoeter en zijn dode baas die nooit meer terug komt….…

Posted on by

Dinsdagavond trek ik mooie kleren aan. Ik haal een verfje over mijn toet. Op mijn kop zet ik een soort rooie eierdop. Van suède met rare slierten. Mijn lange haren hangen schoon en nat op mijn rug. Er verandert iets in mijn manier van bewegen. Ik lijk weer een beetje te dansen. Ook zing ik een liedje. Zachtjes voor me uit. Er komt weer leven in de brouwerij!

Op het koor wordt keihard gewerkt. Het is 1 van de laatste repetities voor ons grote kerstconcert. We worstelen ons door ons repetoir. Al snel is het pauze.

De echte professor en de echte Hachi in 1924

‘Wat zie je er geweldig uit, Heks,’ roepen de alten om me heen. Een vrolijke bas met een dikke buik begint uitgebreid met me te flirten. Heks wordt gewoonweg een beetje verlegen van al die aandacht. Toch maakt het me iets duidelijk: Ik ben er weer.

Vandaag maak ik er alweer werk van. Een mooi vest met grote bontkraag, Cowboylaarzen en een cowboyhoed. Alles in bordeauxrood. Ik loop al een week in knalrode kleding…..

De dame van de biowinkel maak me  complimenten. En zij is niet de enige. Als ik over de markt loop word ik hevig beflirt door een knappe jongeman van de dierenbescherming. Hij geeft me een knuffel. Van pluche…..En alsof dat nog niet genoeg is loop ik iets verder een oude vriend tegen het lijf.

‘Ha Leone,’ schreeuw ik naar de overkant van de straat, waar ik in de beginnende schemering zijn vrolijke gezicht ontwaar achter een paar passanten. Hij steekt direct de straat over, alleen is het niet mijn Surinaamse vriend. Er staat een gitzwarte Afrikaan voor me. Hij lacht zijn spierwitte tanden bloot en stelt zich voor.

Wachtend jaar na jaar

Hij draagt de naam van iemand uit mijn verleden. Een zeer foute ex. ‘De betrouwbare’ betekent het in het Arabisch. Nou ja, mijn naam betekent lul. En mijn doopnaam betekent hielenlichter ofwel bedrieger.

Het is niet altijd gezegd dat je je naam eer aandoet. Ik bedrieg niet, maar ben vaak bedrogen. Ook ben ik geen lul, nog heb ik er eentje. Maar ik ben wel vaak de lul als iemand zich van zijn lulligste kant laat zien…. Maar ja, laten we wel wezen, een mooie naam is vaak een vlag op een modderschuit……

Mijn nieuwe vriend kijkt me schattend aan. Hij is helemaal weg van me, zoveel is wel duidelijk. ‘Geef me je telefoonnummer,’ commandeert hij met charmante blik. Hij blijkt bij me om de hoek te wonen! Ik lach hem uit en glimlach hem vervolgens bemoedigend toe. ‘We komen elkaar vast weer tegen. Tot de volgende keer!’

Mensen houden van Hachi en geven hem eten

Aan het eind van de middag is het uit met de pret. Van het ene op het andere moment is de koek op. Verdrietig zit ik op de bank te simmen. Later kijk ik de film ‘Hachi: a dog’s tale’ over de hondstrouwe hond Hachi-ko. Betrouwbaar en bebouwbaar, zoals honden zijn. In tegenstelling tot mensen.

Het is een verschrikkelijk tearjerker. Een drakerige Amerikaanse remake van een oorspronkelijk Japanse film. Vanavond heb ik geen verweer. Ik zit het maar uit. Het is een min of meer waargebeurd verhaal over de liefde tussen een hond en een professor..

Elke dag bracht deze Japanse Akito zijn baasje naar het station. Om hem ’s middags om 5 uur weer op te wachten. Dan volgt de voortijdige dood van laatstgenoemde. Tot slot wacht de hond bij het station op zijn baas. Negen eindeloze jaren lang. Het breekt mijn hart.

‘Arme, arme hond. Zit je daar negen jaar alleen in de kou op iemand te wachten die nooit terug komt. Waarom heb je nooit meer iemand anders een kans gegeven?’

De begrafenis van de echte Hachi

Heks en de toestand in de wereld: Van Oostgoten, Westgoten, Dakloze dakgoten die in de goot belanden tot vluchtelingen in je achtertuin. Er is niets nieuws onder de zon. Wel kun je iedere dag opnieuw kiezen hoe je met jezelf en de wereld wilt omgaan. Vanuit angst of vanuit je liefdevolle hart…..

Posted on by
toverheks op bezemsteel, copyright Cock Griffioen

Hatsjie, hatsjoe ©Toverheks.com

‘Hatsjie, hatsjoe. Het eerste herfstgriepje dient zich aan en wel op de eerste dag van de herfst! Het laatste zomergriepje heb ik net de deur uitgebonjourd. Samen met de zomer zelf. Het regent pijpenstelen. Heks zit in bed. De televisie staat gezellig soaps te pruttelen. Zometeen moet ik naar het boze bos. Wandelen. Buiten. Met Varkentje.

De afgelopen week, na het schrijven van een depri-blog, krijg ik allemaal lieve berichtjes. Kleine zorgzame kattebelletjes om me een hart onder de riem te steken. Kreten van herkenning door lotgenoten. Zomaar een cadeautje in de brievenbus……

Ja, ook dat laatste overkwam me gisteren. Zo leuk! Heks, die regelmatig zelf rare pakkertjes op de bus gooit, vindt een prachtig boek van Thich Nath Hanh tussen de post; ‘Je bent een geschenk aan de wereld!’

toverheks op bezemsteel, copyright Cock Griffioen

Ik ben een geschenk aan de wereld ©Toverheks.com

Tevreden nestel ik me in bed met mijn nieuwe aanwinst. Ik voel wel ergens in de verte een piepklein bodempje onder mijn gestel, maar veel stelt het niet voor. Een avondje zingen met het koor en ik ben terug bij af. Dus ik blijf lekker thuis. Het koor moet nog maar een weekje wachten.

’s Avonds check ik de statistieken van mijn blog. Ze schieten door het plafond vandaag. De op 1 na drukste dag ooit! En ik maar denken dat niemand zit te wachten op mijn geworstel en getob. Zelf schrijf ik liever opgewekte, inspirerende en vooral grappige verhalen….

Toch lees ook ik liever een oprecht stuk, dan zo’n glad en afgeroomd vertelsel over een perfect bestaan. Laten we wel wezen: Het bestaan is verre van perfect. Al die leuterkoek over hoe je je eigen leven creëert wordt toch lelijk ingehaald door de gebeurtenissen in dit tijdsgewricht. De maakbare samenleving legt het loodje met al die vluchtelingen in je achtertuin…

‘Wat me echt ergert is die mensen die er bang voor zijn. Ik ben niet bang hoor, Heks!’ Frogs is er wel uit. We moeten onze medemensen helpen!

‘Ach, ik begrijp die angst wel. Het zijn er wel erg veel! Mensen in een kwetsbare positie kunnen zich terecht zorgen maken. De spoeling op het gebied van sociale voorzieningen in onze afbrokkelende zorgzame samenleving is de laatste jaren al erg dun geworden. Nog meer verdunning zit niemand op te wachten!’

Salarissen aan de top en bonussen blijven onaangetast is de ervaring. De basis van de maatschappij moet over het algemeen het benodigde geld voor dit soort zaken ophoesten.

Er zijn gezinnen, die al nauwelijks rondkomen momenteel. In ons superrijke landje! Als Heks niet vanuit een klein geërfd kapitaaltje haar pillen en behandelingen kon bekostigen, was ze al lang failliet geweest.

Angst. Dat loeder, wat ons uit de slaap houdt. De slechtste raadgever ooit. Weg ermee zou je zeggen!

Vluchtelingen zijn zo oud als de wereld zelf. Mensen hebben elkaar altijd en overal naar het leven gestaan. Broeders hebben vanaf dag 1 het land, geld en goed van hun medebroeders ingepikt. Of elkaar de hersens ingeslagen. Of beiden. Denk maar aan Kaïn en Abel.

Vrouwen zijn sinds jaar en dag verkracht en buitgemaakt. Goed voor de verspreiding van de genen, dat dan weer wel, maar wat een toestanden.

oostgotyen en westgoten, economische vluchtelingen, volksverhuizingen

Shit, ben ik nu een Oostgoot of een Westgoot? Of een Dakgoot? Of een dakloze dakgoot? ©Toverheks.com

De Oostgoten trokken naar het westen. De Westgoten trokken naar het oosten. Nederlanders vertrokken massaal naar Canada ooit tijdens een crisis. We hebben ons bloed ook grondig gemengd met de volkeren, die we koloniseerden. De onderdrukte stakkers werden ook nog eens gekerstend tegen heug en meug….

Vele Indische mensen ontvluchtten uiteindelijk door onze inmenging hun eigen vaderland. Zo zijn voorouders van ons domme blondje Wilders in Nederland beland….Tienduizenden Joden zijn Duitsland ontvlucht ooit. We weten wat er met de miljoenen achterblijvers is gebeurd….

Ook nu is er reden tot angst en vluchtgedrag genoeg. Het zijn weer griezelige tijden. Onze pyramide van rijkdom met de bonustop heeft een aanzuigende werking op allerlei wanhopige mensen. De verspreiding van de Smartphone schijnt een ook belangrijke schakel te zijn in dit hele proces. Dit gadget der welgestelden blijkt een onmisbaar instrument in deze grote volksverhuizing.

Interbeing. Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen. We zijn de golf en de oceaan. Waar en hoe we ons manifesteren is volstrekt onbelangrijk. Als we ons maar manifesteren! Toch maken we er met onze enorme ego’s een heel PUNT van.

alleen samen komen we er uit,

Alleen samen komen we er uit ©Toverheks.com

EX ANIMO ZINGT NAAR EEN OPSTANDING TOE! Geweldige recensie in het Leidsch Dagblad van ons concert, de Matthäus Passion, vorige week in de Pieterskerk. Een greep uit de superlatieven: contrastrijke dynamiek, juwelen van koralen, ontroerend gezongen, volkskoren gaan door merg en been…..

Posted on by
EX ANIMO, LEIDEN

Het instuderen van Kinot heeft het hele koor opgetild naar een hoger niveau

–

Ons koor ‘Ex Animo’  heeft dit jaar een fantastische recensie gekregen voor onze vertolking van de Matthäus Passion in onze lokale krant: Het Leidsch Dagblad. We zongen veel beter dan vorig jaar. Ja, vind je het gek? Toen deed ik nog niet mee……. 🙂

–

Ex Animo zingt naar een opstanding toe!

–

Volgens de vriendin van onze dirigent komt onze bovengemiddelde zangprestatie voort uit het feit, dat we vorig jaar dat ongelofelijke moeilijke atonale koorwerk ‘Kinot‘ van René Samson hebben ingestudeerd. Dat heeft uitermate veel inzet en concentratie van de koorleden gevergd. Daar plukken we nu de vruchten van!
–
Tijdens de eerste repetitie na onze uitvoering worden we uitgebreid toegesproken door de dirigent. Hij is zeer in zijn nopjes met de recensie en onze prestatie. ‘Het is elk jaar weer een feestje om dit grote werk uit te voeren, maar dit jaar zijn we boven onszelf uitgestegen.’
–
EX ANIMO, LEIDENEX ANIMO, LEIDENEX ANIMO, LEIDEN
–
Dezelfde avond echter beginnen we alweer aan een nieuw project. Het Leids Amateurkunst Festival. We studeren hiervoor muziek in van Finse en Deense componisten. Komend weekend krijgen we Deense les. Heks heeft vroeger een tijdje die taal bestudeerd in het talenlaboratorium van de universiteit. Ik heb dus een kleine voorsprong….. Later gaan we ook nog Fins leren uitspreken. Het hoogst haalbare, want begrijpen zit er echt niet in. Deze taal behoort tot de  Oostzeefinse talen binnen de Finoegrische taalfamilie. Het is verwant aan het Hongaars. Maar voor ons is het apekool.
–
In de pauze zit ik lekker te giebelen met een paar alten. Ze plagen me met mijn aanvaring vorige week met een stelletje bitchy sopranen. Werkelijk iedereen heeft me horen schreeuwen tegen die twee taarten, maar slechts een klein clubje heeft gezien hoe ze me te lijf gingen… ‘Haha, ze wilde gewoon je muziekstandaard afpakken, maar je gaf em niet af! Hihi, die ene stond maar aan die poten te rukken….. Onder het schreeuwen van: Ik zit zelf ook in de muziek!’
–
Nou ja, mijn toetreden tot dit koor is niet onopgemerkt gebleven.
–
EX ANIMO, LEIDEN
–
Aan het eind van de avond spreek ik de vroegere koster aan van een kerk in Leiden Zuid West. Ik gaf daar dertig jaar geleden dramalessen aan een stel geweldig leuke jonge mensen. Eén daarvan is zijn intussen natuurlijk volwassen dochter. Zij is onlangs ernstig ziek geworden. Een chemokuur heeft haar voor de poorten van de hemel weggesleept, terug dit aardse bestaan in.
–
‘Wat fijn, dat die kuur is aangeslagen, hoe is het nu met haar?’ Ik krijg een uitgebreide update van haar toestand. ‘Je hebt haar goed gekend, hè?’ Goed is overdreven, maar ik heb wel hele goede herinneringen aan die enthousiaste club jongelui.
–
Later die avond herinner ik me, dat ze ooit een keer grote moeite had met een opdracht: Ze moest op overtuigende wijze een sterfscène te spelen. Ze bakte er niet veel van. ‘Toen niet en nu gelukkig ook niet,’ denk ik bij mezelf, als ik weer thuis op de bank zit.
—
EX ANIMO, LEIDEN
–
Zingen in een koor. Het behelst veel meer, dan je mond open doen en alle registers open zetten. Muziek instuderen en samen oefenen. Het is een sociaal gebeuren. Mensen leven intens met elkaar mee. De ouders van de vrouw met kanker hebben ongelofelijk veel lieve kaartjes en telefoontjes gehad van koorleden.
–
EX ANIMO, LEIDEN
–
Een maatje van me, die ook pas net lid is kreeg direct iemand op ziekenbezoek, toen ze een operatie aan haar knie onderging! Dat brengen familieleden en vrienden soms niet eens op voor hun medemens.
–
Ik stort me er dan ook helemaal in. Volgende week doe ik mee met een concertje in de Pieterskerk in het kader van het afscheid van een medewerker aldaar. We krijgen een gezellige maaltijd aangeboden en zingen dan een mooi lied over Leiden. Hartstikke leuk toch?
–
EX ANIMO, LEIDEN, Pieterskerk

Hier hebben we onze laatste twee concerten gezongen!

Zalig saaie zondagmiddag, flitsend optreden van ‘Ex  Animo’ diezelfde avond, gevolgd door een heerlijke slome dag  in de armen van mijn lief.

Posted on by

–

Zondagmiddag meldt Cowboy zich in Huize Heks. We hebben elkaar bijna twee weken niet gezien. Een record! En gezien mijn drukke bezigheden momenteel is het er ook dit weekend bijna niet van gekomen.

–

Zodra mijn liefje binnen is begint Ysbrandt als een gek te blaffen en te huilen. Van enthousiasme wel te verstaan. Hij begroet mijn schatje alsof hij bang was hem nooit meer te zullen zien. We schieten in de lach. ‘Mafkees’, kom je mag mee naar het bos.’

–

–

Het is heerlijk weer. We pakken een grote thermos thee in en een bak pinda’s voor een geïmproviseerde mini picknick in het Leidse Hout. Heks is nog een beetje gaar van een reünie van de avond ervoor. Ook moet ik mijn krachten sparen voor een concert vanavond met mijn koor. We gaan meedoen aan een moderne variant op de Mattheus Passion in de Dorpskerk van Leiderdorp. De daar staande dominee zingt ook in mijn koor en heeft dit op stapel gezet.

–

Na een heerlijke wandeling smijten we een pasta in de pan.  Het is geweldig teamwork. Zodoende ben ik net op tijd in de kerk om mee te doen met het inzingen. Ter plekke kom ik er achter, dat ik mijn bril ben vergeten. Help. Zonder hulpstukken ben ik niets! Mijn liefje is nergens te bekennen, die zit met zijn leesbril op in de auto. Verdiept in een boek. Ik kan hem niet bellen, want ik ben mijn telefoon ook vergeten.

–
Gelukkig is er een koorlid achter me goed voorzien van leesbrillen. Net op tijd krijg ik de beschikking over een prima Hema exemplaar.
–
–
De kerk zit stampvol. Een groep jongeren neemt de rol van de evangelist op zich.  Een jongeman verwoordt de tekst van Jezus. Een professionele als en sopraan vertolken een aantal aria’s. Het koor zingt delen uit deze prachtige passie. Anderhalf uur later is het alweer voorbij. Alweer? Lieve hemel Heks, dat is een behoorlijk lange kerkdienst!
–
Ach, als je in aanmerking neemt, dat de Mattheus zo’n vier uur duurt, is dit een peuleschil. Het laatste zeg ik maar niet tegen Cowboy. Hij vond het wel lang genoeg zo. Volgende week is de uitvoering van het volledige werk en ik wil hem die bijzondere ervaring niet onthouden……
–
–
Maandag heb ik dan toch nog een lekker dagje met mijn lief. Niet dat we iets bijzonders doen. We brengen samen mijn gecrashte computer naar mijn achterneef in Voorschoten. Daarna wandelen we eventjes door het dorp. We rijden langs mijn ‘geboortehuis’ en langs het stuk land, waar mijn vader vroeger zijn vaste planten in pootte. Het huidige restant familiebedrijf. Het huisje van mijn grootouders. De boerderijen waar ik als kind rond liep te struinen…….
–
Dan kookt Heks een sublieme groene Thaise curry. Genoeg voor een paar dagen. Met een grote bak van dit goedje wandelt mijn schatje in de loop van de avond weer naar het station. Ik breng hem weg, samen met Varkentje. ‘Het was heerlijk om je te zien, lief. Heb een fijne week,’ fluisteren we in elkaars oor, als we langdurig en klef afscheid nemen. Ik kijk hem na, totdat hij uit beeld verdwijnt. Ik zie zijn enorme vierkante hoofd door de ruiten van een hoekpand oplichten. Wat is het toch een knapperd!
–