Woensdagavond laat ga ik nog lekker met mijn hondje fietsen. Het is zo lang licht! Heerlijk. In het derde park lopen nog een paar andere baasjes met hun trouwe viervoeters. Een man met twee kleine Cocker Spaniëls strak aan de lijn kijkt me verwijtend aan. Hij stelt het niet op prijs dat Varkentje los loopt. Als we hem passeren worden zijn monsters helemaal wild. Wanhopig probeert hij deze uitbarsting van geweld te kalmeren.

Een apart exemplaar: Sammie, de Roemeense eeuwige pup zonder staart!

‘Doorlopen, Ys,’ roep ik tevergeefs. Dit is natuurlijk veel te leuk. Met een omtrekkende beweging probeert hij dichterbij te komen, zodat hij eventjes kan snuffelen. ‘Loop door,’ brul ik. Dat sorteert effect. Of hij nu Oostindisch doof is of dat het werkelijk helemaal einde verhaal is met zijn scherpe gehoor wordt nooit helemaal duidelijk….

Niet veel verder loopt een vrouw met een klein vosachtig diertje. Ik herinner me vaag, dat ik haar eerder heb gezien met het beest. Was dat soms onprettig? Waarschijnlijk wel, want de vrouw gooit haar massieve lijf in de strijd en begint haar loslopende mormel af te schermen van mijn ouwe sukkel. ‘Oh, wat interessant toch weer,’ hoor ik Ysbrandt denken, ‘aan die gast ga ik eens even goed snuffelen.’

Weer loei ik keihard tegen mijn hondje, dat hij door moet lopen. Nou, vooruit maar dan. In een sukkeldrafje komt hij achter me aan. In de verte zie ik de man met de Spaniëls nog steeds bezig om zijn opstandige roedeltje weer in het gareel te krijgen. ‘Goh, is het soms moeilijke-honden-uurtje?’ vraag ik me af.

Ik hoorde afgelopen week van een knappe Italiaan met twee jonge Rotweilers, dat er ’s nachts een man met een paar Malamutes in Het Leidse Hout wandelt. Die halve wilden hadden een keer één van zijn Rotweilers aangevallen. Gelukkig grepen zijn volwassen Rotweilers in…..

Dit baasje heeft ook met haar hond getraind bij de Roedel, net als Heks.

Als ik dan ook weer een aangelijnde hond in het vizier krijg ben ik op mijn hoede. Zie ik een muilkorf? Nee, het is een halti. Ysbrandt rent enthousiast naar het stel toe en snuffelt aan zijn nieuwe vriend, vriendelijk wuivend met zijn staart. Kijk nou, de vrouw maakt de hond los van de riem. Vrolijk begint het dier in de rondte te rennen met grote veulenachtige sprongen. Uitdagend probeert hij Ysbrandt te verlokken tot een spelletje.

Het is een apart exemplaar deze hond. Een piepklein hoofd, geen staart, de lichaamsmimiek van een pup, maar hij blijkt al ruim vier jaar te zijn! ‘Zeker Griekse import?’ informeer ik langs mijn neus weg. ‘Nee, hij komt uit Bulgarije. Ik heb hem al jaren, maar het is pas zeer recent, dat ik hem los durf te laten.’

‘Dat de hond oogt als een oversized pup komt omdat hij waarschijnlijk veel te jong gecastreerd is. Hij is nooit helemaal uitgegroeid.’ Het arme dier mist ook zijn staart, dit onontbeerlijke communicatieorgaan van de hondenwereld. ‘Daadoor raakt hij gemakkelijk in de problemen met andere honden.’

Ze vertelt hoe haar hondje van leuke puber uitgroeide tot een monster dat alles en iedereen aanviel. ‘Ik heb in het eerste jaar al zeker tien trainers versleten.’ Dat is het probleem als je zo’n hondje adopteert: Je weet niet wat er in zit. Wat heeft zo’n diertje meegemaakt? ‘Hij kan niet tegen mannen met stokken. Sowieso is hij niet gek van mannen.’

Er probeert een fietser te passeren. Snel schermt ze haar hond af met haar lijf. Het gaat goed. ‘Dat was vroeger wel anders!’ We klessebessen over de hype om je hond op te voeden met snoep. ‘Ik doe dat niet, Ysbrandt heeft gewoon alles geleerd zonder hem vol te proppen. Ik heb getraind bij mensen in België…’

Nog voor ik ben uitgepraat roept ze verheugd: ‘De Roedel?’ Ja, we hebben elkaar gevonden. We blijken allebei een paar keer in de leer te zijn geweest bij Arjen en Francien, Hondenopvoedingsinstituut DE ROEDEL. Wat leuk! Enthousiast wisselen we onze ervaringen uit.

Mijn nieuwe hondenvriendin geeft me haar telefoonnummer om contact te houden. Voor het geval we een keertje samen die kant op willen. Wie weet gaan we een keertje samen een dagje trainen bij onze hondenfluisteraars.

‘Voor mij zijn deze mensen een soort blaffende halfgoden. Of superhondenhelden,’ vertrouw ik haar toe. ‘Voor mij ook. Zonder hen had ik mijn hondje niet meer gehad. Dat weet ik zeker.’

Dat laatste gaat ook op voor Heks. Nadat mijn schattige viervoetige  een agent in de ballen had gebeten zag het er somber uit voor hem. De diender wilde mijn huisdier laten afmaken. Gelukkig waren zijn collega’s van de hondenbrigade het hier helemaal niet mee eens.

Later bleek een toenmalige Buurman mijn hondje stiekem te pesten als ik niet thuis was. Dezelfde gek, die altijd deuken in mijn auto sloeg. Daarom kreeg ik problemen met het dier. Trainen bij de Roedel heeft een wereld van verschil gemaakt, ook al was ik toen nog niet op de hoogte van de pesterijen.

De foute buurman is verhuisd. De agent heeft geen smurfenstem gekregen. Ysbrandt leeft nog steeds. Eind goed, al goed!

Joep als pup spelend met zijn grote vriend!

Vanmorgen loop ik alweer met Ysbrandt te wandelen. In een tuintje aangrenzend aan een klein park staat een hondenvriend van Heks. Vooral een grote vriend van Ybrandt: Hij krijgt altijd een lekkertje als we langskomen! ‘Waar is jouw hondje?’ vraag ik. Normaal gesproken staat zijn kleine Cavalier King Charles Spaniel enthousiast tegen de andere kant van het tuinhek aan te springen om ons te begroeten.

‘Mijn vrouw is met hem naar de dokter. Joep is plotseling heel ziek geworden. Er zit een enorme bult op zijn achterhand en ze gaan daar nu een stukje uit verwijderen……Om te onderzoeken.’ Hij kijkt me somber aan.

He, jasses. Dat klinkt helemaal niet goed. Ik probeer het baasje een beetje te troosten, moed in te spreken. Maar ja, het is afwachten geblazen voor dit echtpaar. Ik weet hoe gek ze zijn op hun trouwe viervoeter. Het ventje is pas twee jaar, veel te jong om zo ziek te worden. ‘Ik zal voor jullie duimen, heel veel sterkte…’

Arme Joep.

Zo’n lekker kereltje….

Een dag later informeer ik opnieuw naar Joep. Het gaat goed met hem! Hij ziet er nog een beetje beteuterd uit, maar uiteindelijk zal hij helemaal genezen! Hoera!