Een kwade dag voor Varkentje. Na jaren virtuoos alle loopse teefjes in Leiden en omstreken te hebben bespeeld moet zijn klokkenspel er nu eindelijk aan geloven: Komt deze Don Juan dit weer te boven?

Posted on 23 april 2016 by lagriffeheks

Een aantal weken geleden ga Ik met Varkentje naar de dierenarts. De eerste afspraak loopt mis. Ik kom er achter dat ik bij een collega terecht zal komen en ik wil toch echt een consult bij mijn eigenste dierenarts! Mijn hondje is veel relaxter bij deze dokter dan bij welke andere vakbroeder of -zuster dan ook!

‘De heer Kermani heeft geen spreekuur meer in Leiden, u kunt alleen nog in Lisse terecht. Daar opent hij komende maandag een nieuwe vestiging. Misschien bent u wel de eerste cliënt!’ De assistente is bereidwillig en vriendelijk. Ze boekt mijn afspraak direct om.

Dus ik moet de bollenstreek in. Geen probleem. Zolang je een autootje hebt en die heb ik! Leuk ook om een kijkje te nemen op de nieuwe locatie van mijn dierenarts.

Eerst kan ik de kersverse praktijk natuurlijk niet vinden, ondanks het feit dat er een feestelijke zuil knaloranje ballonnen voor de deur staat. Ik heb de laatste tijd weer last van mijn whiplash. Wazig zien, alles vergeten en gedesoriënteerd raken bij het minste of geringste. En hoofdpijn natuurlijk. Gemeen knijphandje in nek ook….. Maar ik laat me niet uit het veld slaan. Bovendien heb ik een TomTom. Die brengt me doorgaans daar waar ik moet wezen. Ook vandaag.

Ik ben niet de allereerste klant op de nieuwe locatie. Maar het scheelt niet veel. De afspraak verloopt chaotisch. Logisch natuurlijk. Je moet je weg weer vinden in zo’n nieuwe omgeving. ‘Ik heb niet eens mijn stethoscoop hier. Die heeft iemand weer meegenomen naar Leiden…’ Gelukkig komt het ding toch nog tevoorschijn…..

Ik krijg tot slot een rondleiding door het werkelijk schitterende complex. Alle apparatuur is modern en gloednieuw. Het enige dat nog harder glimt dan alle instrumentaria is de dierendokter zelf. Trots vertelt hij dat zelfs de burgermeester even is geweest ter eren van de feestelijke opening vanmorgen…..

Omdat mijn hondje de laatste tijd rochelt als een oude man en kreunt wanneer hij gaat liggen laat ik wat extra onderzoek doen. ‘Hij heeft een kleine tumor op zijn kont. Een slechte plek om te opereren. Meestal zijn ze goedaardig, maar soms ontwikkelen ze zich tot een kwaadaardige kanker. Ik neem een biopt.’

Goddank ziet hij de tumor. Dat hebben we te danken aan mijn hondenvriendin Dog Lady. Zij heeft onlangs het kontje van mijn hondje kaal geschoren. Werkelijk geen gezicht. Als hij voor me uit rent zie ik zijn balletjes er vrolijk onderuit bengelen. Zijn kleine klokkenspel stuitert open en bloot in de rondte. Zijn balletjes lijken opeens ook veel lager te hangen……’Dat doe ik nooit meer,’ denk ik dan steeds. Maar nu ben ik toch wel erg blij met zijn kale kont.

Een goeie week later krijg ik de uitslag van het bloedonderzoek en de punctie. ‘Het is inderdaad een kleine tumor, meestal zijn ze goedaardig, zo ook deze, maar ze kunnen zich kwaadaardig ontwikkelen. Ik heb even overlegd met een hierin gespecialiseerde collega. Dit soort tumoren zijn over het algemeen hormoon geïnitieerd. Hetgeen betekent dat ze vaak spontaan verdwijnen als je je hond castreert…’

Heks is er eventjes stil van. Moet die ouwe man er dan toch nog an? Of vanaf beter gezegd. Raakt deze eeuwige Don Juan van de Leidse parken dan eindelijk zijn wilde haren kwijt? Hoewel: Honden krijgen meestal een veel dikkere vacht na castratie. Arme, arme Ysbrandt.

‘Opereren op die plek is heel lastig, je loopt de kans er een incontinente hond aan over te houden…. Je kunt natuurlijk ook niets doen..’ Snel maak ik een afspraak voor de castratie. Ik wil mijn hondje niet verliezen aan de gevolgen van een hormonaal aangedreven turbotumor. De dagen voor de operatie geniet ik nog maar van mijn hanige hondje. Hoe hij listig de loopse teefjes het hof maakt. Hoe zijn klokkenspel vrolijk rammelt onder zijn geschoren achterkant. Hij moest eens weten!

Maar woensdag is het dan toch echt zo ver. Om 9 uur ’s morgens lever ik mijn monster af. Ik klets een beetje met de dierenarts. Hij zit nog aan de koffie. Intussen krijgt Ys prikjes om slaperig te worden. ‘Doe je voorzichtig met mijn schatje? Hij moet nog zeker 19 jaar mee. Vanmorgen zag ik een hond op het journaal, die dertig jaar is geworden. Bizar!’

Mijn dierenarts kijkt me ongelovig aan. Dertig jaar? ‘Ja, een veel grotere hond dan Ysbrandt. Een Australische herder……’ Nu leg ik de lat natuurlijk wel erg hoog! Hoe zuiverder het ras en hoe groter de hond: Hoe korter ‘ie leeft en hoe minder gezond. Mijn kleine bastaard heeft echt betere papieren!

Aan het eind van de ochtend haal ik em op. Een heel sneu hondje met een rompertje aan klimt moeizaam in de auto. Onderweg laat ik em nog eventjes plassen, maar hij wil alleen maar naar huis. Voorzichtig til ik em de trap op. De rest van de dag ligt hij zielig in zijn mandje. Op een paar kleine ommetjes na. Zelfs de slager krijgt er geen stukje worst in. Kun je nagaan.

Een clubje dak- en thuislozen vraagt lachend waarom mijn hondje een speelpakje aanheeft. Als ik hen vertel over zijn recente castratie grijpen ze massaal naar hun eigen kruis. Alsof ze vrezen er zelf ook aan te moeten geloven. ‘Jezus,’ roept de grootste van het stel, terwijl hij witjes wegtrekt, ‘Arm beest, wat verschrikkelijk voor je….. Lief zijn voor hem, Heks!’ Ik beloof het.

In de loop van de avond komt ome Frogs op ziekenbezoek. Hij heeft al ge’smst en gebeld….. Voorzichtig draagt hij mijn hondje nog een keertje de trappen af voor een laatste wandelingetje. Gelaten loopt Varkentje achter ons aan te sukkelen. Een piepklein plasje komt er uit. Vind je het gek? Hij wil helemaal niet drinken. Waarschijnlijk is hij nog steeds kotsmisselijk….

Pas vanmiddag neemt hij zijn eerste slok water. Hij drink gelijk zijn halve bak leeg. Eten is er nog niet bij. Op een enkel snoepje na, dat hij onderweg heeft gekregen van een hondenvriend. Listig verleid ik hem met een stukje ham. Of extra lekker voer. Het helpt niet. Na een paar hapjes laat hij de rest staan.

Geeft niks. Ik moet toch oppassen dat hij niet dikker wordt na deze ingreep. Vanaf morgen is hij weer zeer gebeten op lekkers en snoepjes vrees ik. ‘We moeten hem 20% minder eten geven, dus ook veel minder lekkers, Ome Frogs,’ ik probeer streng te kijken naar mijn kikkervriend. We moeten er allebei om lachen. Varkentje wordt nu eenmaal vreselijk verwend door zijn suikeroompje……

—

Beschaamde Heks wordt op het matje geroepen door haar dierenarts naar aanleiding van een kwetsend blog over zijn beroepsgroep. Ik blijk het ook nog eens bij het verkeerde eind te hebben! De prijsstijgingen in deze branche worden veroorzaakt door een huizenhoog BTW tarief. Huisdieren zijn luxe artikelen geworden! Te gek voor woorden natuurlijk. Teken de petitie!

Heks heeft last van Ouroboros! Al je zenuwen in de knoeios…… Niks bijzonders, komt in de beste families voor. Een overprikkeld verslag van een saai gelag.

Posted on 18 april 2016 by lagriffeheks

BEST ANIMATIONS

‘Heks, het is zo stil op je blog, alles ok?’ Mijn vriendin Engel maakt zich zorgen. Wat is er aan de hand? Al anderhalve week taal noch teken van deze toverkol. Bizar. Normaal gesproken kletst ze de oren van onze kop. Soms gaat het nergens over. En toch maakt ze er een verhaal van…..

Ja, dat is zo. Maar nu eventjes niet.

BEST ANIMATIONS

De laatste paar weken ben ik druk met andere dingen. In bed liggen en slapen bijvoorbeeld. Of wat daarvoor doorgaat…… Of voor Pampus liggen. Mezelf voortslepen van hot naar haar. Maar ook een klein beetje bijdragen aan het bezweren van een crisis in de familie. Iemand is plotseling ernstig fysiek onderuit gegaan dus de hele clan is in rep en roer……

Zo dus. ‘Van die dingen,’ zou Don Leo zeggen.

BEST ANIMATIONS

Heks is buitengewoon en onaangenaam vermoeid geraakt door de bijbehorende stressprikkels. Mijn kapotte systeem is niet meer gebouwd op welke vorm van spanning dan ook. Als ik schrik komt er een eindeloze kettingreactie op gang, een loop van stress: Ouroboros, de slang die in zijn eigen staart bijt. Deze onmogelijkheid om in ontspanmodus te geraken resulteert uiteindelijk in urenlang gestuiter door mijn huis. Meestal ’s nachts gek genoeg.

Op die manier rust ik natuurlijk niet echt uit . Voor de televisie sukkel ik in slaap. Plankerig dobber ik door druk duister dromenland om tenslotte door de dageraad verlost te worden: Ik ontwaak min of meer uit de dood, sta op als een half lijk en reanimeer mezelf met koffie en pijnstillers tot het niveau van hond uitlaten. Want dat staat iedere ochtend als eerste op het programma.

Vandaag ben ik na dit programmaonderdeel alweer helemaal klaar. Ik moet echt nog wat dingen doen, geloof me. Ook ik heb te maken met alle suffe dagelijkse handelingen om jezelf in de lucht te houden. Alleen heb ik al zoveel uit mijn handen laten vallen tussen het moment dat ik mijn ogen open deed en nu, dat ik het eventjes voor gezien houd. Lekker in bed met een suf soapje op de achtergrond. Beetje schrijven.

Er staan nog heel wat verhaaltjes op stapel. Tussen alle halvezolige momenten door ben ik toch op stap geweest. En zelfs als je in bed ligt kun je van alles meemaken. Wonderbaarlijk toch.

BEST ANIMATIONS

Wat is dat? Holding Space? Wat maakt het zo bijzonder? Een inkijkje in dit concept van Heather Plett. Een constructieve manier om met je eigen problemen en die van je medemens om te gaan. Holding Space 2.

Posted on 22 maart 2016 by lagriffeheks

Holding Space is een begrip waar Heather Plett mee gekomen is. Alhoewel ik op het wereldwijde web ook anderen tegenkom, die dezelfde term claimen. Ik lees erover in een oude Hapiness, maar als ik het artikel opnieuw tracht te vinden is het plotseling verdwenen. Bizar. Ik blader het blad van voor naar achter door. En nog eens en nog eens. Gelukkig vind ik moeiteloos alle informatie over deze boeiende vrouw op internet.

Holding Space ofwel Ruimte ‘creëren/bezet houden’ voor medemensen in nood. Er is eigenlijk geen goede vertaling van de term. Zodra ik echter lees over wat dit concept inhoudt besef ik dat dit is wat ik al jaren tracht te doen. Met meer of minder succes.

Het is ooit begonnen toen ik op de Hogere Heksenschool zat. In die tijd begon ik bewust na te denken over wat de beste manier is om iets voor een ander te betekenen. Hoewel ik een uitstekend paranormaal therapeut was stond het hulpverlenerschap me vaak tegen. Betutteling en gepamper zijn in die wereld niet van de lucht. Zelf ben ik zwaar allergisch voor mensen met een hulpverleners complex. Je kent ze wel, die kordate types, die je probleempjes wel eens eventjes voor je zullen oplossen. Kortom, ik liep best ergens tegenaan.

Een ontdekking voor mij was dat je anderen hun pijn moet gunnen. Klinkt gek, maar het betekent niets anders, dan dat je de ander zijn pijn niet afpakt. Diens probleem niet oplost. Diens leven niet overneemt.

Het werd mijn streven om bij mijn cliënten hun innerlijke kracht te versterken, zodat ze zelf hun rotzooi konden opruimen. Op de manier, die zij prettig vonden. Eigenlijk ontdekte ik indertijd dat je zo min mogelijk moet doen. Het komt meestal neer op de ander de ruimte geven en steunen. En luisteren. Lui luisteren….. In plaats van beGRIJPEN.

Holding Space is voor mij dan ook een zeer herkenbare invalshoek. De volgende punten zijn belangrijk als je op deze manier je medemens wilt helpen…..

1. Geef mensen toestemming om hun eigen intuïtie en wijsheid te vertrouwen.

2. Geef mensen alleen zoveel informatie als ze aan kunnen.

3. Neem hen hun kracht/macht niet af.

4. Houd je eigen ego er buiten!!!

5. Laat hen zich veilig genoeg voelen om fouten te mogen maken.

6. Geef raad en help op een nederige en bedachtzame manier

7. Maak een bak voor complexe emoties, angst, trauma etc.

8. Sta hen toe om andere beslissingen te nemen en andere ervaringen te hebben dan dat jij zou willen!!!

Holding space is not something that’s exclusive to facilitators, coaches, or palliative care nurses. It is something that ALL of us can do for each other – for our partners, children, friends, neighbours, and even strangers who strike up conversations as we’re riding the bus to work.

Na jarenlang op deze manier te hebben geopereerd moet ik toegeven dat het niet altijd werkt. Narcisten en psychopaten worden geweldig in de kaart gespeeld door hen zoveel ruimte en aandacht te geven. Dientengevolge plaats ik toch behoorlijk wat kanttekeningen bij dit verhaal.

Het is voor degene die ‘Space Holder’ is vaak maar een eenzijdig gebeuren. Mensen vinden het heerlijk als je hen steunt en ruimte geeft en respect. Ze genieten van alle liefde en aandacht om je vervolgens even vrolijk in je gezicht te spugen of op je bek te slaan…… Geen idee waarom, maar het gebeurt.

Idealiter zou de wereld er zo uitzien. Mensen, die elkaar onvoorwaardelijk steunen en helpen zonder enige vorm van eigenbelang. Ikzelf wil ook graag door anderen zo behandeld worden. Helaas is het nog niet zo ver. Heks wordt op een paar gouden uitzonderingen na nog steeds omgeven door mensen die het beter weten.

Hier nog een heel leuk filmpje over dit onderwerp: The difference between sympathy and empathy.

Jezelf niet langer verdedigen tegen allerlei goedbedoelende betweters is gemakkelijker gezegd dan gedaan; Het is ongeveer mijn tweede natuur geworden na dertig jaar ziek zijn! Vermoeiend! En ik ben al zo moe! Heks neemt een rigoureus besluit, vanaf nu is het afgelopen en uit met allerlei ongevraagde adviezen en idiote oplossingen aan mijn adres. Ik wil ruimte en tijd om mijn eigen zaakjes op orde te krijgen! Holding Space 1.

Give people permission to trust their own intuition and wisdom. When we were supporting Mom in her final days, we had no experience to rely on, and yet, intuitively, we knew what was needed. We knew how to carry her shrinking body to the washroom, we knew how to sit and sing hymns to her, and we knew how to love her. We even knew when it was time to inject the medication that would help ease her pain. In a very gentle way, Ann let us know that we didn’t need to do things according to some arbitrary health care protocol – we simply needed to trust our intuition and accumulated wisdom from the many years we’d loved Mom.

Give people only as much information as they can handle. Ann gave us some simple instructions and left us with a few handouts, but did not overwhelm us with far more than we could process in our tender time of grief. Too much information would have left us feeling incompetent and unworthy.

Don’t take their power away. When we take decision-making power out of people’s hands, we leave them feeling useless and incompetent. There may be some times when we need to step in and make hard decisions for other people (ie. when they’re dealing with an addiction and an intervention feels like the only thing that will save them), but in almost every other case, people need the autonomy to make their own choices (even our children). Ann knew that we needed to feel empowered in making decisions on our Mom’s behalf, and so she offered support but never tried to direct or control us.

Keep your own ego out of it. This is a big one. We all get caught in that trap now and then – when we begin to believe that someone else’s success is dependent on our intervention, or when we think that their failure reflects poorly on us, or when we’re convinced that whatever emotions they choose to unload on us are about us instead of them. It’s a trap I’ve occasionally found myself slipping into when I teach. I can become more concerned about my own success (Do the students like me? Do their marks reflect on my ability to teach? Etc.) than about the success of my students. But that doesn’t serve anyone – not even me. To truly support their growth, I need to keep my ego out of it and create the space where they have the opportunity to grow and learn.

Make them feel safe enough to fail. When people are learning, growing, or going through grief or transition, they are bound to make some mistakes along the way. When we, as their space holders, withhold judgement and shame, we offer them the opportunity to reach inside themselves to find the courage to take risks and the resilience to keep going even when they fail. When we let them know that failure is simply a part of the journey and not the end of the world, they’ll spend less time beating themselves up for it and more time learning from their mistakes.

Give guidance and help with humility and thoughtfulness. A wise space holder knows when to withhold guidance (ie. when it makes a person feel foolish and inadequate) and when to offer it gently (ie. when a person asks for it or is too lost to know what to ask for). Though Ann did not take our power or autonomy away, she did offer to come and give Mom baths and do some of the more challenging parts of caregiving. This was a relief to us, as we had no practice at it and didn’t want to place Mom in a position that might make her feel shame (ie. having her children see her naked). This is a careful dance that we all must do when we hold space for other people. Recognizing the areas in which they feel most vulnerable and incapable and offering the right kind of help without shaming them takes practice and humility.

Create a container for complex emotions, fear, trauma, etc. When people feel that they are held in a deeper way than they are used to, they feel safe enough to allow complex emotions to surface that might normally remain hidden. Someone who is practiced at holding space knows that this can happen and will be prepared to hold it in a gentle, supportive, and nonjudgmental way. In The Circle Way, we talk about “holding the rim” for people. The circle becomes the space where people feel safe enough to fall apart without fearing that this will leave them permanently broken or that they will be shamed by others in the room. Someone is always there to offer strength and courage. This is not easy work, and it is work that I continue to learn about as I host increasingly more challenging conversations. We cannot do it if we are overly emotional ourselves, if we haven’t done the hard work of looking into our own shadow, or if we don’t trust the people we are holding space for. In Ann’s case, she did this by showing up with tenderness, compassion, and confidence. If she had shown up in a way that didn’t offer us assurance that she could handle difficult situations or that she was afraid of death, we wouldn’t have been able to trust her as we did.

Allow them to make different decisions and to have different experiences than you would. Holding space is about respecting each person’s differences and recognizing that those differences may lead to them making choices that we would not make. Sometimes, for example, they make choices based on cultural norms that we can’t understand from within our own experience. When we hold space, we release control and we honour differences. This showed up, for example, in the way that Ann supported us in making decisions about what to do with Mom’s body after her spirit was no longer housed there. If there had been some ritual that we felt we needed to conduct before releasing her body, we were free to do that in the privacy of Mom’s home.

Holding space is not something that we can master overnight, or that can be adequately addressed in a list of tips like the ones I’ve just given. It’s a complex practice that evolves as we practice it, and it is unique to each person and each situation.

Heks en Zwaan samen op stap in oerHollands landschap. Het komt me nog bekend voor ook. Verrek! Ik ben hier al eens eerder geweest. In minder goed gezelschap weliswaar en ook zat alles toen tegen…… realiseer ik me achteraf.

Posted on 20 maart 2016 by lagriffeheks

Woensdagmorgen smijt ik wat kleren in een koffer, pak mijn tandenborstel en haarborstel in, grijp wat spulletjes voor Ysbrandt bij elkaar: We gaan een dagje op stap met Zwaan. Ze heeft ons uitgenodigd om een nachtje in een hotel te logeren.

Rond het middaguur belt mijn vriendin aan. We duiken eerst nog even een outlet in. Hier pal om de hoek. Natuurlijk vind ik weer twee perfecte jurkjes voor bijna niets. Zwaan koopt een wollen vest voor haar beste vriend.

In de loop van de middag arriveren we in Lekkerkerk. We logeren in het enorme Fletcher hotel de Witte Brug. Onze kamer vinden is een hele opgave, het gebouw is een doolhof! Maar wat een mooie kamer. Groot genoeg voor een heel gezin.

Nadat we onze spullen hebben gestald gooi ik een kleedje op tafel. We eten we een broodje en drinken thee. ‘Kom, dan gaan we lekker met het Varken wandelen…!’ Even later zitten we in de auto richting een interessant wandelgebied. ‘Neem het pontje, dat is ook heel leuk om te doen!’ adviseert de receptioniste ons.

Eenmaal aan de andere kant van de Lek herken ik opeens het landschap. Hier ben ik een tijdje geleden ook geweest! ‘Volgens mij staat hier ergens het ‘Huis van Zessen”, mompel ik half in mezelf. En ja hoor, net op dat moment rijden we er langs.

Een stukje verder parkeer ik mijn kanariepiet langs de dijk. We lopen het prachtige Hollandse landschap rond Kinderdijk in. Bomvol molens! ‘Goeie hemel,’ zeg ik tegen mijn maatje, ‘Het zijn er veel meer dan ik me herinner!’ Don Quichot zou zijn hart kunnen ophalen hier!

We bezoeken een kaasboerderij ‘BioKaas Kinderdijk‘ waar we toevallig langskomen. De uitbater is een vriendelijke man. Trots op zijn product. ‘Onze kazen zijn volstrekt vegetarisch. We gebruiken geen stremsel uit de lebmaag van kalveren!’ Zwaan koop yoghurt en kaas. Heks ziet het met lede ogen aan. Alle hier uitgestalde producten zijn voor mij verboden gebied tot mijn verdriet….

‘Je kunt onze producten ook in Amsterdam kopen,’ vervolgt de man zijn verhaal. Hij geeft Zwaan het adres. ‘Het is ongelofelijke lekkere kaas, Heks,’ vertelt ze me een dag later.

Even later wandelen we door de polder. Het is ijzig koud intussen, ondanks het zonnetje. Een gemene wind snijdt zich een weg door de kieren en spleten in onze winterjassen. Maar wat is het hier mooi! Echt fantastisch.

Een uurtje later rijden we weer langs de dijk. ‘Kijk, hier heb ik met een ex ons 1 jarig bestand gevierd. In een snackbar….’ Ik wijs op een glazen frietkot langs de weg in een klein plaatsje langs de Lek. Lekker romantisch. Met kleffe frietjes….. Moest ze zelf betalen natuurlijk. Zoals ik alles eeuwig en altijd zelf moest betalen bij die knakker. En vaak ook nog voor hem….. De benzine van dat uitje stond bijvoorbeeld al op mijn rekening. Zoals meestal het geval was.

We draaien Alblasserdam in op zoek naar een restaurant. Om de hoek van de friettent is een Chinees restaurant, ‘China Town‘. We worden gastvrij ontvangen door een ongelofelijk aardige jongeman. Ondanks zijn jonge leeftijd runt hij dit restaurant met vaste hand. De kaart is geweldig en bovendien staat bij elk gerecht vermeld welke allergenen er in zitten! Binnen mijn wensen en mogelijkheden wordt een menu samengesteld. Fantastisch!

In no time staat de tafel vol met heerlijk eten. Mijn Tippan gerecht wordt ter plekke geflambeerd. Het is overheerlijk en zoveel dat Varkentje onder de tafel ook een hele goeie dag heeft……

‘De groenteschotel krijgt u van het huis,’ zegt de gastheer als we om de rekening vragen. Als we die dan uiteindelijk krijgen kunnen we nog niet geloven dat de man niets vergeten is….

‘Ongelofelijk,’ zeg ik tegen Zwaan op de terugweg naar ons hotel, ‘Toen ik met die ex hier was ging alles mis. Ik liep natuurlijk weer aan de kar te trekken, zoals gewoonlijk. Ik heb dat ‘Huis van Zessen’ voor hem opgesnord op internet, ondanks zijn gescheld op smartphones…. Sinds hij er zelf eentje heeft zijn ze plotseling wel OK overigens. Meuh….’

‘Vervolgens konden we die vermaledijde molens niet vinden. Achteraf gezien bizar. Want we stonden er ongeveer met onze neus bovenop! En ook een fatsoenlijk restaurant zat er niet in die dag. Zo vierden we ons jubileum op een hopeloze plek met smerig eten….. Op een steenworp afstand van de geweldige Chinees waar we vandaag te gast waren. Typisch.’

Natuurlijk heb ik van die dag destijds toch een mooi verhaal gemaakt. Gewoontegetrouw.

’s Avonds gaan we lekker een uurtje de sauna van het hotel in. Er liggen slippers, handdoeken en een dikke badjas klaar. Super de luxe natuurlijk, zo’n privé sauna. Eenmaal terug op de kamer kunnen we onze ogen nauwelijks open houden. Heks hangt ondersteboven uit het raam en rookt medicinale weed, terwijl Zwaan al op 1 oor ligt.

Ik krijg meer spierpijn van mijn moeizame positie dan dat het voordeel oplevert, dus ik kruip ook in bed. Alles doet zeer natuurlijk, na zo’n dag. Het duurt dan ook eventjes voordat ik in slaap sukkel. Al die tijd ligt Ysbrandt lekker tegen mijn handen te knuffelen. Hij vindt het superleuk dat hij zo op de grond naast mijn hoofd kan slapen. Normaal gesproken ligt hij aan het voeteneind!

De volgende dag maken we nog een gigantische wandeling. Het is een prachtige omgeving. Aan het eind van de middag koers ik huiswaarts. Ik zet Zwaan af op het station. Het waren heerlijke dagen, we hebben elkaar de oren van het hoofd gekletst en Heks is doodmoe natuurlijk.

’s Avonds sluit zich een virus aan bij mijn vermoeidheid. Mijn keel begint pijn te doen en ik raak mijn stem kwijt…. De grote zwakke plek van MEpatiënten. Dat betekent de komende dagen absolute bedrust, want ik wil volgende week wel in de Mattheüs Passion meezingen!

Omgang met bloedzuigers komt je duur te staan: Een aderlating….. Mijn ogen zijn open gegaan, nu mijn mond nog. Toch ben ik niet ontevreden over het proces waar ik in zit. Ik ontdek eindelijk wie ik ben.

Posted on 18 februari 2016 by lagriffeheks

Vanmorgen word ik vroeger wakker dan gepland. Dat komt omdat ik gisteren vroeger sliep dan gepland. Ik slaap weer een beetje, ik eet weer een beetje. Ja, het gaat de goede kant op.

Ik word wakker voor de televisie met Doctor Phil. Hij heeft een vrouw in zijn show, die getrouwd is met een serieverkrachter. Ze is er pas een jaar geleden achtergekomen, doordat de politie voor de deur stond. Haar echtgenoot en jeugdliefde was bij een routinecontrole langs de weg door de mand gevallen. Ze hebben vier kinderen…..

Heks zit suffig naar de vreselijke toestanden te kijken. Arme vrouw. Ze kan er nog steeds niet bij met haar hoofd. Tweeëntwintig jaar huwelijk door de plee gespoeld. De man van wie ze hield bestaat niet. Achter deze ideale huisvader schuilt een monster.

Hij trok jonge vrouwen zijn auto in, bond ze vast, injecteerde hen met een stevige rape drug, ging z’n gang, bracht hen bij met een andere drug en smeet ze ergens weer op straat.

©Toverheks.com Oogkleppen op!

‘Ik heb hem jaren geleden betrapt op een affaire met een jonge vrouw, ik dacht dat dat door mij kwam, omdat ik problemen heb om op gewicht te blijven, maar dit had ik echt niet achter hem gezocht, doctor Phil,’ ze kijkt wanhopig. ‘En hoe reageerde hij toen je hem betrapte?’ Phil weet het antwoord al.

Er volgt een filmpje. De man schreeuwde, gooide met van alles en nog wat. Kortom: Hij was nu niet bepaald berouwvol….. Ik herken die reactie. En ik weet uit ervaring, dat die bedoeld is om nog meer bedrog af te dekken. Ik vermoed dan ook dat die affaire slechts het topje van de ijsberg was. Waarschijnlijk heeft hij haar gedurende het hele huwelijk bedrogen.

Maar goed, dat is bedrog. Walgelijk en ziekmakend, maar niet strafbaar. Je gaat er niet de bak voor in. De halve wereld doet het. Ik ken mensen van wie je het totaal niet verwacht, die hun man of vrouw belazeren. En omdat ze die shit dan toch ergens kwijt moeten vertellen ze het aan Heks. Maar daar gaat verandering in komen. Het is vuiligheid, gif. Ik wil het niet meer horen!

Iemand vertrouwde me ooit toe, dat hij jarenlang zijn geliefde belazerde. Hij zat er niet mee en zij wist van niks. Iedereen tevreden. Een jaar na de scheiding, ze was toch niet zo tevreden, kreeg ze een nieuwe vriend. Boos dat haar ex was! Hij had allang een ander, maar zij bedroog hem voor zijn gevoel. Bizar natuurlijk.

De vrouw bij Phil krijgt hulp, het komt goed…… Arm mens.

©Toverheks.com In de spiegel kijken, jezelf kennen.

Heks kleedt zich aan en gaat naar therapie. Ik krijg ook hulp. Omdat ik het helemaal gehad heb met geven, nog een tandje bij en wat ik verder ook doe wanneer anderen het laten afweten. Omdat ik leeg ben en op.

Maar ook begin ik mezelf te ontdekken. Ik realiseer me, dat ik energie heb gestopt in dingen die onhaalbaar zijn. Ik kan de afstand tussen mij en de ander niet overbruggen door maar te blijven geven en investeren. Het helpt niet als ik me ’s avonds suf zit te piekeren over hoe ik dat voor elkaar ga krijgen. De ervaring leert juist, dat die mensen waar ik zo mijn gloeiende best voor doe me in de praktijk laten vallen zodra het hen niet zint.

Misschien dat ik daardoor eerder inslaap de laatste dagen: Ik ben opgehouden met nadenken over hoe ik nog meer kan geven en investeren in vriendschappen die spaak lopen. Soms zit ik toch weer dingen te verzinnen. ‘Ik doe gewoon dit, zeg dat, schrijf iets, geef dit hele mooie persoonlijke presentje, iets van mezelf dat ik eigenlijk nooit weg zou willen geven….’

©Toverheks.com Je voelt je vaak een onnozele ezel

Een paar dagen geleden zit ik inderdaad weer zo te tobben. En ik heb de oplossing gevonden. Ik ga weer geven. Even voel ik me opgelucht en prima. Dan herinner ik me de woorden van Peter van der Hurk over mijn achterlijke trouw en de zuigers om me heen. Over mijn eindeloze geven en hoe klaar ik daarmee ben. Ik besluit het toch maar eventjes met mijn therapeute te bespreken. Verbijsterd kijkt ze me aan.

‘Heks,’ ze schudt haar hoofd, ‘Ik weet niet of jij het ooit voor elkaar gaat krijgen om op te houden met investeren in hopeloze gevallen. Ik schrik er gewoon van. Die mensen hebben je enorm gekwetst. Meermalen! En je wilt er weer vol in gaan! Hou daarmee op!’

Het is gewoon heel erg moeilijk om te accepteren, dat iemand naar en kwetsend en gemeen is. Of stiekem, achterbaks en leugenachtig. Of boosaardig, jaloers en eng.

Vooral als je veel liefde in je hart gevoeld hebt voor die personen. In die zin begrijp ik de vrouw bij Phil wel. Je wilt gewoon niet dat het zo is. Ook al schreeuwt alles van wel.

©Toverheks.com Het komt goed.

‘Heks, de derde wereldoorlog is al bezig,’ aldus Don Leo, ‘maar de mensen hebben het niet door. De tijden dat we ergens oorlogje gingen voeren zijn voorbij…’ Deze nieuwe wereldoorlog heeft het meeste weg van uitgezaaide agressieve kanker. In iedere straat wel een foute cel. De wereld is ziek……

Posted on 16 november 2015 by lagriffeheks

Vrijdagavond laat zet ik de televisie aan. Geen idee waarom ik naar het journaal ga kijken, want normaal gesproken vermijd ik zoiets vlak voor het slapen gaan. Tot mijn ontzetting val ik met mijn neus midden in de aanslagen in Parijs. De nieuwslezer hakkelt en stottert zich een weg door de voortdurende stroom nieuwe informatie. Brokstukken waanzin rollen mijn slaapkamer in.

Urenlang blijf ik de ontwikkelingen volgen. Rare interviews met inderhaast van stal gehaalde deskundigen worden afgewisseld met summiere updates over de situatie in het getroffen theater. ‘Weerloze mensen sturen SMSjes dat iedereen om hen heen stuk voor stuk wordt afgeknald.’ Mijn god. Verschrikkelijk!

Blijkbaar is mijn taks bereikt, want op een gegeven moment val ik in slaap. Een hele diepe coma eigenlijk. De volgende morgen is mijn geheugen gewist. Ik ontbijt, laat het hondje uit en ga op weg naar de fysiotherapeut.

Pas als ik bij haar op de tafel lig komt de realiteit terug in mijn kop. ‘Wat een toestanden in Parijs,’ zegt mijn behandelaar en plotseling is de waanzin terug van weggeweest.

Bizar hoe je met je geest zoiets kunt blokken. Een vergaande vorm van zelfbehoud. Het kan er gewoon niet meer bij…..

En tevens kan ik er ook niet bij met mijn hoofd. Waren er maar geen bommen, vuurwapens en ander oorlogstuig. Moesten we het nog maar steeds doen met een mes en een zwaard. Dat zou al aanzienlijk schelen.

Ik denk aan Thich Nhat Hanh, ofwel Thay, mijn leermeester. Deze zenboeddhist gaf ons tijdens een retraite ooit de opdracht om een brief te schrijven aan een terrorist. Hij vroeg ons in feite om onszelf te verplaatsen in zo’n medemens.

Heks schreef een brief aan haar ex. Een draak van een Algerijn. Geen gewelddadige man. Wel een eikel.

Gestoorde gekte zaagt aan de fundamenten van onze samenleving. Ontspoorde jongeren maken slachtoffers.

‘In mijn jonge jaren had je de ‘Rote Armee Fraktion‘. Militante ultra linkse rijkeluiskindjes, die er vanuit zogenaamd idealistische uitgangspunten plezier in hadden om de maatschappij te ontwrichten. Extreem geweld werd niet geschuwd. Bomaanslagen, ontvoering, moord….. Gek genoeg oogsten ze ook bewondering onder leeftijdsgenoten. Alsof je op één of andere manier zulke daden kunt rechtvaardigen…’ zeg ik tegen mijn dertig jaar jongere fysio.

Heks had ooit een geniaal vriendje. Hij had een paar studies en promoties in zijn zak en was alweer bezig met een volgend project. Geniaal en gek zit dicht bij elkaar soms. Deze man liep op vreemde faunachtige schoenen gecombineerd met een groene maillot.

Hij had zijn televisie thuis in onderdelen aan het plafond gehangen met de beeldbuis los. Het werkte nog steeds prima. Er zaten wel meer draadjes los in en om deze man. En niet alles werkte nog optimaal……

Op een dag vertrouwde hij me toe, dat hij zo graag eens een grote terroristische aanslag zou plegen. Ik dacht dat hij een grapje maakte. Toen de discussie zich verder ontspon bleek echter, dat hij er hele rare denkbeelden op nahield: Zijn ideaal was om een televisiestation op te blazen. Mensen doden was niet de bedoeling. Maar als bijkomende schade misschien niet te vermijden. Meuh…

Wilde hij indruk maken op Heks? Dan koos hij de verkeerde methode. Ik denk echter, dat er iets heel anders aan de hand was. Het idealiseren van dit soort gruweldaden lijkt een onuitroeibaar kwaad in de kop van sommige mensen met veel onverwerkte ellende en een gebrek aan empathie. Hun innerlijke woede hangen ze aan een extreem ideaal zodat ze hun gewelddadige gedrag kunnen rechtvaardigen….

Later dit weekend heb ik Don Leo aan de telefoon. Hij heeft alleen maar ellendige verhalen te vertellen. Mijn held is al jaren mantelzorger van een goede vriendin van hem. Het is bijna een volledige baan. Nu is ook een goede vriend terminaal ziek.

Als we tot slot Parijs bespreken wordt het me teveel. ‘We zitten midden in de derde wereldoorlog, Heks. Mensen hebben het niet in de gaten, maar dat is wat er aan de hand is!’

‘Oh Don, ik kan er eventjes niet meer tegen. Ik denk dat je gelijk hebt. We leven in een gestoorde wereld. Gehersenspoelde idioten blazen zichzelf op in een poging zoveel mogelijk onschuldigen mee te trekken in hun graf. Mij lukt het al niet om mijn kleine amoebe-wereldje vreedzaam en liefdevol te houden. Ik werk aan mijn Bubbel. Maar tegen dit soort geweld is geen Bubbel opgewassen…..’

De derde wereldoorlog is er eentjes van terroristen. De tijden dat we elkaar op een veldje te lijf gingen zijn definitief voorbij. Vanaf nu woont de vijand in je straat. Een kwaadaardige cel in je eigen lichaam. Een agressieve uitgezaaide kanker in onze maatschappij.

Kanker wordt over het algemeen met veel agressie bestreden. Chemo en bestralingen……Beter zouden de voorwaarden van het ontstaan van die kanker worden aangepakt.

Ik heb ooit in Frankrijk onder Moslimjongeren verkeerd. Ze zaten in zo’n rotpositie. Ook hield Frankrijk indertijd nog steeds flink huis in Algerije. Allerlei economische belangen zoals uraniummijnen werden begin van dit millennium nog veiliggesteld met alle mogelijke middelen. Legaal en vooral ook illegaal…..

Dus Frankrijk heeft ook boter op zijn hoofd.

Ontspoorde jongeren met een machinegeweer. What’s new? In de Verenigde Staten schieten ze soms een complete school overhoop. In combinatie met een gevaarlijke organisatie zoals IS transformeren ze tot een agressieve maatschappelijke kanker.

Het is zo belangrijk om te blijven werken aan gezonde maatschappij. Met respect, empathie, compassie, liefde….. Een leefwereld, waarbij zulke kwaadaardige cellen op natuurlijke wijze worden opgeruimd. Door transformatie van de haat in liefde……

Doris Lessing heeft een geweldig boek geschreven over het onderwerp: De barmhartige terroriste.’ Een onthullend inkijkje in de gestoorde geest van personen, die dit soort dingen doen. Het zou verplichte literatuur moeten zijn op alle scholen wereldwijd.

Heks wordt twee keer wakker gebeld vandaag. De eerste keer om kwart voor negen ’s morgens. Er komt een vriendinnetje op de koffie! De laatste keer om kwart over drie ’s nachts. Door mijn kat! De Zwarte Panter kan blijkbaar bij de bel tegenwoordig……

Posted on 20 september 2015 by lagriffeheks

scootmobiel, grappen over scootmobiel, lachen om

En soms ben je er gewoon klaar mee…..

Vrijdagmorgen vroeg gaat de telefoon. Ik heb geen idee dat het pas kwart voor negen is. Ik lig nog in coma! ‘Met Heks,’ prevel ik schor in de hoorn, terwijl ik gedesoriënteerd naar de oppervlakte van mijn bewustzijn drijf. ‘Ha Heks, met mij!!!!!!’ Een enthousiaste stem juicht in mijn oor, ‘ Met Rakusribut! Ben je thuis vanmorgen? Zal ik op de koffie komen?’

Log vloeien er wat woorden uit mijn mond. Ja, leuk. Maar niet nu. Ik moet mezelf nog reanimeren! Een afspraak wordt gemaakt voor later op de dag. Tussen de prikken en de thuiszorg.

Een paar uur later belt mijn vriendinnetje aan. Haar scootmobiel staat aan de overkant van de steeg geparkeerd. ‘Kan ik mijn spullen erop laten zitten?’ Natuurlijk niet. Veel te gevaarlijk.

‘Mensen staan hier regelmatig te lunchen uit de afvalcontainer van Hotel de Botel tegenover mijn huis. Die arme sloebers kunnen alles gebruiken natuurlijk….. Als je je spulletjes wilt behouden zullen we alles mee naar binnen moeten nemen…’

Aan de rommelige keukentafel kletsen we bij. “ik heb je zo lang niet gezien!’ We informeren naar onze wederzijdse dieren. We hebben allebei een huis vol honden en katten….. Dan laat ik mijn nieuwe fototoestel zien. Mijn vriendin heeft ook een hele mooie camera en bovendien verstand van fotograferen.

‘Ik kan je wel les geven, Heks. Ik moet sowieso op vrijdag mijn vrouw naar de stad rijden op dit tijdstip. Ik heb dan twee uur niets te doen, laten we gewoon elke week afspreken!’

Ze vertelt me hoe ze tegenwoordig de beschikking heeft over een enorm atelier in haar eigen huis. ‘Ik ga experimenteren met fotografie en schilderen. Dat laatste moet ik nog een beetje leren. Ik heb een apparaat gekocht, waarmee je van alles kunt op dat vlak.
En een cursus gevolgd bij een vrouw, die al jaren bezig is met die materie. Superleuk was dat overigens!’

‘Ik kan jou wel schilderles geven,’ Heks heeft haar halve leven met haar handen in de verf gehangen. En ook voor het betere fröbelwerk deins ik niet terug……

Het is een heerlijk bezoekje. Deze dame en haar geliefde zijn zelf ook behoorlijk beperkt. In hun geval uiterst zichtbaar. ‘Dat heeft soms zo zijn voordelen, wij krijgen zoveel thuiszorg als we maar willen. Soms moeten we ons met hand en tand verzetten tegen nog meer zorg,’ vertelde ze me ooit.

Na een uurtje kletsen en vooral lachen, mijn visite is gezegend met een geweldig gevoel voor humor, laden we alles weer op de scootmobiel.

Toen ik haar leerde kennen jaren geleden croste ze met dat ding door de meest onmogelijke stukken grasland om ergens aan de slootkant een fantastische foto te schieten. Ik stond echt te kijken van haar stuurmanskunst en lef!

Dit is voorlopig mijn versie van scootmobiel

‘Tot volgende week, lieve Heks!’ roept mijn vriendin. ‘Ja, gezellig!’ wuif ik haar na. Deze dag is begonnen met een gouden randje.

’s Nachts om drie uur gaat de bel. Ik ben net ingeslapen na urenlang pogingen daartoe. Ysbrandt blaft zich een slag in de rondte. Ik steek mijn hoofd uit het raam. Niemand te zien. Alleen mijn zwarte kater. ‘Miauw,’ roept hij klaaglijk. Hij wil naar binnen.

Zouden er versies voor op het ijs bestaan?

Heks is een beetje bang als ze naar beneden loopt. Staat er iemand klaar met een staaf ijzer om me knock out te slaan? Wie belt er in godsnaam op dit tijdstip aan? Iemand die bovendien weet, dat die zwarte panter hier woont? Bizar!

Voor de zekerheid laat ik Ysbrandt lekker los in het portiek. Mocht er iemand snode plannen hebben, dat is ie gecastreerd voordat hij het in de gaten heeft…….

Lekker ding in scootmobiel

Glaasje op? Laat je rijden!

Met de vlam in de pijp!

Nog wat laatste wijze woorden:

Hypochonders onder de loep. Doctor Phil draait zijn hand niet om voor dit soort sneue gevallen. Maar of hij een goed advies zal geven? Heks betwijfelt het. Zelf word ik ook regelmatig versleten voor aansteller. Niet fijn, als je echt chronisch ziek bent. Gelukkig ben ik uit handen gebleven van de farmaceutische maffia met hun gepatenteerde pillen met ziekmakende bijverschijnselen. Zelfs als je niets mankeert krijg je wel iets als je aan hen bent overgeleverd……

Posted on 3 juni 2015 by lagriffeheks

Omdat ik behoorlijk onderuit lig kijk ik veel televisie. Vaak met een half oog. Het leidt af en soms zie ik werkelijk interessante dingen voorbij komen. Maar het is ook vaak meer van hetzelfde.

Zoals je ongetwijfeld bemerkt hebt in de loop der tijd ben ik een fan van Doctor Phil. Het is een beetje dubbel, want het showelement van zijn programma blijf ik bizar vinden. Toch laat ook ik me regelmatig vermaken door zijn rariteitenkabinet.

Gisteren echter schrik ik ook van hetgeen nu weer geëtaleerd wordt. Een jonge vrouw is te gast. Zij verwijt haar achter de schermen meekijkende oudere zus, dat ze altijd ziek, zwak of misselijk is. Een ongelofelijk hypochonder volgens dit liefhebbende familielid. Wat ze vervolgens uitbraakt als bezwaren tegen haar oudere zuster is weinig liefdevol.

‘Ze heeft altijd iets. Ze heeft wel 72 verschillende diagnoses van allerlei verschillende artsen. En evenzovele medicijnen. Volgens mij wil ze graag ziek zijn. Het liefst zou ze echt iets ernstigs hebben.’ (De zus heeft al iets ernstigs zal later blijken!)

‘Ze vraagt constant aandacht voor haar ziektes: Loopt rond met een grote pillendoos met al haar medicatie en gaat midden in een restaurant pontificaal haar pillen innemen! Ze heeft een heel vol huis (!): Overal staan frutsels.’ Goh, komt me bekend voor…

‘Haar slaapkamer is compleet volgestouwd met “Hello Kitty” spullen, ze heeft er zelfs een “Hello Kitty” magnetron staan!.’ De zieke vrouw verklaart later dat ze een gezellige slaapkamer wil, omdat ze er de hele dag bivakkeert. HERKENBAAR!

‘Ze dwingt haar man om onder een ‘Hello Kitty dekbed’ te slapen,’ vervolgt de gemelijke gezonde zus. Och arme… Dat is toch wel echt heel verschrikkelijk voor die man. Mijn god, waar hebben we het over? Waar bemoeit die troela zich mee? Laat die man lekker onder een “Hello Kitty” dekbed knorren, wie weet vindt hij het wel heel erg geil!

‘Ze heeft wel vijftig pruiken!’ Net zoiets als Heks’ hoedencollectie….. ‘Onze hele familie gaat er aan onderdoor. Het gaat altijd over haar!’ Enzovoort enzoverder…..

De klagende zuster ziet er patent uit. Gezond. Geen of nauwelijks make up. Haar ogen staan boos, wanhopig en verontwaardigd. Haar mooie mond is een woedende streep. Ook huilt ze.

Oh, wat heeft ze toch een verschrikkelijke zus. Ze heeft het zo moeilijk met dat zieke zeikende familielid. Altijd gaat het over haar gezondheidsproblemen. Nou, het is maar de vraag of ze eigenlijk wel echt iets mankeert. Behalve een trauma uit haar jeugd. De rest is uiterst discutabel….. Dat pleureswijf moet gewoon niet zo zeuren……

Intussen ben ik wel benieuwd naar de zus. Er volgt een filmpje, maar het gedrocht laat vooralsnog op zich wachten. Ze heeft twee vliegtuigen gemist! Hoe is het mogelijk?

In de filmpjes klaagt ze met zachte stem over haar lot. Haar familie? Laat haar volkomen links liggen! Ze heeft geen zak aan die mensen. Ze geloven totaal niet in haar belabberde conditie. Ze heeft al 18 dagen niet gepoept. (Een luid gelach klinkt op uit het publiek, de toon is gezet)

‘Stel je voor, doctor Phil! Het lijkt wel alsof ik zwanger ben. Ik lijd helse pijnen.’ Intussen somt ze een indrukwekkende lijst aandoeningen op. Allemaal vrij ernstig, maar je gaat er niet dood aan.

Als de dame uiteindelijk ten tonele verschijnt gaat er een golf van ergernis door de zaal. Ook Heks zit met haar hand op de knop van de afstandsbediening om weg te zappen. Dit trek ik echt niet: Dat rare zielige stemmetje, dat gejammer zonder tranen. Behalve een paar krokodillenexemplaren! Wat een vertoning!

The good doctor laat zich niet uit het veld slaan. Hij bijt zich serieus vast in het verhaal. Hij luistert naar het wazige betoog van de zieke zuster. Ook laat hij zich niet intimideren door de normaalheid en heilige verontwaardiging van de gezonde zuster.

Waarom grijpt dit me zo aan? Ik ben zelf totaal geen aansteller. Ik identificeer me niet met mijn kwalen. Maar ik ben natuurlijk wel heel vaak voor aansteller uitgemaakt!

’s Middag lig ik op de behandeltafel van mijn fysiotherapeut. Hij heeft een uiterst aangenaam ogende stagiair in dienst vandaag. Heks heeft een hekel aan dit fenomeen. Ik moet al zo vaak uit de kleren voor Dokter Jan en Alleman. Al dat gekoekeloer door nieuwbakken versies van de betreffende behandelaar stel ik niet op prijs……

Maar ja, hij moet het ook leren, deze aspirantbehandelaar. Dus laat ik me geduldig bekijken en betasten. ‘Kijk maar eens wat je van haar onderrug, heupen en knieën vindt,’ moedigt mijn eigen fysio hem aan.

Zoals altijd staat de jongeman versteld van mijn kwaliteiten als strijkplank. ‘Goh, inderdaad weinig beweging.’ Hij rommelt wat aan mijn lijf, duwt en roteert voor zover mogelijk met mijn extremiteiten…..

Ik voel me net een grote pijnlijke homp vlees bij de keurmeester. ‘Kijk maar eens goed hoe haar wervelkolom loopt.’ Goh, de jongeman is stomverbaasd. Ja, Heks is in plaats van met de gangbare kromming in deze grote kapstok van haar skelet bedeeld met een soort kurketrekkermodel. ‘Je ziet er aan de buitenkant niets van, maar ze heeft een flinke scoliose!’

Heks komt ook een heel eind met al haar diagnoses. ME, fibromyalgie, RSI, whiplash, scoliose, candida, PTSS, spastisch colon, hypoglycemie, hypermobiliteitssyndroom, paronditis, bronchitis, terugkerende voorhoofdsholteontstekingen, kalkafzettingen in mijn gewrichten, rare vlekken in mijn hersenen, (maar dat zie je ook bij zwervers volgens de neuroloog…. 😉 ) eczeem, uitgeputte bijnieren, schildklierproblemen, chronisch opgezette pijnlijke lymfeklieren, chronische bloedarmoede en HPDP (Hier Pijn, Daar Pijn).

Er zijn nog wat kwalen chirurgisch verwijderd, daar heb ik dan weer verkleefde darmen aan over gehouden. Dat heeft me ooit een nieuwe acute operatie opgeleverd….. En ik ben vast nog iets vergeten…. Gelukkig maar.

En ik gebruik ook zeker zeventig verschillende pillen op een dag. Maar niet altijd. Soms heb ik een tijdje geen zin en slik alleen het hoogstnoodzakelijke. Een stuk of dertig…. 😦

En ik heb niet van die rare ellendepillen in mijn medicijnkastje als de vrouw bij Phil. Als ik later in het programma de lijst met haar aandoeningen zie en alle verschrikkelijke heftige medicatie die ze gebruikt, snap ik heel goed, dat ze zich hondsberoerd voelt….

Er komt nog een tweede deel rondom de vrouw. Dan komt haar hele familie zich beklagen over haar aanstelleritis. Ik denk niet dat ik er naar ga kijken. Volgens mij is de vrouw inderdaad doodziek geworden na een maagverkleining. In combinatie met post traumatische stress veroorzaakt door een jeugdtrauma heeft deze operatie haar genekt. Ze is onder ander Chronisch Vermoeid geraakt!

Daarvoor was ze gewoon aan het werk. Een drukke baan met veel onregelmatige nachtdiensten….. Niet al te best voor je stresssysteem. Een goeie aanloop naar uitgeputte bijnieren!

Helaas heeft ze zich volledig overgegeven aan het medische circuit. Die verdienen een godsvermogen door haar medicatie te geven waar ze alleen maar zieker van is geworden. Ze heeft 30.000 dollar schulden uitstaan door deze ongein!

Mensen met CVS reageren vrij extreem op al die uppers, downers en antidepressiva: Ze worden er nog veel zieker van! Het is heel triest. Ik had er ook zo bij kunnen zitten!

Ik heb het echter altijd vertikt om dat soort medicatie te slikken. Regelmatig heb ik in de clinch gelegen met behandelaars. Voor mij geen opiaten en amfetaminen!

Het metabolisme van de arme vrouw in het programma ligt finaal overhoop. Haar familie heeft weinig begrip. De gezonde zuster zit te mekkeren, dat ze moet gaan leven! Lekker genieten! Dat ze haar mist. Maar ze doet nu niet bepaald veel om haar zieke zuster daarmee te helpen. Behalve haar eigen kinderen tegen hun zieke moeder opzetten…… De bitch.

Een afschuwelijk verhaal. Op het eerste gezicht gaat je sympathie zonder meer uit naar de gezonde zuster. Die ander met al die pruiken en haar gezanik is nauwelijks te verdragen. Toch breek ik een lans voor die vrouw. Reken maar dat ze zich ellendig voelt. Dat ze niet uit vrije wil bijna de hele dag in bed ligt. Het is misschien een Drama Queen, maar ook zulke zusters kunnen ziek worden.

Ik hoop dat Phil haar een beetje gaat helpen, maar ik betwijfel of hij hier de expertise voor heeft. Hij zit al te zaniken, dat ze om een glas wijn heeft gevraagd aan het begin van de show…..

Een typisch bijverschijnsel van uitgeputte bijnieren is de zin in alcohol: Je knapt gewoonweg mega op van een glas. Voor korte tijd weliswaar. En daarna stort je nog meer in elkaar. Het is echter geen signaal van alcoholisme, zoals hij suggereert….. Waarschijnlijk ligt ze net als Heks na een paar glazen volledig om!

Ze is namelijk niet perse psychisch ziek mijns inziens. Als haar fysieke problemen een beetje in goede banen worden geleid, kan ze weer iets normaler leven. Een beetje op het niveau van Heks. Maar echt knallen zal het niet meer worden bij haar vrees ik.

En die zeurzeikzuster met al haar commentaar moet ze als eerste maar door de plee spoelen. Wat heb je aan zo’n wijf? Die is alleen maar met zichzelf bezig, al beweert ze precies het tegenovergestelde…..

Nachtelijke bezoeker Huize Heks. Buurman krijgt veeg uit de pan van deze onbekende man. Bitchy aanpak werkt nog het beste bij dronken Corpsbal…..

Posted on 21 oktober 2014 by lagriffeheks

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen

DE LULLO’S, ZO ONGELOFELIJK GRAPPIG

Midden in de nacht word ik gewekt door één of ander geluid. Langzaam drijf ik naar de oppervlakte. De bel gaat opnieuw. Heel hard. Heel lang. Alsof iemand dringend naar binnen wil. Ysbrand is ook wakker geworden. Luid blaffend spurt hij naar de voordeur. Om weer terug de slaapkamer in te rennen. ‘Woefwoef!!!’ Hij kijkt me indringend aan vanaf het voeteneind. ‘Wakker worden, vrouw, er is iemand aan de deur.’

Lullo's, Jiskefet, corpsballen, ballen, dronken studenten, uitspraken van dronken studenten, bezopen kerels, lallende ballen, zuipende studenten

BALLEN SLAPEND IN DE GOOT

De TV staat te tetteren. Ik ben ervoor in slaap gevallen. Ik zet het geluid uit en kijk tegelijkertijd op de klok hoe laat het is. Kwart voor 2! Welke gek belt er op dit tijdstip aan bij Heks? En bij de buren? Want alweer klinkt een doordringend belsignaal, maar nu bij mijn buurman.

Ik ben te slaperig om op te staan en eens uit het keukenraam te kijken. Maar mijn buurman hangt wel uit het raam. Ik hoor zijn zachte beleefde stemgeluid vriendelijk vragen wat er loos is. Hij heeft een hele zachte Limburgse G. Daar krijg je iedereen mee in zijn of haar comfort zone. Maar niet de middernachtelijke beller. Die begint een potje ruzie te schoppen met deze schat van een jongen. Het is een uiterst vreemde woordenwisseling. De lallerige stem verwijt mijn buurman ongeveer, dat hij daar woont. Achter die voordeur hoort volgens hem iemand anders thuis. Bizar.

toverheks op haar bed, blote heks, slapende heks,

POTVERDORIE, WIE WEKT DEZE HEKS?

Zachte G geeft het op. Vriendelijk en beleefd verzoekt hij de herrieschopper weg te gaan. Tegen die tijd ben ik toch maar eens uit het raam gaan kijken. Ik zie een piepjong snotjong, zo dronken als een aap midden in de steeg staan. Verbolgen staart hij naar het slaapkamerraam van mijn goeie buur. Wijdbeens probeert hij zichzelf overeind te houden. Hij steekt zijn onderlijf naar voren, handen in de zakken, voor de stabiliteit. Tevens ontleent hij daaraan een soort dronkemansmoed. Hij waggelt schokkerig naar de voordeur en begint opnieuw aan te bellen. Alle knoppen op het belbord drukt hij tegelijkertijd langdurig in, nog best een prestatie in zijn toestand.

Ysbrandt wordt helemaal gek. Hij is er klaar mee. ‘Laat mijn dit varkentje wassen’, smeekt hij woest blaffend, ‘Geef mij die balorige corpsbal in tanden, lieve Heks. Ik maak gehakt van hem!’ Het is verleidelijk om mijn Varkentje op hem los te laten. Hij heeft al eens een politieagent geprobeerd te castreren. Hij is niet vies van een balletje op z’n tijd. En een gehaktballetje is nooit weg natuurlijk.

De man zwalkt naar de overkant van de steeg, leunt tegen de muur en observeert ons pand. Opeens ziet hij mij staan. Hij spreidt beide armen in een gebaar van overgave. Blij, dat hij weer een nieuw object heeft om zijn onzinverhalen aan op te hangen.

‘Ga weg, mafkees!’ roep ik hem toe. Hij begint nu een verward en opdringerig verhaal tegen mij. Ik moet de deur opendoen, want ‘Bladiebla’. ‘Interesseert me niet!’ roep ik bot, ‘Opzouten nu, achterlijke gladiool, ik ben er klaar mee. Wegwezen, of ik bel de politie!’ Ik wacht zijn antwoord niet af, want onderhandelen is zinloos. Als mijn zachtaardige buurman al niet tot hem door kan dringen, dan is het echt hopeloos.

BEROEMDE TEKST VAN TREURIG LIED LULLO’S

Kriebelig doe ik het raam dicht en pak mijn telefoon. Als ik weer naar buiten kijk is hij verdwenen. Met zijn staart tussen de benen. Hij heeft duidelijk eieren voor zijn geld gekozen.

HET ONGELOFELIJK SMERIGE HUISHOUDEN VAN DEZE HEREN

Natuurlijk duurt het weer een hele tijd, voordat ik in slaap val. Pestventje. Ik hoop dat hij een verschrikkelijke kater heeft vandaag. En dat er dan een club Jehovagetuigen bij hem aanbelt, die hun in orthopedisch schoeisel gestoken voeten tussen de deur klemmen, in een ultieme poging hem te bekeren.Gevolgd door een hardnekkige colporteur met ongevraagd energieadvies. Terwijl intussen een geile glazenwasser glorieus glunderend door de ramen staat te koekeloeren. Om tenslotte zijn moeder aan de telefoon te krijgen met een zeurkousverhaal van de bovenste plank. Waar hij dan toch urenlang naar moet luisteren. En een paar asociale huisgenoten op de koop toe. Die tot besluit zijn koelkast leegvreten. En dat allemaal, terwijl de hond van de buren urenlang irritant zit te blaffen…… ;-p. 😉

ENORM GRAPPIG

Het kan overigens nog veel erger: Je zal maar zo’n exemplaar in je bed vinden……. Dat gebeurt ook. LEES HIER: Dronken student gaat in bed van vreemde vrouw liggen!!!!!!!

JE ZAL HET MAAR IN JE BED VINDEN

	stronglovechris op In memoriam Don Leo. Mijn liev…
	reinswart op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	stronglovechris op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	Samantha op Gigantisch gekrijs in de steeg…
	Fred Rohde op Heks’ linkerhand bemoeit…

recepten van de toverheks

cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven

Tagarchief: bizar

Een kwade dag voor Varkentje. Na jaren virtuoos alle loopse teefjes in Leiden en omstreken te hebben bespeeld moet zijn klokkenspel er nu eindelijk aan geloven: Komt deze Don Juan dit weer te boven?

Heks heeft last van Ouroboros! Al je zenuwen in de knoeios…… Niks bijzonders, komt in de beste families voor. Een overprikkeld verslag van een saai gelag.

Wat is dat? Holding Space? Wat maakt het zo bijzonder? Een inkijkje in dit concept van Heather Plett. Een constructieve manier om met je eigen problemen en die van je medemens om te gaan. Holding Space 2.

Heks en Zwaan samen op stap in oerHollands landschap. Het komt me nog bekend voor ook. Verrek! Ik ben hier al eens eerder geweest. In minder goed gezelschap weliswaar en ook zat alles toen tegen…… realiseer ik me achteraf.

Omgang met bloedzuigers komt je duur te staan: Een aderlating….. Mijn ogen zijn open gegaan, nu mijn mond nog. Toch ben ik niet ontevreden over het proces waar ik in zit. Ik ontdek eindelijk wie ik ben.

Heks wordt twee keer wakker gebeld vandaag. De eerste keer om kwart voor negen ’s morgens. Er komt een vriendinnetje op de koffie! De laatste keer om kwart over drie ’s nachts. Door mijn kat! De Zwarte Panter kan blijkbaar bij de bel tegenwoordig……

Nachtelijke bezoeker Huize Heks. Buurman krijgt veeg uit de pan van deze onbekende man. Bitchy aanpak werkt nog het beste bij dronken Corpsbal…..

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: