Heks baalt van woningcorporatie Portaal. Ze dient een klacht in. Resultaat: Hoorzitting met Geschillencommisie. Gelukkig verwacht ik er helemaal niets van. En dan valt het nog tegen! Wordt vervolgd…..

Woorden aaneenrijgen tot zinnen. Zin geven hieraan, ook al is het onzin. Een verhaal verzinnen. Die vervolgens uit je duim zuigen of gewoon uit je mouw schudden. Gevolgd door een aap.

Dinsdagavond word ik op het matje geroepen bij Portaal, althans, daar lijkt het op. In werkelijkheid ben ik te gast bij de Geschillencommissie. Na de frustrerende toestanden rond mijn intussen min of meer gereanimeerde lijk van een verwarmingsketel heb ik een paar vette klachten ingediend: Met name over de houding van de medewerkers van Portaal.

Ze hebben me laten barsten, de telefoon op de haak gesmeten: Ik zat in de kou, soms wel een week achter elkaar, maar wat hun betreft kon ik de rambam krijgen. En nu beweren zij dat ik me niet netjes gedragen heb!

Het klopt dat ik een keertje wanhopig steeds harder ben gaan praten, na een weekend in de kou en een stuk of twintig telefoontjes hierover. Waarvan meer dan de helft in het proces van doorverbinden werd afgebroken. De medewerkers van Portaal zijn over het algemeen te dom om op het juiste knopje te drukken, althans, daar heeft het alle schijn van. Het is de enige verklaring voor dit verschijnsel.

Een vriendin van me was een keertje getuige van dit proces.  Heks belde Portaal, moest door zich door een walgelijk keuzemenu vreten naar de juiste medewerker. Gevolgd door een fikse wachttijd natuurlijk.

Telkens als ik dan eindelijk iemand aan de lijn kreeg moest ik het hele verhaal van voren af aan opnieuw volledig uit de doeken doen. Ze kunnen blijkbaar ook niet lezen wat er in de computer staat. Of de stumpers schrijven niets op…..’Oh, ik verbind u even door met de volgende kwezel….’ Vervolgens drukken ze op het verkeerde knopje: En je ligt er weer uit en kunt opnieuw beginnen…..Mijn maatje was werkelijk verbijsterd…..

Een andere verklaring zou natuurlijk zijn, dat ze de telefoon er in mijn geval gewoon opsmijten omdat ik een kruisje achter mijn naam heb. Een idiote gedachte natuurlijk. Maar na het bijwonen van deze vergadering begin ik ernstig te twijfelen of die gedachte nu zo gestoord is of de medewerkers van Portaal.  Ik neig intussen naar het laatste…..

Stipt om zeven uur ben ik op het Leidse kantoor van dit hopeloze woningbouwclubje. De portier neemt me mee en stelt me voor aan twee mannetjes van Portaal. Ik krijg een hand van de ene, de ander negeert me volledig. Hij pakt in plaats van mijn hand zijn telefoon. Merkwaardig. Wat een onbeschoft heerschap, deze onverzorgde vent. Of vergis ik me? Doet hij het niet expres?

Hij doet het expres. Gedurende de gehele avond kijkt deze lompe kerel me niet één keertje aan. Deze wijkopzichter of iets dergelijks. Iemand met een centrale positie. Je kunt er moeilijk omheen. Letterlijk ook in dit geval. Hij zit erbij als een enorme zoutzak en liegt door zijn tanden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan de kop van de tafel zit de commissie bestaande uit drie mensen. Een jongeman, die onbegrijpelijke vragen stelt. Hijzelf vindt ze heel slim, maar mij ontgaat waarom je in godsnaam wilt weten wat ik in mijn dagboek schrijf.

In het midden zit een oudere man, die dolgraag aan het woord is. Hij doet patriarchaal tegen me. Zegt ook al van die rare dingen, ik heb een voorbeeld genoteerd. ‘Uw beleving met uw ketel is natuurlijk heel anders dan de beleving van Portaal.’ Ik snap achteraf nog steeds niet waar dat nu over ging, maar de man raakt behoorlijk geïrriteerd als ik hem vraag waar hij het in godsnaam over heeft.

Toch moet ik het een beetje van hem hebben, goddank is hij niet vijandig. Wel stom vaderlijk. Bah bah, wat is dat toch een irritant verschijnsel, dit soort types op relevante plekken.

Natuurlijk zit er een dame te notuleren. Zij moet haar mond houden, toch beweert ook zij iets ongelofelijk stoms: Een slechte ketel heeft geen invloed op je verbruik. Dus het feit, dat ik idioot hoge rekeningen heb heeft niks te maken met het lijk in mijn gangkast.

Tot slot zit er nog een dame in de commissie. Zij is helder van geest en goed van de tongriem gesneden. Als de opa in het midden haar even laat uitpraten en het snotjong haar niet onderbreekt, dan mag zij ook iets zeggen. Halleluja!

Opvallend ook weer, dat de mannen mogen uitpraten en niet geïnterrumpeerd worden, maar dat geldt voor de vrouwen niet. Heks wordt de mond gesnoerd, maar ook de vrouw in de commissie komt er nauwelijks tussen. De typgeit mag al helemaal niet blaten. De volgende keer ga ik een geluidsopname maken!

Portaal heeft dus die lompe morsige kerel en een frisse vriendelijk ogende jongere man als afgevaardigden. Good cop and bad cop. Good cop voert het woord. Hij kijkt me wel aan met koele observerende ogen. Zijn doelstelling is duidelijk. Ontkennen, ontkennen, ontkennen.

Heks heeft geen idee, wat er van haar wordt verwacht. Ik heb überhaupt weinig verwachtingen  van deze avond. Toch is het goed, dat ik er heen ben gegaan. Als de lijstjes met telefoontjes van Heks aan Portaal en de verrichtingen van de verwarmingsfirma Visser op tafel komen, blijkt Portaal voor het gemak de helft te hebben geschrapt. Of ze hebben de helft niet genoteerd. Ik heb nauwelijks gebeld. En alles is direct prima opgelost. Volgens hen.

Heks vertelt een ander verhaal. Het wordt direct in twijfel getrokken. Maar pech voor hen: Ik kan wel wat telefoonlijstjes aanleveren. En alle data dat de verwarming het niet deed. Gewoon eventjes mijn blog raadplegen.

Over dat laatste heb ik het maar niet. De jongen van de Commissie zit te vissen wat ik allemaal zoal schrijf. Gaat hem geen zak aan. Ik heb het helemaal gehad met mensen, die zich bemoeien met wat ik schrijf.

De man van Portaal, die het woord voert zou een goed politicus zijn. Heel veel dingen weet hij niet, of hij heeft daar geen zicht op. Of het is hem niet bekend. Of hij kan daar weinig over zeggen. Hoe de klachtenprocedures bij Portaal werken? Hij heeft geen idee. Hoe lang de huidige verwarmingsfirma in dienst is? Het is hem onbekend. Hoe lang de vorige firma de boel heeft kunnen belazeren? Hij heeft geen flauw benul.

Hoe het mogelijk is dat mijn telefoontje nergens terug te vinden zijn, laat staan de bezoekjes van de firma Visser? Het is volgens hem niet mogelijk. Hij zegt het niet, maar wat hem betreft zit Heks gewoon te liegen!

De patriarch van de Geschillencommissie spreekt zeker acht keer zijn twijfel uit over mijn verhaal: ‘Mocht het waar blijken te zijn, stel dat u echt gebeld heeft, stel dat Visser echt zo vaak geweest is….’ Zulke dingen zegt hij niet over de medewerkers van Portaal….. Frappant.

Toch begint het uiteindelijk bij de commissie door te dringen, dat er veel in het verhaal van Portaal niet klopt. Ze stellen voor de zaken wat dieper uit te spitten en nog een keertje bij elkaar te komen.

‘Mevrouw Toverheks huurt een woning bij jullie, zij betaalt huur aan jullie. Jullie zijn dus verantwoordelijk voor de staat van het huis. Als er problemen zijn moeten JULLIE dat oplossen. Niet mevrouw zelf en ook niet de firma, die jullie vervolgens inhuren. Als die lui een wanprestatie leveren, zijn JULLIE verantwoordelijk. Niet mevrouw Toverheks.’

Uiteindelijk mogen wij om beurten nog iets zeggen tot slot. Ik luister naar het gelieg en gedraai van de Mannetjes van Portaal. Dan lap ik de lomperik erbij: Ik vertel hoe hij een keertje gewoon de hoorn op de haak heeft gegooid, nadat hij mij belde. Volgens hem zat ik te schreeuwen, maar toevallig had ik een getuige op dat moment. Frogs zat naast me.

Daar heeft de hork niet op gerekend! Wat een pech. De ellendeling heeft me een nieuwe ketel beloofd en vervolgens heeft hij me laten barsten. ‘ Ik heb nu geen zin om met u te praten.’ Nadat hij mij belt….. Het is een domme leperd. Hij liegt dat hij uit zijn dikke pens barst. Onsmakelijk gewoonweg.

Zo ga ik met een vieze smaak in mijn mond naar huis. Gelukkig verwacht ik sowieso al niks van deze hopeloze club. Toch ga ik lekker door met klagen. Laat ze het maar Spaans benauwd krijgen, die leugenachtige mannetjes. Ik ga lijstjes produceren en data tevoorschijn toveren.

Desnoods laat ik geluidsopnames opvragen van mijn vermeende onbehoorlijke geschreeuw aan de telefoon. Die bestaan niet. Ik heb een keertje met stemverheffing gesproken. Volledig terecht volgens de dame van de geschillencommissie. ‘Als ik zo was behandeld door u was ik ook kwaad geworden aan de telefoon,’ kregen de Mannetjes naar hun kop.

Over een aantal weken krijgen we nog een hoorzitting. Ik ga zelf ook gewoon iemand meenemen, die er als een zoutzak en hork bij gaat zitten. Ha! Ik zal ze krijgen, die leugenaars van Portaal!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Fred Delfgaauw speelt ‘In de wachtkamer van de liefde’ in Theater ins Blau! Heks geniet van wat ze ziet. En hoort. Deze fenomenale poppenspeler wekt zijn stoffen vrienden tot leven met zijn magische stemgeluid. Ontroerend en grappig! Een heerlijke voorstelling in een geweldig theater!

Zaterdagavond ga ik naar Theater ins Blau met Frogs. Fred Delfgaauw treedt op met zijn poppenkraam. Het is zo lang geleden, dat ik hem voor het laatst gezien heb. Ik ga gewoon veel te weinig naar het theater. Vroeger zat ik er elke week en miste ik nooit een voorstelling van deze fenomenale poppenspeler!

Het is chagrijnig rotweer. Ik heb Frogs volgestopt met Elzasser zuurkool. Nu spoeden we ons over de natte straten om op tijd te zijn. Goddank is het net eventjes droog….

Als ik ins Blau binnenstap zie ik Engel staan. Zij gaat ook kijken. ‘Ik heb vandaag drie keer de hond uitgelaten, boodschappen gedaan, fysiotherapie gehad, een enorme pan zuurkool gekookt, een blog geschreven en nu ga ik ook nog uit. Gekkenwerk natuurlijk….’ fluister ik haar toe. ‘Klinkt goed, Heks, ik herken het. Heb je een goeie dag, dan ga je over je grenzen. Je zal morgen wel voor pampus liggen….’

Gedrieën zoeken we een plekje. De deugd, Frogs, zit in het midden. ‘Ik heb nog met Fred gewerkt meer dan dertig jaar geleden, toen hij nog louter voor kinderen speelde. Ik deed de percussie,’ vertelt mijn kikkervriend aan mijn vriendin. ‘En daar ben ik toen naar gaan kijken,’ roept Heks enthousiast, ‘In Zoetermeer, de Toneelschuur? Toch?’

Frogs en Heks kennen elkaar al zo lang. Heks en Engel kennen elkaar zo mogelijk nog langer! ‘Ik heb hem nog geprogrammeerd,’ doet Engel een duit in het zakje. Zij heeft jarenlang in deze branche gewerkt. Voor de Schouwburg, Voor ins Blau….. ‘Toen ik hier werkte heb ik alles helpen opzetten. De hele administratie. Ik heb zelfs geholpen met schoonmaken. Ik heb al deze stoelen bijvoorbeeld gesopt…’ giechelt ze.

Mijn vrienden praten over een andere poppenspeler, die gek is geworden van dat beroep. ‘Hij kon een pop als geen ander tot leven brengen, maar uiteindelijk is hem dat fataal geworden. Ik heb dat vaker gezien in dit specifieke vak. Wel drie keer!’ Engel is bloedserieus.

Jeetje, ik wist niet dat het zo’n gevaarlijk beroep is. Ik ben nog goed weggekomen met mijn poppenspel vroeger. Ik had er ook een handje van, reisde ’s zomers rond met een zelfgemaakte opvouwbare poppenkast inclusief poppen in mijn rugzak, maar ik ben gelukkig bijtijds fysiek onderuit gegaan……

Even later komt Fred Delfgaauw het podium oprennen. Hij is te laat. ‘Sorry mensen, ik stond in de file,’ begint hij zich te verontschuldigen, maar dat blijkt niet de enige reden te zijn van de vertraging. ‘Ik reed automatisch naar het LAK!’ grapt hij. Het publiek ligt dubbel. Het is een inside joke en de meesten hier snappen em.

‘Nou, ik zal het maar eerlijk vertellen, ik heb er tegenwoordig een baan naast. Ja, crisis hè. Ik werk voor een relatiebemiddelingsbureau….’ Het stuk is begonnen: ‘In de wachtkamer van de liefde.’

In no time zit ik op het puntje van mijn stoel. Oh, wat kan ik hier toch van genieten. De ene na de andere pop komt tot leven. Fred doet niet aan buikspreken. Het is geen ouderwetse ventriloquist. Toch vergeet je direct dat hij de poppen bedient. Hij is een meester in het geven van een geheel eigen uniek stemgeluid aan zijn vrienden van stof en rubber.

Vergeten wij al dat deze magiër alle gesproken tekst produceert, ook de poppen vergeten het:  Eén van zijn karakters schrikt zich een ongeluk halverwege het stuk, als Fred hem opeens een vraag stelt. ‘Oh, ben jij er ook nog, man, je jaagt me de stuipen op het lijf!’ Hilarisch natuurlijk!

Een terugkerend thema in het stuk is de dood van zijn vader. De man is jong overleden, net als mijn vader. Aan een vergelijkbare aandoening staat me bij. Ik heb ooit het prachtige stuk gezien, dat hij destijds ter nagedachtenis aan zijn jong gestorven vader gemaakt heeft.

 

Hij heeft nu bijna de leeftijd bereikt, waarop zijn vader overleed. Net als Heks met haar vader….. Een heel raar idee. Op een gegeven moment ben je ouder, dan die grote volwassen heel belangrijke man in je leven ooit geworden is……

‘Het was geen gemakkelijke man en het liep niet altijd optimaal tussen ons,’ iets in die trant zegt hij over zijn dierbare vader. Vervolgens zet hij hem neer met stem en gebaar…… En gerochel…. Liefdevol. Het is muisstil. Op lachsalvo’s na, want vader was een kleurrijk mens.

Ontroerend.

‘Doorgaan of stoppen, liefhebben of haten. Hoe houd je jezelf staande in deze veranderende wereld?’ De worsteling met het prachtige mooie kutleven. Je moet diep graven om jezelf telkens te vernieuwen. Cultuur is een ondergeschoven kind tegenwoordig. Subsidies zijn verdwenen. We kweken lelijke, domme en verveelde mensen op die manier, maar ja.

Heks kent het machteloze gevoel van teleurstelling in het leven en hoe je jezelf telkens opnieuw moet uitvinden. Wat heerlijk, dat iemand zijn worsteling laat zien. Confronterend ook. ‘Oei,’ hoor ik achter me, als de acteur een Siamese tweeling uit elkaar rukt. Zich niet langer verbergt….

‘Jeetje, zucht,’ ‘Nou,nou,nou,goh,’ Er komen meer geluiden van de achterbank. Iemand zit gigantisch mee te leven. Het is ook aangrijpend. En toch lig ik voortdurend in een deuk. Een paar van de vertolkte grappen hebben een baard van hier tot Tokio. Toch schater ik het ook hierbij uit. De man kan me werkelijk om alles laten lachen!

Tussendoor wordt druk geapplaudisseerd. Heks vindt het zonde van de concentratie. Het onderbreekt en leidt af. Maar Fred Delfgaauw krijg je niet gek. Hij gaat gewoon zijn gang. Als iemands telefoon gaat reageert hij met een laconiek: ‘Zo, is ie nu uit?’

Aan het eind krijgt deze grote bescheiden man een staande ovatie. Het publiek staat als één man op. Prachtig. Wat een geweldige avond heeft hij ons bezorgd! Later in de foyer praten we met de directrice van het theater Liesbeth Huiberts. Zij en haar man directeur Kees van Leeuwen zijn de stuwende kracht achter dit initiatief. Frogs heeft natuurlijk ook met hen vroeger samengewerkt. Met Gruppo Tutto Dramatico en In Casa. En ook dat heeft Heks gezien!

Liesbeth vertelt dat ze een lesprogramma heeft opgezet om kinderen tussen de 1 en drie jaar kennis te laten maken met toneel! Wat doet dit echtpaar toch hun gloeiende best om het culturele klimaat in onze sleutelstad leefbaar te houden. Ze hebben dit theater vanaf de grond opgebouwd.

‘Vroeger was het de gymzaal van de technische school. We hebben het flink verbouwd. Daar achter liggen een aantal leslokalen. Binnenkort krijgen we boven een grote foyer erbij!’

Op een gegeven moment loopt Fred Delfgaauw de foyer in. Frogs gaat hem natuurlijk begroeten. Ook Heks schudt hem de hand. ‘Bedankt voor de fantastische voorstelling. Het was ontroerend en prachtig .’

Engel staat stralend achter de balie een handje te helpen als we het pand verlaten. Haar oude vertrouwde plek! Heks werpt haar een kushandje toe. Ze heeft nog geen bal zin om naar huis te gaan. Ook zij heeft vandaag een goede dag. En ja, dan ga je nogal eens een klein beetje over je fysieke grenzen…… 😉

We lopen over de glimmende kasseien richting Huize Heks. ‘Gek hè, Frogs, de straten zijn kletsnat, maar steeds als wij buiten lopen is het droog!’ Nou, zo’n dag was het vandaag. Soms regent het alleen maar waar jij loopt lijkt het. (Zoals mijn dode geliefde Ernst altijd zong op zulke dagen: (Travis ) Why Does It Always Rain On Me?)

 Vandaag niet. Wat een superdag!

Heks heeft een alternatief kerstdiner bij Zwaan. Niet met kerst, met volstrekt onbekende mensen en ook het eten is anders dan anders….. Frivole gesprekken over ernstige onderwerpen. Luchthartig delen over zaken van het hart…..

KERSTTAFEL1

De dag voor kerst ga ik met Frogs naar Amsterdam. Een vriendinnetje van ons organiseert een alternatief kerstdiner met eveneens alternatieve vrienden. We kennen geen van de andere gasten, dus de avond belooft een grote verrassing te worden.

KERSTTAFEL2

Heks heeft zich extra mooi uitgedost. Als mijn vriendin Zwaan echter haar voordeur opent valt mijn outfit in het niet: Ze ziet eruit als een faunachtig engeltje. Helemaal in het wit. Compleet met vleugels en zilveren haren…… Vrolijk fladdert ze voor me uit naar binnen. Daar zitten al een paar mensen te wachten op de dingen die komen gaan.

KERSTTAFEL04

De keukentafel van Heks

Iedereen heeft iets klaargemaakt. Zodoende is er ongelofelijk veel eten. We scharen ons om de grote tafel en slaan ons gang na gang door de berg verrukkelijk voedsel heen. Zwaan heeft een soort bouwpakket voor Vietnamse loempia’s klaargezet. Helemaal volgens het principe van Raw Food.

KERSTTAFEL09

staat nogal vol

De avond staat sowieso bol van verantwoord eten en dito gesprekken. Behalve ons toetje dan: Een door Frogs gerealiseerde werkelijk enorme portie ijs met bosvruchten en slagroom, waar Heks dan weer de fik in heeft gestoken…… Dit toch al ongezonde lekkers wordt ook nog eens uitbundig geflambeerd!

KERSTTAFEL05

met kerststalletjes

Het gezelschap heeft zijn sporen verdiend in het alternatieve circuit. Ik hoor allemaal grappige verhalen. We maken elkaar aan het lachen. Bijna iedereen blijkt bij Dr. Bla te zijn geweest, inclusief Heks. Ik vond het direct al helemaal niets, wat een zelfingenomen toestand, maar nu hoor ik toch echt vreemde dingen.

KERSTTAFEL06

De man ziet zichzelf als een soort god. ‘Hoger dan God zelfs’, aldus één van de aanwezigen. Hoe kun je nu boven God uitstijgen? Zij heeft ons toch geschapen naar haar beeld? Het goddelijke omvat toch alles? Het is toch de Alpha en de Omega? Het scheppend principe, waar wij uit voortkomen? Het woord in den beginne…..

Hoewel: In den beginne zweefde de Geest Gods over de wateren, dus die waren er al.

KERSTTAFEL07

Heks vertelt over Alex Orbito, haar kleine leraar van de Filipijnen. ‘Hij opereert met zijn handen,’ Ik doe het voor. Mijn tafelgenoten kijken er niet eens al teveel van op. Natuurlijk krijg ik het kippenlevertjesverhaal te horen, hoe zulke genezers de boel flessen met een kilo van dat goedje in hun jaszak.

Ach, op de Filipijnen is deze vorm van genezen heel gewoon. En er zitten absoluut charlatans tussen. Ik heb ter plekke wel eens een hele foute kwibus meegemaakt. Met zijn handen opererend klopte hij voornamelijk geld uit de zak van weerloze lieden en goedgelovige sukkels. Zoals Heks…..

Heks weet wat haar geliefde leermeester betreft wel beter. Deze man is zo bescheiden. ‘Love yourself and love God,’ is zijn eenvoudige boodschap. De bedragen, die hij rekent staan niet in verhouding tot de exorbitante bedragen, die Dr.Sha rekent. Helaas komt hij niet meer naar Nederland. Als je hem wilt ontmoeten moet je naar Brussel. Of de Filipijnen….

Het gezelschap van vanavond besluit om een keertje met Heks mee naar Brussel te gaan om dit fenomeen mee te maken. Een soort spiritueel ontdekkingsreisje. Bij het afscheid wordt me op het hart gedrukt om één en ander te regelen.

Toen Heks ooit op zoek was naar Alex bleek hij net in Nederland te zijn geweest. Ik miste em op een haar na. Drie weken later zat ik op de Filipijnen. Niet uit nieuwsgierigheid, maar omdat iets akeligs mankeerde. Voor die kwaal heeft hij uiteindelijk niets kunnen betekenen, ik moest gewoon regulier onder het mes, maar mijn liefhebbende hart is van zijn behandelingen wel geweldig opgeknapt!

KERSTTAFEL02

hertjes en

‘Wat leuk, lieve Zwaan, zo’n avond met wildvreemde mensen. Ik heb het prima naar mijn zin gehad!’ Een paar dagen later kletsen we na over de telefoon. ‘Ik vond het ook zo leuk, Heks, ik ga dat eens vaker doen!’

KERSTTAFEL11

engelen……

KERSTTAFEL12

 

 

Frogs koopt een magische jas met WAUWfactor. Hij kan er meteen mee pronken tijdens het fantastische kerstconcert van Ex Animo in de Marekerk te Leiden. 

Maandag bel ik Frogs. Of hij belt mij, dat zou ook goed kunnen. ‘Ik ben op zoek naar een nieuwe winterjas. Je had gelijk, die oude is kapot. Ik sta nu in een winkel bij jou om de hoek…’

Niet veel later voeg ik me bij hem. Heks kan nog net voorkomen, dat haar kikkervriend een lijzige kunststof parka koopt. ‘Hij zit gewoonweg heerlijk, ik neem em,’ zegt Frogs koppig. ‘Een slaapzak zit ook comfortabel,’ denk ik bij mezelf. Listig haal ik Frogs over om elders nog wat andere jassen te passen.

DSC02647

‘Pas deze eens aan, gewoon voor de lol.’ Ik overhandig hem een prachtige zwarte wollen jas. Totaal niet wat hij zoekt. Maar als hij hem aan heeft roep ik spontaan ‘Wauw’. Deze jas heeft de Wauwfactor! Ook de verkoper slaakt een kreet.

Zo loopt mijn oude vriend opeens rond in een schitterende chique jas. Hij koopt er direct een hoedje bij!

Een dag later bezoekt hij ons concert in de Marekerk. Fiederelsje is er ook met haar man. Heks is al de hele middag in de weer met de voorbereidingen: Eerst de generale repetitie, dan nog snel een paar dingetjes instuderen, hondje uitlaten, eten, omkleden……

Opgepoetst en opgewonden wachten de koorleden in een zaaltje achteraf tot we om klokslag acht uur in ganzenpas de kerk in marcheren. Ik ben de hekkensluiter. Het doet me denken aan gymnastieklessen vroeger op school. Dan stond ik ook altijd achteraan. Toen vanwege mijn lengte….

Het concert gaat goed. Ik raak af en toe van de wijs door iemand achter me, die een geheel afwijkende stempartij lijkt te zingen. In het geheel valt dat echter weg. Volgens mijn vrienden klinkt het fantastisch. De sfeer in de kerk is buitengewoon goed. Leeggezongen en opgeladen nemen we het applaus in ontvangst. Het zit er weer op!

Ik sleep mijn bewonderaars mee naar huis voor een goed glas wijn. Ik woon tenslotte aan de overkant. Mijmerend nemen we de gezongen werken nog eens door. Vooral het Magnificat van Pekka Kostiainen heeft indruk gemaakt. Gelukkig maar. We hebben daar bloedig op gestudeerd.

Het duurt nog uren voordat ik kan slapen. Zoals altijd na een dergelijk evenement ben ik helemaal hieperdepieper. Ik hou nog een hele verhandeling tegen Frogs over het verband tussen klank en ruimte/ ritme en tijd, muziek en de mens.

Sufgekletst laat hij Varkentje nog eventjes uit. Ik zet nog een kopje thee. Ruim een beetje op.

Uiteindelijk is iedereen weer naar huis. De stad is stil. In mijn hoofd zingen nog steeds flarden van ons concert rond als ik eindelijk in slaap sukkel.

Heks wordt platgeknuffeld door leden van de studentenvereniging Ichthus. Zomaar. Midden op straat!Heerlijk! Later zie ik de Veenfabriek met ‘RAARRR’ In Theater Ins Blau. Al met al best een bijzondere dag, deze duffe donderdag…….

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Als ik donderdag op de tafel van mijn fysiotherapeut klim ben een hoopje fysieke ellende in de knoop. Volhardend haalt mijn behandelaar alle verknoopte spieren en pezen weer los. Een pijnlijke aangelegenheid. Tranen stromen uit mijn ogen. He bah, wat heb ik een kutdag. Alweer. Alles doet zeer.

‘Fijne feestdagen Heks.’ Het is helaas de laatste behandeling van deze martelmeester dit jaar. Ik zal het voorlopig zonder zijn magische handjes moeten doen. Net nu alles vastloopt. Balen hoor.

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Aan het eind van de middag meld ik me bij Frogs. Hij is lekker aan het kokkerellen. De oude vertrouwde spaghetti komt op tafel. Heks zit zwijgend tegenover hem te kieskauwen. Geeft niks, want Frogs heeft praatjes voor tien. Enthousiast vertelt hij over de talloze projecten waar hij mee bezig is momenteel. Hij maakt me aan het lachen.

‘Ik krijg vandaag mijn bord niet leeg, Frogs, ik geef het restje aan Ysbrandt.’ Varkentje is dol op dit kostje. Gnuivend en snuivend slobbert hij de restanten van mijn bord.

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Als we later over de Haarlemmerstraat naar mijn huis lopen komt ons een clubje jongelui tegemoet. Ze hebben bordjes bij zich: “Free Hugs” staat er op. ‘Ha,’ roept Heks, ‘Dat wil ik wel! Ik kan wel een lekkere hug gebruiken!’ Voor ik het weet heeft de kleinste van de drie me al in haar armen gesloten.

‘Wat leuk! Wat een goed idee! Waarom doen jullie dit?’ Ik vraag hen de oren van het hoofd. Het blijken leden te zijn van studentenvereniging Ichthus. Een sociëteit op christelijke grondslag. Vandaag hebben ze allemaal leuke acties in de stad, zoals deze. Wat een schatten!

RAARRR!

‘Er lopen ook leden rond die warme chocolademelk uitdelen!’ vetellen ze me. Geef mij maar echter maar deze glutenvrije en lactosevrije hugs…..

Ik kijk in de vrolijke gezichten van mijn piepjonge knuffelbrigade. Ze stralen van plezier. En hoewel ik geenszins ben van de absolute overtuigingen op religieuze grondslag, we hebben daar net gevaarlijke gevolgen van gezien in Parijs,  moet het me wel van het hart dat deze jonge mensen zo heerlijk positief bezig zijn. Op hun christelijke grondslag.

Zo kan het ook…..

RAARRR!

Later zitten we dan toch in theater ‘Ins Blau’. Ik had niet gedacht het te gaan redden vandaag, maar het is gelukt! We komen oude bekenden tegen. Zoals een oud studiegenoot van Heks, tevens bandlid van de destijds succesvolle band ‘Les Zazous‘. Frogs heeft een muzikaal verleden met deze creatieve duizendpoot. Ze hebben een hoop bij te kletsen…… Hartstikke leuk!

Vanavond is de try out van de voorstelling ‘RAARRR‘ van de Veenfabriek.

Na 10 jaar ervaring als acteur van Nederlands meest vooruitstrevende muziektheaterensemble initieert Joep van der Geest nu de geestige muziektheatrale lectureperformance RAARRR. De moderne muziek is in die periode voor hem van onbereikbare verre vriend veranderd in een goede buur. Hand in hand met de jonge componiste Lam Lai uit Hong Kong en vaste muzikale en theatrale krachten van de Veenfabriek zal van der Geest met RAARRR rebelleren tegen het hermetische imago van moderne muziek en tegelijkertijd de mysterieuze kracht die zij in zich heeft vieren. Een muziektheatraal hedendaags pleidooi voor romantiek.

Wie zie je? Muzikanten, acteurs en een muis.  Wat zie je? Altviool, geprepareerde piano, cello, percussie, katheder en een vaas vol bloemen.  Wat hoor je? Een nieuwe compositie van Lam Lai en een twijfelachtige lezing over het weten.  Wat begrijp je? Een gedeelte wel en een gedeelte niet.

RAARRR!

‘Ik vond het toneelstuk niet bepaald om over naar huis te schrijven, Heks,’ vertrouwt Frogs me later toe, ‘Het is gewoon niet mijn ding….’

‘Ik vond dat blote einde vreemd. Toen die actrice alles uittrok dacht ik: “Daar gaan we weer, er moet een blote vrouw in voor de kijkcijfers. Waar slaat dit nu op?” Het eindbeeld was wel mooi en grappig, maar de pointe ontging me volkomen. Voor jullie mannen was het natuurlijk wel weer lekker, het is een mooie meid!’

Heks ligt niet om van bewondering. Toch kan ik het experiment wel waarderen. Het vertolkte moderne en bijzonder vreemde muziekstuk van Lam Lai spreekt me aan. Er is echter ook een acteur, die me mateloos irriteert. Vanaf de eerste seconde. Maar dat is de bedoeling blijkt later. In die zin kun je spreken van een zeer geslaagde voorstelling.

RAARRR!

Pakjesavond, het heerlijke avondje is gekomen! Heks en Frogs laten schrijversbloed vrijelijk door hun dichtersaderen stromen: Resultaat: Een paar bloedmooie gedichten bij de hartverwarmende geschenken…..

SINT1231

Frogs en Heks

Zaterdagmiddag haalt Frogs het hondje op. Ik ren door de stad om wat boodschappen mijn huis in te slepen. Ook scoor ik een paar cadeautjes en glutenvrije pepernoten. Het kost moeite. Aan het begin van de middag heeft mijn fysiotherapeut me dan wel uit de knoop gehaald, maar ik verrek nog steeds van de pijn. Goeie genade. Mijn lichaam werkt tegen me vandaag.

Ik zie het dan ook niet zitten om uitgebreid te gaan kokkerellen. Ik improviseer een maaltje met wat aanvulling uit de toko. Dan kruip ik een paar uur in bed om een beetje bij te trekken. En een paar goeie gedichten te schrijven….

 

Om half acht komt Frogs binnen zeilen. We gaan lekker aan de wijn en hapjes. ‘Zullen we alvast een cadeautje uitpakken?’ Frogs heeft er zin in….

We besluiten eerst te eten, maar kunnen uiteindelijk toch niet wachten. Om de beurt pakken we iets uit. Heks krijgt een mooie wierookstandaard met de lieve kop van Boeddha er op. En een hologram van deze leermeester in glas.

SINT12

Boeddha in glas

In het bijpassende gedicht zitten allemaal verwijzingen. ‘Sint roept Boe en Piet zegt kijk een da!’ en dergelijke. Heks moet er vreselijk om lachen, maar heeft zelf ook wat goeie schrijfsels in de aanbieding.

Ysbrandt krijgt een grote zak heerlijk hondensnoep. We verpakken er en paar in het cadeaupapier en laten hem zoeken. Hij kan er geen genoeg van krijgen!

Voor Frogs heeft Sint een geweldige kekke muts op de kop getikt. Met mijn magische magnetische handen uit een grote bak gevist. ‘Het is 100% wol Frogs, dus voorzichtig met wassen!’

Helaas zit salsadansen er niet in vandaag. Mijn lijf is teveel van slag. Maar ook zonder dat is het een heerlijk avondje. Vanouds met zijn beidjes…..

SINT9

ThayThay en Aafje

Voorlichtingsavond over hooggevoeligheid in de Vredeskerk te Leiden. Georganiseerd door Rivierduinen. Klinkt allemaal heel rustgevend: Niets is minder waar! We worden overspoeld door informatie. Heks beleeft prikkelende avond met veel hoog sensitieve personen. Lange tenen, gevoelige oortjes, voelsprieten tot in het heelal? Hier kan dat allemaal…..

Maandag aan het eind van de middag schuift Steenvrouw aan voor een lekker bordje Dahl. We gaan vanavond samen naar een voorlichtingsavond over hooggevoeligheid. Mijn vriendin kwam ermee op de proppen. Precies op het goede moment blijkt. Zelf zou ik niet op het idee zijn gekomen om naar iets dergelijks op zoek te gaan.

Ruim op tijd arriveren we ter plekke. We worden ontvangen met foldertjes en posters over het onderwerp. Er blijkt veel meer onderzoek naar gedaan te zijn, dan ik me bewust was. Het lijkt bijna een hype!  De avond is druk bezocht. Het zaaltje zit bomvol mensen met lange tenen, een gevoelige radar en supersensitieve voelsprieten.

Een jonge vrouw, Eva Pama, geeft de voorlichting. Ze is zelf hooggevoelig. Daarnaast is ze psychologe.

Als je hooggevoelig of hoogsensitief bent, voel je je vaak anders dan de meeste mensen. Je wordt met hooggevoeligheid geboren; regelmatig blijkt dat één van de ouders ook hooggevoelig is. 

Hoogsensitieve mensen verwerken prikkels van buitenaf anders dan de meeste mensen. Opvallend is bijvoorbeeld dat deze mensen meer gevoelig zijn voor details en daardoor meer prikkels te verwerken hebben. Mensen met hooggevoeligheid kunnen erg sterk reageren op prikkels uit de omgeving. Dat kan een reactie op een hard geluid zijn, maar ook een fel licht of een sterke geur kan daarvoor zorgen. Naast de reguliere zintuiglijke waarneming, voelen hoogsensitieve personen emoties, sfeer en spanningen van andere personen bijzonder goed aan. 

We krijgen de nodige informatie te verwerken. Spread sheets. Een Power Point presentatie. Een afschuwelijk filmpje over de prikkels, die we zoal te verwerken krijgen als HSPer…… Alleen het zien ervan maakt me al misselijk…… Na een uurtje ben ik zo moet als een hond. Ik ben niet de enige blijkt! Gelukkig krijgen we een kleine pauze.

Het blijkt dat die hooggevoeligheid gewoon een erfelijke eigenschap is: Het zegt niets over je persoonlijkheid. Het is een kwestie van bedrading…. Ons zenuwstelsel pakt meer prikkels op. Ook kunnen we meer prikkels verwerken, er lichten veel meer grijze gebieden in onze hersenpan op dan bij de gemiddelde mens, maar daar zit natuurlijk ook de crux: Dat heeft meer tijd nodig. Zonder nieuwe prikkels…..

Over het algemeen loopt dit hooggevoelige volkje over van empathie. Toch kunnen overprikkelde HSPers  hele vervelende mensen worden. Ook bestaan er varianten die het in hun jeugd in dat opzicht dermate slecht hebben gehad, dat dit vermogen als het ware vervormd is. Een op zich prima eigenschap is dan tegen gaan werken……

Heks weet er alles van. Ik ben al mijn hele leven bezig om mezelf meer af te schermen tegen de buitenwereld. Maar ik herken uit mijn verleden ook wel de extraverte variant die zich kenmerkt als zogenaamde Thrillseeker: Juist het opzoeken van prikkels geeft meer controle hierover. Die vlieger ging bij mij zo lang op tot ik volledig uitgeput raakte…..

Achterin de zaal zit een man in vloeiend Leids scherpe vragen af te vuren. Als ik me omdraai zie ik zijn verbeten gezicht. Hij heeft een vuurrode huidcomplexie gecombineerd met een roodgeblokt houthakkershemd: Vrij veel prikkels…….

Als het gaat over de onmogelijkheid voor een HSPer om onder een baas te werken, die zijn autoriteit niet draagt roept hij: ‘De meeste managers zijn narcisten. Daar kun je helemaal niks mee.’ De zaal ligt dubbel en ook Eva Pama moet lachen.

 

Maar hij heeft waarschijnlijk wel gelijk. Uit wetenschappelijk onderzoek is al lang gebleken dat een groot deel van de bestuurders hoog scoort op persoonlijkheidskenmerken van een psychopaat! Narcisme is daar een voorloper van….. Worden al die bonussen en topsalarissen opeens begrijpelijk: Werk van een gevoelloze gek!

Ook later die avond komt de man terug op het fenomeen narcisme en de onmogelijke combinatie met een HSPer. ‘Een narcist houdt van niemand, die weet niet wat liefde is. Dan blijf je nergens met al je empathie.’ Dat is zo. Voor ons type zijn die manipulerende leugenaars heel gevaarlijk…..

De hele avond staat bol van de herkenning onderling. Maar ja, wat schiet je ermee op? Heks weet al jaren dat ze een hele gevoelige bedrading heeft. Ik weet wanneer iemand liegt en dat is best lastig als het recht in je gezicht gebeurt. Vooral als iemand jou vervolgens voor gek verklaart en de leugen vrolijk volhoudt….. Soms gaat iemand er zelf in geloven. Dan wordt het echt onhoudbaar voor mij.

Ook kan ik zelf niet liegen. Ik ben dwangmatig eerlijk: Waardeloos. Ook gemeen zijn gaat me slecht af, terwijl dat juist zo handig is in sommige hopeloze gevallen. Ik ken genoeg mensen die enorm zouden opknappen van een goeie portie venijn…. Maar nee, ik blijf maar geloven in liefde en compassie. Meuh!

Vanavond wordt het me volledig duidelijk dat het niet erg is om bij die best grote groep (15% tot 20% van de mensheid en opvallend genoeg ook bepaalde diersoorten) te horen, zo lang je er maar in gesteund wordt. Kinderen die opgroeien in een omgeving van rauwdouwers met een olifantenhuid kunnen ongelofelijk in de problemen geraken.

Het kan aanleiding geven tot allerlei klachten. Opvallend is dat er steeds als belangrijke klacht vermoeidheid genoemd wordt…..

Heks is doodmoe aan het eind van de avond. En enigszins overprikkeld. Snel zet ik mijn grote vilten hoed op mijn kop. Ook een manier om jezelf terug te trekken. Terwijl ik daar grapjes over maak tegen andere HSPers lopen we de deur uit.

‘Dank je, lieve Steenvrouw, voor de tip. Het was best goed om dit allemaal een achter elkaar gezet te zien. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hun workshops, want mijn afscherming kan echt nog wel wat beter….. Zo leuk is het toch ook weer niet, die hooggevoeligheid.’ We sluiten elkaar in de armen.

Gekscherend vervolg ik, ‘In een volgend leven incarneer ik gewoon eens als botterik met een dikke olifantenhuid. En een klein beetje gemeen….’

De hoogsensitieve survivalgids.

10 voordelen van hoogbewust zijn.

Hooggevoelig / heel gewoon

 

Vanavond is het feest. Een soort uitgesteld verjaarspartijtje. Met oude vrienden, muziek, eten en drinken, zang en dans. En dit allemaal ter ere van Big Salmon. Die grote vis, die in het noorden woont…….

maaltijd met vrienden , feestmaal

Midden in alle verschrikkingen van de afgelopen dagen krijg ik bijzonder bezoek. Twee oude vrienden van Heks komen dineren. Helemaal uit Schotland. Ik heb Frogs en Trui ook uitgenodigd. Zaterdagmiddag ren ik door de stad om alle boodschappen in huis te halen. Mijn kikkervriend haalt het hondje op, dus daar heb ik geen omkijken meer naar.

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Omdat ik niet al teveel energie heb besluit ik iets gemakkelijk te maken. Rond half zes haal ik samen met Trui mijn ouwe gabbers van het station. Afgelopen winter hebben we elkaar na twintig jaar weer getroffen in Amsterdam. Vandaag zetten we de hernieuwde kennismaking voort.

De heren hebben al twee dagen de bloemetjes buitengezet in onze hoofdstad. Ik kan het me helemaal voorstellen. Grote Zalm heeft een speelgoedrat bij zich. Net als mijn poppenkastpop aap Gerrit heeft Rodney Rat een geheel eigen en zeer aanwezige persoonlijkheid. Fopneus draagt een bizar masker. Met deze gekkigheid maken ze dan de kroegen onveilig……

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Onderweg naar huis liggen we direct in een deuk. Daar trakteer ik mijn vrienden op haring met Corenwijn. Dit anti-katermiddel wordt zeer gewaardeerd. Frogs voegt zich bij ons. Na een uurtje besluit ik maar eens wat te eten op tafel te toveren. Trui stort zich op het voorgerecht. Ik zet een mediterrane visschotel in de oven. Het gezelschap gaat aan tafel.

Voordat we de visschotel opeten spreekt Grote Zalm nog wat eerbiedige woorden ter ere van Big Salmon. Ik heb expres zalm in het gerecht verwerkt. Oude religies zoals de onze (Wij aanbidden die grote vis, maar dat is een heel lang verhaal met een vissige mosselbaard) maken vaak gebruik van dit soort kannibalisme in hun rituelen. Oh, wat heb ik onze samenkomsten gemist!

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Na de maaltijd kijken we naar oude foto’s. Een hele jonge Heks en een witharige Trui vieren samen vakantie in Schotland. Het begin van onze vriendschap. We halen herinneringen op aan die heerlijke tijd in dat ruige land waar ik zo van hou. En aan de bezoekjes van hordes Schotten aan Nederland.

Sommige oude vrienden zijn al gaan hemelen. Anderen hebben de Highlands verlaten. Toch wonen er nog steeds dierbaren van ons in dat kleine dorpje aan de westkust. Twee huizen, een kerk en een kroeg.

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Later die avond komt de gitaar tevoorschijn. Frogs neemt de percussie voor zijn rekening. We zingen wat gouwen ouwen. Samen met mijn vriend Grote Zalm verzorgt Heks de uitvoering van een paar prachtige liederen. Zoals ‘Mrs McGinty lay dying one night….’ en at Mc Arthy’s party…’ Ons publiek is tot tranen toe geroerd. Het kunnen ook tranen van de lach zijn natuurlijk……

v

Uiteindelijk proberen we ook nog om een condoom over iemands hoofd te trekken, net tot onder de neus, zodat ze em kunnen opblazen. Het is Grote Zalm jaren geleden een keer gelukt. Een geweldig gezicht. Ik heb nog een doos overjarige regenjasjes staan. Helaas krijgen we het niet voor elkaar. Volgens mijn vrienden zijn de Hollandse exemplaren gewoon te klein geschapen……

Frogs heeft zondag een optreden en Trui heeft een etentje. Ze moeten er bijtijds vandoor. Ik besluit uiteindelijk mijn makkers naar het station te vergezellen. Het regent en stormt als we de deur uitgaan.

Grote Zalm draagt engelenvleugels gecombineerd met een dameshoedje en Fopneus heeft een bloemenslinger om zijn nek en een rare hoed op zijn kop. Ook Heks heeft iets geks op haar hoofd gezet…..

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret

We doen er behoorlijk lang over om het station te bereiken, want onderweg hebben we de grootste pret….. Het laatste stukje moeten ze alleen afleggen: Ik moet ook nog terug naar huis lopen. Ik krijg de hoeden en de vleugels weer mee.

Bepakt en bezakt wandel ik met Ys door het park op de terugweg. Later blijken mijn vrolijke vrienden de trein te hebben gemist….. Dan zit je toch zo een uur te wachten! Gelukkig vonden ze nog een geopende horecagelegenheid…..

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret

Vanmorgen belt Grote Zalm. We hebben een vage afspraak om vandaag iets leuks te gaan doen. Helaas ligt Heks nog steeds voor Pampus. Boodschappen doen, koken, feesten, salsa dansen en een woeste nachtwandeling door weer en wind eisen hun tol.

Grote Zalm en Fopneus zijn zondag naar het optreden van Frogs gaan kijken. Hartstikke leuk, maar mij niet gezien. Ik hoop over een paar dagen weer de oude te zijn…….

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pretgek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret

Eerst naar de kerk en dan naar de kroeg. Zo hoort het. Kortjakje en Janneke hebben veel te bespreken. Jip kan niet mee. Hij heeft corvee.

jip en janneke, dansen, blij, eten, drinken, spelen

Zondagmorgen ben ik al vroeg uit de veren. Mijn wekker staat nog op zomertijd en zodoende is het nog veel vroeger dan ik in de gaten heb. Pas als ik een kop koffie achter mijn kiezen heb valt het kwartje.

love, liefde, amor, amour, liebelove, liefde, amor, amour, liebelove, liefde, amor, amour, liebe

Mooi zo. Nu kan ik op mijn gemak het hondje uitlaten alvorens naar de kerk te gaan. De laatste keer dat ik mijn gezicht daar heb laten zien is al maanden geleden. Griep en gedoe hielden me aan huis gekluisterd. Vandaag ga ik mijn zonden maar weer eens laten vergeven. Een beetje absolutie kan geen kwaad in mijn geval. In ieders geval. Dat in elk geval!

jip en janneke, dansen, blij, eten, drinken, spelen

Omdat ik zo buitensporig vroeg ben voor mijn doen, kom ik zelfs op tijd in de kerk. Ik schuif naast Jip en Janneke aan. ‘Hoe gaat het met je?’ fluistert mijn vriendin. Ik draai met mijn ogen en trek een bek.

‘Waardeloos, ik heb een vervelende tijd achter de rug.’ ‘Laten we straks ergens gaan koffiedrinken…’ Haar laatste woorden verdwijnen in de eerste klanken van het openingsgezang, maar Heks heeft het goed begrepen: Na de kerk gaan we naar de kroeg.

jip en janneke, dansen, blij, eten, drinken, spelen

Vandaag gaat onze dirigent, Wim de Ru, voor. Hij preekt over de kracht van muziek. Heks weet er alles van. Al weken zingt een prachtige alt onafgebroken het ‘Erbarme Dich’ van Bach in mijn innerlijke geheime klankkast. Mij tot tranen toe beroerend. Telkens weer! Gelukkig is ze tijdens de dienst even stil…..

Als er echter gebeden wordt voor alle mensen, die iemand waar ze veel van houden hebben verloren stromen de tranen weer volop. Heks is een vat vol hevige emoties. Gek word ik ervan.

Na de dienst spoed ik me met Janneke naar het cafe. Jip heeft verplichtingen elders. We bestellen bier en wijn en frietjes. ‘Ik neem ook koffie,’ verzucht Janneke tegen de ober, ‘We hebben een zware preek achter de rug.’ De jongen begint te grijnzen. ‘Wat een pittig wijfie,’ zie ik hem denken. En dat is ze ook. Met haar gekke felle verhalen maakt ze me verschrikkelijk aan het lachen.

 

Vooral als ze vertelt hoe ze een vermeende vreemdganger in haar sociale cirkel bij de kladden heeft gegrepen. ‘Verhalen ophangen dat je op de bank bij die vrouw hebt geslapen, ha! Wie denk je wel dat je voor je hebt? Ik ben de zeventig gepasseerd! Ga iemand anders die onzin maar wijsmaken! Je hebt gewoon de hele nacht liggen ….!’

Ondeugend kijkt ze me aan als ze vertelt hoe haar slachtoffer met de staart tussen de benen het veld ruimde. ‘Welke staart?’ vraag ik onschuldig. We liggen dubbel!

jip en janneke, dansen, blij, eten, drinken, spelen

Het is heerlijk om weer eens uitgebreid bij te praten. Voor we het in de gaten hebben is het alweer half drie. We moeten er vandoor!

Thuisgekomen gaapt een lange lege zondag me aan. Ik heb al zovele zondagen alleen stukgeslagen in mijn leven. Maar vandaag valt het me zwaar.

jip en janneke, dansen, blij, eten, drinken, spelen

De telefoon rinkelt. Het is Joy. Ze komt op de thee met een verlaat verjaarspresentje. Wat lief! Zo kom ik de dag wel door. Vooral als Frogs ’s avonds ook nog eventjes iets langs komt brengen.

jip en janneke, dansen, blij, eten, drinken, spelen

Liefde is het mooiste wat er is. Helaas kunnen wij mensen er maar beperkt mee uit de voeten. Om een eindeloze bron aan te boren moet je toch niet bij je gelimiteerde zelf zijn. Daar is meer voor nodig. Verbinding. Met Godin, God, Bron, Eeuwige, Allah, Boeddha, Jahwe of één van de vrouwelijke varianten op de laatstgenoemden.

Een keertje naar de kerk gaan kan dan geen kwaad. Zeker niet voor een Toverheks!

love, liefde, amor, amour, liebe

1 Korintiërs 13:

1  Al ware het, dat ik met de tongen der mensen en der engelen sprak,

maar had de liefde niet,

ik ware schallend koper

of een rinkelende cimbaal.

2  Al ware het, dat ik profetische gaven had, en alle geheimenissen en alles, wat te weten is, wist, en al het geloof had, zodat ik bergen verzette,

maar ik had de liefde niet,

ik ware niets.

3  Al ware het, dat ik al wat ik heb tot spijs uitdeelde, en al ware het, dat ik mijn lichaam gaf om te worden verbrand,

maar had de liefde niet,

het baatte mij niets.

love, liefde, amor, amour, liebe

4  De liefde is lankmoedig,

de liefde is goedertieren,

zij is niet afgunstig,

de liefde praalt niet,

zij is niet opgeblazen,

5  zij kwetst niemands gevoel,

zij zoekt zichzelf niet,

zij wordt niet verbitterd,

zij rekent het kwade niet toe.

6  Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid.

7  Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.

8  De liefde vergaat nimmermeer;

maar profetieën, zij zullen afgedaan hebben;

tongen, zij zullen verstommen;

kennis, zij zal afgedaan hebben.

9  Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren.

10  Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben.

11  Toen ik een kind was,

sprak ik als een kind,

voelde ik als een kind,

overlegde ik als een kind.

Nu ik een man (VROUW) ben geworden, heb ik afgelegd wat kinderlijk was.

12  Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen,

doch straks van aangezicht tot aangezicht.

Nu ken ik onvolkomen,

maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.

13  Zo blijven dan:

Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.

love, liefde, amor, amour, liebe

Ik ween om bloemen in de knop gebroken: Afscheid is een beetje sterven. Liefde vermag veel, maar niet alles blijkt maar weer. Maar ook: Als er ergens een deur dicht gaat, gaat er elders een raam open……. Ik verheug me al op de frisse lucht!

images-86

Vorige week maandag heb ik een magische ervaring. Middenin mijn grieperige snothuilbuien over mijn verbroken relatie denk ik aan het nakende uitwisselen der spullen en sleutels. Op dat moment voel ik al mijn geïnvesteerde intenties en liefde bij me terugkeren. Spontaan.

werkelijk van iemand houden, liefde vermag veel, ware liefde, afscheid, goodbye, loslaten, liefde,

Ik ondervind aan den lijve hoe ik van de ander gehouden heb. Alles wat ik heb uitgezonden keert onversneden bij me terug. Op deze manier krijg ik onverwacht duidelijk inzicht in mijn eigen kant van deze liefdesgeschiedenis.

Omslag-boek-afscheid-nemen-met-je-hart

Het voelt heerlijk! Helemaal niets mis mee, deze gevoelens. Wonderbaarlijk genoeg herhaalt dit proces zich hierna met andere mensen uit mijn verleden, waarmee ik vergelijkbare problematiek heb gehad.

Ik stroom vol met liefde, vertrouwen, toewijding en warmte. Het voelt fijn en stevig. Een warm bad, een duffelse jas, veilig en liefdevol: Fantastisch……

Mocht ik ooit door beschuldigende opmerkingen van anderen getwijfeld hebben aan mijn eigen intenties naar hen toe: Ik ben er in één klap vanaf.

Zaai-liefde-e1419681342979

Zaterdag haal ik samen met Frogs mijn spullen op bij Cowboy. Omdat mijn fietskar er nog staat gaan we met zijn gigantische auto.

We sjouwen een paar dubbele ramen uit mijn berging naar buiten. Die moeten ook mee. Ooit bij het grof vuil gevonden en meegenomen door mijn ex naar het huis van Heks. Hij gaat er een muziekstudio mee bouwen in zijn huis. Althans dat was ooit de bedoeling…..

animaatjes-afscheid-1085196

Een vuilniszak met kleren en een klaptafeltje volgen. Dan rijden we de stad uit. Heks is nerveus. Ik heb geen idee hoe dit gaat verlopen. Het kan alle kanten op voor mijn gevoel. Net als onze gesprekken de laatste tijd.

Neem nu het laatste telefoongesprek: In een poging me terug te krijgen riep hij dat mijn wereld hem niet interesseert. Verwarrend….. Of duidelijk. Het is maar hoe je het bekijkt.

0511-1010-2402-5006_cartoon_of_a_sad_woman_waving_goodbye_with_a_hanky_clipart_imagevriendschap-gedicht-afscheid2

In Amsterdam zijn we met een kwartiertje klaar met de uitwisseling. Geïrriteerd helpt Cowboy met het inladen van mijn fietskar. Het bijbehorende verbindingsstuk krijg ik echter niet mee.

‘Dat is van mij,’ zegt hij beslist. ‘Maar ik heb je er toch echt eentje gegeven,’ pleit ik. ‘Geef dat knopje terug, man,’ denk ik bij mezelf. Het is waar. Hij heeft zelf een verbindingsstukje aangeschaft. Daarna heb ik de mijne ook aan hem gegeven. Nu heeft hij er dus twee. En geen kar…..

animaatjes-afscheid-5551143

‘Mijn oude servies heeft hij wel gehouden, ik zag het op het aanrecht staan,’ zeg ik later tegen Frogs, ‘Ik kreeg de lege kratten mee terug.’

‘Ik zal je nooit vergeten.’ De laatste woorden van Cowboy zijn vriendelijk bedoeld. ‘Ik wens je echt het allerbeste,’ Heks meent het vanuit de grond van haar hart. We omhelzen elkaar en nemen afscheid. Vertrouwd voelt het. Ruikt het. Wat is dit ontzettend moeilijk.

330_446_f0751351_i03

Op de terugweg heb ik geen praatjes meer. Tranen biggelen onophoudelijk over mijn wangen. Je houdt nu eenmaal niet van iemand vanwege allerlei geweldige kwaliteiten. Vaak heb je lief ondanks….

Hardnekkige hoop is voor de zoveelste keer de grond in geboord. Thuis gekomen neemt Frogs Varkentje mee voor een wandeling. Het arme dier is ook van slag. Heks likt haar wonden. Later die middag belt mijn kikkervriend me op. ‘Ik ga wel koken Heks, kom maar lekker bij me eten.’

174735_thumb_612x582

Zo zit ik vanouds bij Frogs aan de Spaghetti Bolognese. Troosteten. We luisteren naar mooie muziek en kletsen over van alles en nog wat. Gespreksstof genoeg. Zoals altijd.

‘Ik had gehoopt, dat ik me opgelucht zou voelen, maar niets is minder waar. Het voelt verschrikkelijk allemaal,’ verzucht ik later die avond. Ik heb ernstige relatie-afkickverschijnselen. Cold Turkey. Het einde van een tijdperk.

Unknown-50images-87

Unknown-51

images-85

Unknown-52