Vanmiddag als ik terug kom van een heerlijk rondje door het Leidse Hout met mijn hondje, besluit ik eventjes bij de poelier binnen te lopen om wat kippennekken te kopen voor mijn hongerige blafbeest. In de winkel staan een paar klanten, waaronder de Geile Antropoloog. Dat stokoude sneue mannetje met een obsessieve belangstelling voor dames. Zijn huidige veldwerk past hij het liefst toe op vrouwenlichamen. Helaas zijn de eigenaressen van die lijven daar niet van gediend over het algemeen. Ik althans niet.

Ik besluit hem te negeren, zoals altijd als ik hem tegen kom. En ik kom die eikel altijd overal tegen. Bij Boeddhisten. Op straat. In allerlei winkels. Zelfs in de kerk loopt hij me voor de voeten. En altijd gaat hij vervelend lopen doen tegen Heks.

Hem negeren valt nog niet mee, want het dikke kale kereltje begint heen en weer te huppen door de winkel, er zodoende voor zorgend, dat ik steeds een stap opzij moet doen om hem te ontwijken. Pure intimidatie. En een duidelijke poging me te verlokken tot een reactie. Als dat niet lukt, begint hij me verbaal te provoceren.

‘Zo, ben je al een beetje innerlijk gegroeid?’ begint hij. De man verkeert in de veronderstelling, dat hij zelf een enorm spiritueel licht is in de duisternis van ons kikkerlandje. Misschien wel in die van de hele wereld. Bescheidenheid is hem vreemd. Soms weet hij zich zelfs op televisie te wurmen en in te likken bij een geestelijke omroep. Daar verkondigt hij dan hoe de wereld er volgens Hansje Pansje Mestkevertje uit hoort te zien. Niet mijn wereld! Dat moge duidelijk zijn!

Ik hoorde een kennis er eens gekscherend over praten, nadat hij het dubieuze genoegen had gesmaakt de kwal op televisie te zien oreren. Die nam hem ook al niet serieus. Hoe zou dat toch komen? De Spiritugeile Antropoloog neemt zichzelf uiterst serieus. Waarschijnlijk is hij de enige…

‘Hou je kop, vieze ouwe man,’ mompel ik hem bijtend toe. Ik ben het stadium van beleefd gedrag helemaal voorbij. In mijn maagstreek voel ik zijn venijn zich een weg naar binnen boren. Hè bah, nu ben ik toch zo stom geweest om te reageren. Hij begint superieur te lachen vanonder zijn stompzinnige cowboyhoed. Hij denkt hiermee de blits te maken, maar het staat hem voor geen meter. Zijn miezerige restanten grijs haar slierten er onsmakelijk onder vandaan. Ik kijk in zijn zelfingenomen sluwe vossenkop. Hoe was het ook alweer? Die verliezen wel hun haren, maar nooit hun streken.

Als ik me weer omdraai hoor ik hem luid en duidelijk zeggen, voor de zoveelste keer: ‘Je bent gewoon een stomme trut!’

Zo gedraagt deze ouwe zak zich dus nog steeds als een jonge puber. Maar hij heeft niet het lijf van een jongeman, noch de onschuldige charme der jeugd. Het ontbreken hiervan geeft zijn gedrag iets ranzigs. Als toeschouwer wordt je er licht onpasselijk van….

Jeetje, Heks, je kunt die vent echt niet uitstaan! Hoe is dat nu zo gekomen? ‘Je meent dat ik je heb aangerand, hè!’ roept het heerschap luid door de winkel. Hij heeft het weer helemaal naar zijn zin in zijn vrouwonvriendelijke universum. Heks verzoekt hem beleefd op te rotten. Hetgeen hij uiteindelijk ook doet, nadat hij betaald heeft. Hij debiteert nog wel snel op luide toon wat superieur vaderlijk verraderlijke kutuitspraken, alvorens de plaat te poetsen. De vrouw na hem bestelt een  scharrelhaantje. ‘Die loopt net de deur uit!’ grap ik tegen haar en de poelier.

Ze beginnen te schateren van de lach. De man heeft zichzelf weer eens oneindig belachelijk gemaakt. Maar mij zit het niet lekker. Hij heeft nu al zo vaak mijn grenzen overschreden. Waarom heb ik hem nu niet gewoon eens een knietje gegeven in die grote prostaatzak van hem? Hij heeft het absoluut verdiend.

Dus ga ik hem thuis goochelen. Ik ben zijn naam vergeten, maar een paar voor de hand liggende zoektermen doen wonderen. Het is natuurlijk riskant hem iets te sturen, want hij heeft me in het verleden ook heel wat onaangename post gestuurd. En achtervolgd door de buurt. En gestalkt in winkels en openbare gelegenheden. Ik wil geen slapende hondenkop wakker maken. Dan bedenk ik me, dat het juist dit wegduiken voor deze eikel is, wat me nekt. Steeds probeer ik uit zijn buurt te blijven, hem te negeren, te ontwijken, te ontlopen. Die tijd is voorbij besluit ik ter plekke.

Ik kijk eventjes naar de spirituele website van deze voormalige docent aan de universiteit, daar laten ze toch ook maar jan en alleman lesgeven….. Een uitmuntend braakmiddel! Hij heeft zichzelf gigantisch hoog zitten. Maar met afwijzing door een simpele Toverheks kan hij niet uit de voeten. In die zin heeft hij nog heel wat innerlijke groei voor de boeg……

Ik klim in de pen en stuur hem een mailtje.

Meneer Hansje Pansje Mestkever,

U kent mij niet, al denkt u van wel. En u heeft wel degelijk een keertje uitgebreid aan me gezeten. Ik heb me dat niet verbeeld. Het staat me helder voor ogen.
Het feit, dat het niet tot uw botte hersens doordringt, dat dat zo is en dat ik daar niet van gediend ben, zegt meer over uw groei dan de mijne.
Voorts heeft u me achtervolgd op straat en afschuwelijke dingen tegen me geroepen.
Nogal gefrustreerd gedrag mijns inziens en niet bepaald spiritueel. Zoals u zichzelf zo graag ziet.

Als u me nog één keertje lastig valt zal ik u een knietje verkopen, dat u zich niet verbeeldt.

Leer er in vredesnaam mee leven, dat sommige vrouwen u bepaald niet aantrekkelijk vinden en al helemaal niet willen worden aangeraakt onder het uiten van opmerkingen als: ‘Daar moet ik eens even gebruik van maken.’
Als ze net met hun armen in de lucht staan en zich niet kunnen verweren , zoals ik toen. Tijdens een bijeenkomst van Boeddhisten, niet een plek, waar je denkt je te moeten verdedigen tegen dit soort gedrag.

Laat me met rust, spreek niet tegen me, kijk niet naar me.
Zo niet, dan zijn de consequenties voor u.

mevrouw T.Heks.

En, zal het helpen? Help me hopen!