Auteursarchief: lagriffeheks

Help, wat zit er nu weer op mijn nek? Een gek? Nee een betweter! Heks wordt niet goed en wil zich alweer gaan verdedigen. Niet doen! Gewoon iedereen gelijk geven! Dan is het direct einde discussie! Dus ik ben lesbisch en moet nodig heel hard aan mezelf werken! Implementatie van de lessen van paragnost Peter van der Hurk deel 1.

Posted on by

Na mijn consult bij de paragnost is me iets gaan opvallen in mijn leven. Heks weet altijd heel goed waar ze heen moet gaan voor advies. Ik ben naar hem toegegaan om helderheid te krijgen over een aantal zaken. En die heb ik ook gekregen. Maar als ik erover probeer te vertellen geven sommige mensen niet thuis. In plaats van te luisteren beginnen ze me met ongevraagde adviezen om de oren te slaan!

Ik ben nu een kleine week verder en het is me al zeker drie keer gebeurd. De eerste keer was slechts een paar uur na het consult! In een gesprek over iets geheel anders! De daaropvolgende dagen heb ik gezorgd niet teveel mensen te spreken, want ik vind dat betweterige getoeter in mijn oor door iemand, die zonder opgaaf van reden op mijn nek is gaan zitten, onaangenaam.

Maar evenzogoed is het me deze week nog een paar keer gebeurd. Door zeer uiteenlopende adviseurs. Maar allemaal ongevraagd. Onzinnige adviezen ook nog, zodat ik mezelf als ik niet uitkijk weer zit te verdedigen….. Hetgeen ik juist NOOIT meer moet doen volgens het zeer goede en van ganser harte gevraagde advies van Peter van der Hurk.

De meeste van deze ongevraagde adviezen voelen aan alsof iemand uit de eerste klas van de middelbare school me de net geleerde grondbeginselen van de franse taal probeert bij te brengen terwijl ik die taal al sinds jaar en dag vloeiend spreek! Maar de persoon in kwestie werpt zich op als expert. Strontvervelend.

Uit beleefdheid zit ik er dan maar naar te luisteren, maar het voelt niet goed. ‘Voelen en vandaaruit handelen, Heks!’ luidt het perfecte advies van Peter van der Hurk, ‘En schijt hebben aan iedereen!’

Mensen, die ongevraagde adviezen lopen rond te strooien zitten soms zelf niet lekker in hun vel. Het kan uit minderwaardigheidsgevoelens zijn, dat ze jou hun visie door de strot duwen. Of juist een gevoel van verhevenheid en belangrijkheid. Waar dan weer vaak die minderwaardige gevoelens onder liggen. Hoe dan ook: Het zal wel. Ik ga er niet meer over nadenken.

Intussen durf ik bijna niet meer over mijn ervaringen te praten uit angst om weer met een manke visie om de oren te worden geslagen. Heks wil zich niet meer verdedigen tegen allerlei onzin:  Bijvoorbeeld tegen iemand die vindt dat Heks maar lesbisch moet worden nadat haar relatie mis is gelopen.

Of tegen een ander die de mening is toegedaan, dat ik nog eerst heel veel aan mezelf moet werken voordat ik weer met mijn genezende handjes aan de slag kan. Of tegen weer een volgende voor het feit, dat ik naar een paragnost ga voor advies en niet de onbegrijpelijke wartaal van die persoon zelf raadpleeg. Of een soort betweterige spirituele les van iemand over een aantal zeer basale vaardigheden op dat gebied, die zo algemeen bekend zijn, dat zelfs lezeressen van de Margriet en Libelle ervan op de hoogte zijn……  Alsof ik daar nog nooit van gehoord heb!

Het gaat maar door. Heks wordt er niet goed van. Het heeft natuurlijk te maken met het feit, dat ik tot nu toe allerlei mensen met dit soort gedrag weg heb laten komen. Ze bedoelen het immers goed…. 😦 Uit respect voor die ander, stomme beleefdheid, bescheidenheid of verbijstering houd ik mijn mond. Maar het lukt niet meer. Er begint iets in mijn maag te brullen zodra een gesprek die kant op gaat. Ik voel me elke keer spinnijdig worden, als ik weer in die waardeloze positie terecht kom.

Ooit ben ik met een vrouw bevriend geweest, bij wie ik dit jaren heb volgehouden. Ze was heel onzeker en had haar leven volstrekt niet op de rit, maar ze stelde zichzelf evenzogoed verbeten boven alles en iedereen. Daar maak je natuurlijk geen vrienden mee. Heks was één van de weinigen die het met het mens volhield. Tot ik met haar op reis ging. Een drama natuurlijk.

Na vier weken betweterig gaatjes prikken in mijn kristallen beschermingsbubbel liep ik leeg als een oud luchtbed. Een rustgevende retraite in een Boeddhistisch klooster werd in één klap tenietgedaan door een rampzalige gezamenlijke terugreis. Vlak voor ik haar voor de deur van haar huis afzette -ik reed hiervoor ruim anderhalf uur om na een reis van 1200 kilometer met die zemelende vrouw  naast me… – zette ze dan eindelijk openlijk vol het mes erin door me eens goed te zeggen hoe ze nu eigenlijk echt over me dacht: Niet al te best! Au! Pijnlijk!

Opeens drong het tot me door dat al haar ongevraagde adviezen niet zo goed bedoeld waren als ik altijd had gedacht!

Pas veel later realiseerde ik me hoezeer ze me had gebruikt al die tijd en dat het niet verwonderlijk was dat ze me precies op dat moment liet vallen: Ze had mij en mijn autootje niet meer nodig, want ze ging verhuizen naar de andere kant van Nederland. Zodoende werd ik na alle bewezen diensten afgedankt als oud vuil!

Iets wat heel vaak gebeurd in ‘vriendschappen’ met betweters…… Let er maar eens op!

Na die reis heb ik die vrouw nooit meer gezien of gesproken, maar het heeft me lang bezig gehouden. Zoiets wil ik nooit meer meemaken. En zoiets ga ik ook nooit meer meemaken!

Heks kan prima voor zichzelf zorgen en anders weet ik wel waar ik de juiste hulp kan vinden. Ik heb dan wel een moeilijk lijf, maar met mijn koppie is niets mis. Dus kom me niet meer aan met ongevraagde adviezen. Ik heb behoefte aan vriendschap en liefde. Respect dus. Een luisterend oor. Niet aan je oordeel.

Maar bedenk ik me opeens, wat zei Peter van der Hurk ook alweer? Je moet mensen gewoon gelijk geven. Oh ja, dat is waar ook!

Dus inderdaad: Ik word gewoon lekker lesbisch, ik ga eens iets lezen over aura’s en chakra’s en ik moet eerst nog maar eens een opleiding helderziendheid van een jaar en paranormaal genezen van pakweg 3.5 jaar gaan volgen voordat ik een eigen praktijk open. Helemaal waar. Einde discussie…..

Een SCHREEUW om aandacht: De stuwende factor achter de meeste leugens en manipulaties. Dr.Phil heeft weer een hele klus aan het confronteren van zo’n pathologisch leugenaar. Leven in het teken van verkrijgen van aandacht is iets heel anders dan leven in aandacht….

Posted on by

Vanmorgen word ik vroeger wakker dan gewenst. Ik wil uitslapen! Helaas denkt mijn bioritme er anders over. Gelaten ga ik koffie zetten en een smerig glutenvrij broodje roosteren. Laatste verbrandt omdat ik niet op sta te letten. Oh jee. Weer zo’n dag dag dat alles mis gaat? Al dagenlang heb ik extreem veel last van de zwaartekracht. Alles valt bij voortduring op de grond, inclusief ikzelf.

Ook de fijne motoriek laat te wensen en over. Als ik probeer te koken snijd ik bijkans mijn duimen eraf. Eerst de rechter en een paar dagen later de linker. Zodoende zitten intussen beide exemplaren stevig ingepakt in een laag pleisters.

Slaapdronken knuffel ik met mijn beesten. Goedemorgen allemaal! Zoals altijd zijn ze blij dat ik weer wakker ben. Vooral mijn kleine Varkentje! Ik loop rammelend met een pak brokjes naar de hal. Overal springen katachtigen tevoorschijn. Boskat geeft zoals altijd eerst Panter een oplawaai. Die is niet onder de indruk. Die ouwe zwerver is dan ook ongeveer twee keer zo groot, drie keer zo sterk en honderd keer zo wereldwijs…….

Met een kopje koffie nestel ik me voor de televisie. Eerst maar eens rustig wakker worden met Dr.Phil op de achtergrond. Tegelijkertijd check ik mijn mail, Facebookaccount en de statistieken van dit blog. Ze vliegen de pan uit de laatste tijd! Weer veel lezers uit de Verenigde Staten. Mysterieus….

Onze TV-goeroe heeft een vrouw te gast, die het wereldnieuws heeft gehaald door kanker te faken. Ze wilde aandacht! Veertien hele maanden heeft ze iedereen een rad voor ogen gedraaid. Wat mij in vijfentwintig jaar niet is gelukt kreeg zij in no time voor elkaar: Er werd geld ingezameld, een website voor haar gestart, vriendinnen schoren massaal uit solidariteit hun kop kaal…… De dames lieten zelfs een tatoeage zetten ter ere van hun stervende maatje!

Kortom: Ze werd bedolven onder aandacht, liefde, geld en compassie. Totdat de leugen uitkwam. Toen kreeg ze nog steeds veel aandacht, dus in dat opzicht ging ze er niet op achteruit. Alleen was het niet meer het soort aandacht waar ze op zat te wachten.

Phil praat geduldig met de vrouw. Het is weer shocking om te zien hoezeer deze verknipte persoon zich nauwelijks bewust is van wat ze heeft aangericht. Ze baalt natuurlijk wel dat ze betrapt is en schaamt zich voor het gebeurde, maar ik mis in haar verhaal ook maar enige empathie met de mensen, die ze heeft gekwetst.

Dat valt de onze televisietherapeut ook op. Hij zaagt haar grondig door over dit gebrek. Mondjesmaat dringt er iets van zijn betoog door tot haar reptielenbrein. Maar zelfs als haar vroegere boezemvriendin erbij wordt gehaald blijven de spijtbetuigingen magertjes.

De hartsvriendin is een prachtige warme vrouw met een stralende lach. Ze haat haar leugenachtige gewezen vriendin niet eens. Ze heeft mededogen: ‘Hoe eenzaam moet je zijn om zoiets overhoop te halen?’

Heks is ook wel eens bijzonder eenzaam. (En ik ben wel degelijk ziek.) Ik denk dan ook niet dat het hieraan ligt dat iemand zoiets doet. Het is anders. Er zijn mensen wiens leven in het teken staat van aandacht trekken. Ze zullen gewoonweg alles doen om het te krijgen.

Het zijn de mensen, die met droge ogen hun partner bedriegen. Of stiekem met de man van hun beste vriendin naar bed gaan. Een dodelijke ziekte veinzen is natuurlijk extreem. Maar het is niet wezenlijk anders dan allerlei andere domme leugens waaraan mensen zich bezoedelen om te krijgen wat ze willen.

Aandacht is toch zoiets raars.

Ooit was ik samen met Trueman en True op het filmfestival in Cannes pogend kunst te verkopen aan de filmindustrie. Het festival is een gigantische poppenkast met een absolute overdosis aan narcistische persoonlijkheden.

Op een avond stond ik te kijken naar al die beroemde acteurs en actrices, die heupwiegend over de rode loper een hoge trap afdaalden, terwijl ze massaal werden gefotografeerd en gefilmd.

Ook Trueman had zich helemaal naar voren gevochten met zijn enorme camera! Hij stond op de beste plek en dat was maar goed ook, want zijn vrouw True liep in een schitterende outfit tussen al die beroemdheden te paraderen! Zij had een kaartje voor een premiere gescoord! Het publiek dacht dat zij ook een filmster was….. Zo grappig!

Terwijl ik bijna onder de voet werd gelopen door drommen andere toeschouwers overviel mij het idee, dat al die zogenaamde filmsterren alleen maar konden stralen door de aandacht van ons, het gepeupel op de tribune…… Door ons applaus konden ze buigen. Door ons geschreeuw sloeg het ergens op om te wuiven….. Zonder ons zouden ze finaal voor lul lopen daar op die trappen!

Mensen doen alles voor aandacht. Ze verkopen hun ziel aan de duivel, als die maar onder hun kinnetje wil kietelen. Ze liegen en bedriegen voor aandacht. Ze gaan over lijken voor aandacht. Alles opgeofferd om maar bevestigd te krijgen door een ander dat je bestaat!

‘Leven in aandacht‘ zoals Thich Nhat Hanh het voorstaat gaat over een heel ander soort omgaan met het fenomeen aandacht. Niet het aandacht vragen, trekken, afdwingen, maar het geven van aandacht bevestigt je in het bestaan. Aandachtig in het hier en nu leven en aandachtig luisteren kan je leven veranderen.

Als je in aandacht liefde en compassie kunt generen is iedereen je partner. Hetgeen betekent, dat je empathie hebt met je medemens: Je zult hen zeker niet kwetsen met allerlei leugens……

De vrouw bij Phil is daar nog ver van verwijderd. Ze kan maar nauwelijks toegeven wat ze heeft aangericht. Ze schijnt vaker pathologisch te liegen, aldus de vriendin. Een hele nare eigenschap. Liegen en aandacht tekort lijken vaak hand in hand te gaan.

‘Je hebt het toch niet verzonnen? Het is toch wel echt waar?’ vroeg de vriendin dan ook, toen ze het verschrikkelijke nieuws van de vrouw hoorde. ‘Oh, wat kwets je me daarmee. Hoe durf je te denken dat ik over zoiets vreselijks zou liegen….!’ aldus de bedriegster…..

Heks heeft een broertje dood aan gelieg. Ik ben juist dwangmatig eerlijk. Ik ben dan ook geen partij voor bedriegers. Helaas heeft mijn onvermogen om te liegen me gevoelig gemaakt voor pathologische leugenaars: Het heeft zo lang geduurd voordat het überhaupt tot me door drong dat mensen zo kunnen liegen! En dat ze het doen!

Toch is liegen iets dat de meeste mensen bij voortduring doen. Mannen beduidend meer dan vrouwen. Ook liegen mannen over heel andere dingen dan vrouwen. Het lijkt me dodelijk vermoeiend om heel veel te liegen. Je moet het tenslotte ook allemaal onthouden!

Een tijdje geleden heb ik me verdiept in het ontmaskeren van leugenaars. Nog niet zo gemakkelijk! Toch valt uit verbale en non-verbale informatie wel degelijk één en ander af te lezen . Zo heb ik iemand eens betrapt op vreemdgaan. De verdediging bestond uit een aanval, waarbij de betrokken derde werd geobjectiveerd. ‘Ik heb dat mens nooit meer gezien, schreeuw, schreeuw, schreeuw…’ Kijk, dan weet je al hoe laat het is. Denk aan Bill Clintons ‘I did not have sexual relations with that woman.’

Ach ja, mensen liegen. De één heel wat meer dan de ander. Sommigen weten niet beter. Slecht een klein percentage van de mensen beweert nooit te liegen. Ik hoor daar niet bij ontdek ik net. Ik lieg namelijk net als zovele vrouwen over hoe ik me voel: Altijd prima, zelfs als het water me aan de lippen staat!

Gestrande Heks likt wonden en zindert na van haar bijzondere consult bij paragnost Peter van der Hurk. Laven aan stenen en eten met steenvrouw! Stormachtig weer. Verdraaid: Bezemsteel vergeten…..

Posted on by
steenvrouw12

Rian Geurts, Marmeren beelden, Expositie in ‘Ars Aemula Naturae’ te Leiden

Na mijn bezoek aan de paragnost lig ik een paar dagen omver. Mijn kloppende rauwe en blauwe knie beperkt mijn actie radius aanzienlijk. Ook is de buikgriep weer terug van nauwelijks weggeweest. En ik ben doodmoe.

‘Je hebt er geen zin meer in. Je bent op!’ aldus Peter van der Hurk. Het is waar. Een dodelijke vermoeidheid ontrekt het laatste beetje energie aan  mijn doorgaans toch al beperkte niveau.

‘Je moet wel meer eten en drinken, Heks,’ krijg ik ook te horen tijdens het consult. Lastig natuurlijk met al die vage griepjes. Toch ga ik beter mijn best doen, neem ik me voor. Ik hou enorm van lekker eten. Alleen moet het wel mogelijk zijn om het door te slikken.

‘Er zit allemaal emotie op je keel,’ verklaart Peter dat probleem. Als ik weer een beetje wil eten, moet ik gewoon met anderen afspreken. Samen eten is nu eenmaal veel leuker!

Zo dweil ik dan een paar dagen met de kraan open. Ik doe slechts het hoogstnoodzakelijke: Hondje uitlaten, nog eens hondje uitlaten en weer hondje uitlaten. Het is doorgaans vies pestweer, dus het geeft niks om binnen op de bank te hangen.

Intussen lik ik mijn wonden. De verkregen informatie geeft dan wel veel opheldering, het vraagt ook om een grondige herziening van mijn herinneringen. Onschuldige gebeurtenissen worden geüpgraded naar waardeloze lieg-en bedriegpraktijken. Bedrieglijk mooie herinneringen krijgen een bedrogen kader. Geluk wordt gelul……

‘Ja maar ik zag op een gegeven moment engelen om ons heen staan, zo bijzonder!’ roep ik tegen Peter over een bepaalde relatie met iemand in mijn leven, die erbarmelijk mis is gegaan. ‘Ja, jij zag dat. Dat ben jij! Dat zijn jouw intenties!’ geeft hij terug…….

Ik zie mijn eigen pure intenties gestrand in een moeras van leugens en vreemdgaan. Sommigen, die ik liefhad bestaan niet, elk aanknopingspunt is verdwenen. Wel vallen er heel veel dingen op hun plek. Honderden vallende kwartjes rinkelen me om de oren, alsof ik de hoofdprijs win tijdens gokken met een fruitautomaat!

Al die prachtige intenties keren spontaan bij me terug. Dat is dan wel weer het mooie van dit proces. Ze horen namelijk bij mij. Ze zijn onlosmakelijk met mij verbonden! Die liefde en toewijding vult nu mijn eigen hart. Ik laat het gebeuren. Het is goed.

Zondag ga ik even bij Steenvrouw buurten. Zij exposeert bij ‘Ars Aemula Naturae’ met haar prachtige beelden. Ik maak een paar foto’s, maar de opstelling van de kunstwerken is niet grandioos. ‘Jammer dat ze zo laag staan, schat, ze komen niet zo mooi uit op deze manier.’ ‘Je hebt gelijk. Die sokkels zijn niet goed, we gaan er binnenkort iets aan doen, Heks.’

Mijn vriendin schenkt een glaasje wijn in. We proosten. ‘Zullen we morgen weer eens samen eten? Ik moet beter eten en ook meer. Maar in mijn eentje bak ik momenteel weinig van…’ Steenvrouw nodigt me direct uit om iedere maandag te komen eten, zoals ik dat deed in de tijd dat ik te ziek was om zelf te koken.

Zodoende rijd ik maandagmiddag vanouds naar het gezellige huis van mijn maatje. Ze staat al uitgebreid te kokkerellen. Haar knappe dochter en zoonlief schuiven aan. We kletsen en smullen van heerlijke pompoensoep en zalmpasta. We lachen om de gekke verhalen die over de tafel vliegen. We tafelen nog een beetje na…..

‘Ik ga je er weer uit gooien, lieve Heks,’ zegt mijn vriendin, net op het moment, dat ik mijn jas pak. Ik moet het Varken nog een goeie slinger geven, maar het is zulk vreselijk weer. Weliswaar droog, maar stormachtig!

We pakken elkaar even lekker beet. ‘Dag schat, dank je wel voor het verrukkelijke eten. Ik kan er weer helemaal tegenaan.’

Niet veel later loop ik langs de Vliet. Heen kan ik tegen de lucht aanleunen. Met moeite worstel ik me richting brug in de verte. Terug laat ik me langs het water waaien. Jammer dat ik mijn bezemsteel niet bij me heb, het is echt weer om een beetje te stunten……

Heks is een kreng en een bitch! Oeps! Sorry dat ik niet de toegewijde liefhebbende persoon ben, die jij als medemens verdient! Ik moet nog veel leren….. Wijze lessen van een ‘eenvoudige’ ;-) man: Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 2!

Posted on by

‘Je zit nu op een moment in je leven, dat je verleden als een tsunami over je heen dendert,’ vervolgt Peter van der Hurk zijn verhaal, ‘je blijft wel staan, maar je staat in je eigen vuil. Troep van jaren overspoelt je. Het is heel veel.’

‘Al die jaren heb je voor anderen geleefd en alleen maar gegeven. En daarvoor in de plaats heel veel shit terug gekregen, want dat is wat mensen vaak doen: Je helpt ze uit de shit en ze gooien het vervolgens op jouw bordje. Jij hebt wel altijd verzet gepleegd. Maar dat gaat niet meer. Je bent helemaal op. Je kunt echt niet meer. Je valt stil…. Dus nu komt al die troep in één keer over je heen: Als een vloedgolf!’

‘Het heeft ook allemaal te maken met jouw gestoorde trouw aan anderen. Jouw achterlijke trouw! Wat is dat toch? Als ik, om maar een voorbeeld te geven, zou afspreken om een jaar een relatie met je te hebben, gewoon alleen maar voor de lol en halverwege dat jaar zou de man van je leven op de proppen komen en je ten huwelijk vragen met alles erop en eraan, dan ging je dat eerst met mij bespreken. Wat of ik daar van vind! Belachelijk natuurlijk!!!’

Het is helemaal waar. En in dit geval nog waar gebeurd ook! Zelfs in de meest vreselijke crisis met vreemdgang en bedrog ben ik toch loyaal gebleven aan zo’n ijskoude geslepen kerel.

Toen ik na bedrogen te zijn door die zogenaamde geliefde daarna op een welverdiende vakantie in mijn eentje ging, om weer een beetje op verhaal te komen, kwam ik een werkelijk geweldige kanjer van een leuke man tegen.

Het klikte gigantisch. Ons gesprek joeg vlinders door mijn hele lijf. Vervolgens ging ik terug naar mijn persoonlijke narcistische supereikel. Uit stomme loyale trouw aan die bedrieger……

Want daar kom ik ook achter tijdens de reading. Ik ben in het verleden belogen en bedrogen. En het is inderdaad nog veel erger geweest dan ik al dacht. Ontrouw, vreemdgaan. Aan alle kanten. Niets was heilig….

Wat ik heb ervaren heeft nooit plaats gevonden. Diegenen met wie ik gelukkig ben geweest hebben nooit bestaan. In plaats daarvan verkeerde ik meestal met een soort kameleon: Iemand met zes gezichten. ‘Hoe de wind waait waait mijn rokje….’ aldus Peter…….

Waait mijn rokje. Ik moet toch zo lachen om hoe deze man dingen zegt. Waar haalt hij het vandaan?

‘Heks, jij wilt een man, die je begrijpt, maar die man bestaat niet. Mijn vrouw begrijpt mij ook niet. Ze probeert het wel, hoor, maar zoiets is onmogelijk. Ze geeft me ruimte, vrijheid. Dat is belangrijk.’

Het besef dat je nooit in iemands kunt kop kijken heeft mijn leven veranderd las ik ooit ergens. Het wordt al helemaal moeilijk als iemand dan ook nog eens zes gezichten heeft! De enige goede symbiotische relatie is toch echt die met je hond……

Een uur lang stort deze zeer begaafde man zijn informatie over me uit. Hij bekijkt een foto van mijn vader. ‘Uche uche,’ hoest hij bekend, ‘Had jouw vader een typisch kuchje?’ Goh, helemaal vergeten, maar inderdaad. Zijn kuchje alarmeerde ons dat hij in aantocht was, zodat we zogenaamd vlijtig met onze handen konden wapperen, als we voor hem aan het werk waren. Je mocht absoluut niet lanterfanten!

Sommige dingen vallen pas later op zijn plaats, zoals de opmerking over mijn vader: ‘Als je bijvoorbeeld, ik noem maar wat, aan je ***** zou worden geopereerd dan staat hij als eerste aan je bed.’ ‘ Krijg nou wat: Ik ben daar verschillende malen aan geopereerd,’ denk ik op de terugweg naar huis, ‘maar toen was hij al lang dood!’

Zo krijg ik dan heerlijk bevestigd, dat mijn vader over me waakt. Dat hij me ook in die hele moeilijke tijd rond die afschuwelijk operatie’s terzijde heeft gestaan. Aan mijn bed heeft gestaan. Net als mijn moeder overigens. Ook zij stond daar. In levende lijve!

‘Jouw achterlijke trouw maakt dat jij wel altijd achter iedereen aanrent. Hou daarmee op. Je bent een schat, ik vind je echt een schat! ‘ Hij staat op, loopt naar me toe en schudt me de hand. Het is een beer van een kerel!

‘Maar weet je wat ik zo zonde vind, Heks? Jij bent een hele warme vrouw, maar ze hebben je KOUD gemaakt, al die mensen. Je bent helemaal leeggetrokken!’ besluit hij op de valreep.

Inderdaad. Zo voel ik me de laatste tijd. Leeggezogen. Opgesoupeerd. Wrakhout.

‘Ga lekker uitrusten, over een paar maanden ben je weer helemaal de oude. Gewoon weer je praktijkje openen, laat mensen maar betalen als ze met hun zootje bij je komen. Meer spirituele mensen zoals jijzelf om je heen en laat al die zuigers maar de tering krijgen. Nooit niks meer uitleggen. Jezelf nooit meer verdedigen. Of jij je informatie nu krijgt van God, Jezus, een elfje, een kabouter of een TROL! Het interesseert niemand ene reet. Als ze die informatie maar krijgen….. Gewoon mensen helpen, maar niet meer voor niks. Komt het allemaal goed met jou!’

Op weg naar huis tolt mijn hoofd. ‘Niet denken, Heks, je denkt teveel. Vanaf nu luister je naar je gevoel en vandaaruit ga je dingen DOEN. Dan is het zo voorbij met je problemen!’ galmen Peters wijze woorden na in mijn hoofd.

Ik besluit Ysbrandt nog even een rondje te geven in een park, voordat ik naar huis ga. Tijdens de wandeling raak ik letterlijk uit balans als ik wegglibber op een modderpad. Ik krijg mezelf niet meer door mijn middelpunt heen terug in balans, maar knal op de grond, in de blubber. Mijn dunne legging springt open als een elastiek en een laag kiezelstenen versmelt met mijn knie tot een blubberige bloederige grindtegel.

Brullend als een gewond dier verlaat ik het park met een dodelijk verschrikt hondje. Een kwartier later lig ik bij de huisarts op een behandeltafel. De smerige rafelige wond wordt uitgewassen. De grindtegel wordt steentje voor steentje verwijderd. Een shot tetanus verdwijnt in mijn bovenarm. De knie wordt verbonden. ‘Elke dag drie keer uitspoelen en liever niets erop doen thuis.’

Dat laatste lukt me niet. Ik kan niet in de gapende putwond kijken momenteel. Ik voel me verschrikkelijk ellendig, want ik ben letterlijk en figuurlijk op mijn bek gegaan.

‘Nou Heks, je had dan wel echt je absolute dieptepunt de afgelopen week.’ zegt iemand later tegen me. Ja, zo kun je het ook zien. Letterlijk en figuurlijk een gevallen vrouw. Want bedrog degradeert…. Letterlijk en figuurlijk op mijn plaat gegaan. Letterlijk en figuurlijk dweilend in de troep en blubber….

Maar ook: Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan. Ik weet nu van de hoed en de rand. Ik heb over zoveel zaken uitsluitsel gekregen. Mij maak je niets meer wijs. In het uur bij Peter van der Hurk is zoveel voorbij gekomen, hij heeft me zoveel informatie verschaft! Gelukkig heb ik het opgenomen met mijn telefoontje. Zodoende kan ik het later nog eens op mijn gemak afluisteren.

‘Je moet mensen gewoon gelijk geven, Heks,’ is zijn beste advies, ‘Dan is het gelijk einde discussie!’ 😉

Dus vind je me een idioot, kreng, klerewijf of bitch? Je hebt helemaal gelijk. Het is zo. Ik schaam me dood, dat ik niet de toegewijde persoon kan zijn, die je verdient. Ik had het veel eerder moeten toegeven. Een jaar of 55 geleden……

Sorry! 🙂

Heks is het zat. Ze wordt eindeloos op het verkeerde been gezet en pootje gelicht door een Liegbeest. Ze wil de waarheid en niets dan de waarheid, maar Jokkebrokken malen nu eenmaal niet om eerlijkheid. Die zijn alleen maar bezig met het redden van hun eigen leugenachtige smoelwerk van gezichtsverlies….. Dus maak ik een afspraak met een paragnost. En niet de eerste de beste: Peter van der Hurk!

In je blote kont om een flatgebouw rennen en je doel verplaatsen. Jezelf niet meer verdedigen door een ander gewoon gelijk te geven….. Kortom: Schijt hebben aan wie wat dan ook maar over je zegt of denkt. ‘Heks, wat in iemands kop zit kun je niet veranderen! Maar je moet wel je helende handjes laten wapperen…..’ Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 1!

In je blote kont om een flatgebouw rennen en je doel verplaatsen. Jezelf niet meer verdedigen door een ander gewoon gelijk te geven….. Kortom: Schijt hebben aan wie wat dan ook maar over je zegt of denkt. ‘Heks, wat in iemands kop zit kun je niet veranderen! Maar je moet wel je helende handjes laten wapperen…..’ Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 1!

Posted on by

Woensdagmorgen sta ik op tijd op. Vandaag gaat het me niet gebeuren, dat ik vertraging oploop door een kotsende hond of brakende kat! Ook files mogen geen kans krijgen om roet in het eten te gooien. Ik wil op tijd zijn voor mijn afspraak met de paragnost!

Vier minuten later dan gepland stap ik in de auto. Helemaal niet gek voor mijn doen. Ik ben ruim een half uur te vroeg vertrokken, dus op tijd zijn voor mijn afspraak moet gaan lukken. Dat staat vast. Geen twijfel mogelijk. Ik voel het op mijn klompen, aan mijn water en mijn stekende hekseneksteroog!

Als ik de Mare op draai met mijn piepkuiken bots ik bijna tegen mijn heksenvriendinnetje Fiederelsje op. Wat een toeval toch weer! Ik draai mijn raampje open: “Ik ben op weg naar Peter van der Hurk, ik ga eindelijk antwoorden krijgen op heel veel vragen!’ Mijn vriendin steekt haar eierkopje naar binnen en geeft me een zoen. ‘Heel veel plezier, lieve Heks, geniet ervan!’

Op mijn gemak rijd ik naar een dorpje van niets in het Westland. De weg is rustig. Het weer is grauw. Er waait een snijdende wind. Mijn auto schudt heen en weer door plotselinge windstoten. Varkentje ligt doodstil naast me op de grond. Hij houdt niet van autorijden. Hij gaat graag mee met de vrouw, waar dan ook naar toe. Maar hij zal nooit zijn kop uit het raam steken onderweg. Laat staan uit het raam kijken…..

Omdat ik zo vroeg ter plekke ben heb ik alle tijd om een uitgebreid rondje met Ysbrandt te lopen. Dan ga ik op zoek naar het adres. Een heel gewoon flatgebouw aan een gezellig plein. Er is markt vandaag. De kraampjes staan in rijen opgesteld. De oerhollandse geur van haring en stroopwafels slaat me in het gezicht.

Als ik aanbel bij de flat neemt een buurvrouw me mee naar binnen. Natuurlijk weet ze wie haar beroemde buurman is, ‘maar echt kennen doe ik hem niet hoor,’ besluit ze haar betoog.

Nog steeds te vroeg bel ik aan. ‘Geeft niks, kom maar binnen hoor, ‘ hoor ik een stem op de achtergrond, als zijn vrouw de deur opent. Even later zit ik tegenover deze beroemde paragnost. De zoon van de ooit minstens zo befaamde paragnost Peter Hurkos. Hij kijkt me vriendelijk aan. Zijn eega Mary brengt ons een koppie koffie. We praten eventjes over koetjes en kalfjes.

Dan vraagt hij om een foto van mezelf. Wat stom. Ik heb allerlei afbeeldingen bij me, maar geen enkele van mezelf. ‘Jawel joh, je paspoort, rijbewijs?’ Niet veel later wrijven zijn vingers over het piepkleine boeventronieachtige pasfotootje in mijn paspoort. ‘Eerst ga ik even je fysieke gezondheid na.’ In een sneltreintempo loopt hij mijn lichaam langs en maakt rake opmerkingen over hoe het met mijn lijf gesteld is.

Geen alarmerende dingen, behalve een hopeloos immuunsysteem. Gespannen nek en rug. En nog wat mankementen. Niets echt akeligs in elk geval. Daar ben ik blij om, want MEpatiënten ontwikkelen nogal eens één of andere vorm van kanker als bijverschijnsel van hun ziekte. Daar hoef ik voorlopig niet bang voor te zijn, dunkt me! Het reguliere medische circuit checkt dat nooit. Voor hen zijn wij nog steeds psychiatrisch patiënt…..

Het verhaal gaat plotseling over van de puur fysieke kant van mijn gesteldheid naar mijn mentale en emotionele welzijn. De man tegenover mij praat en praat. Hij heeft een verrukkelijk Haags accent. Zonder omhaal van woorden vertelt hij me hoe ik mijn leven lang voor anderen heb geleefd, hoe ik heb lopen zorgen en pleasen en hoe zat ik dat ben. ‘Je hebt er genoeg van, je hebt nergens zin meer in,’ beweert hij.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Hoe is het mogelijk? Hij slaat de spijker precies op zijn kop. Er volgt een lang betoog over hoe ik me niet langer moet verdedigen tegenover allerlei lieden, die zelf te dom zijn om voor de duvel te dansen.

‘Je trekt je ook veel te veel aan van wat anderen van jou vinden. Dit uit zich door jezelf te bewijzen, maar ook door jezelf te verdedigen voor van alles en nog wat. Maar als mensen iets in hun kop hebben haal je dat er toch niet uit. Ik geef zulke types altijd direct gelijk.’

‘Stel je voor dat ik met jou op een terras wat zit te drinken. Belt zo’n figuur me op met een smoes. En dan begint ‘ ie van: “Ik heb je wel zien zitten met die langharige brunette. En het was niet je vrouw!’ “Inderdaad , zeg ik dan, je hebt helemaal gelijk, ik ben ff lekker aan het vreemdgaan.” Onzin natuurlijk, want als ik dat zou willen ga ik toch niet open en bloot op een terrasje zitten… Hahaha.’

‘Door je te verdedigen geef je heel veel macht aan zulke hele domme mensen. Want je gaat mee in de gekte in hun hoofd.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

‘Kijk, ik zal je nog een voorbeeld geven: Stel dat ik zin heb om in mijn blote kont om dit flatgebouw te rennen. Dus ik kleed me uit en ren een rondje en er zijn twee buurvrouwen die het zien. De ene moet lachen, ‘Ga je lekker Peet?’ , maar die ander belt de politie. Dus die komt. ‘Hebt u dat gedaan?’ ‘Ja’. Of ik het niet meer wil doen, want die ene vrouw heeft zich eraan geërgerd….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Maar de volgende dag wil ik weer in mijn blote kont om de flat rennen. Dan moet ik één ding doen: Kijken of die lastige buurvrouw voor het raam staat. En zo ja? Dan verplaats ik mijn doel: Dan ren ik gewoon om dat gebouw daar in de verte heen! Jij zou dat niet doen, jij gaat in de verdediging. Moet je niet doen, Heks!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Jij bent anders Heks, altijd al geweest. Als kind had je al vreemde ideeën. Je was een buitenbeentje in jullie gezin. Je werd niet echt begrepen. Net als ik overigens. Jij kunt ook hetzelfde als ik, alleen kan jij er ook bij genezen. Met je handen. Dat moet je gewoon gaan doen. Laat al die  mensen die altijd met hun problemen bij jou komen er maar voor gaan betalen!’

Het uur vliegt voorbij, terwijl de tijd ook stil lijkt te staan. In opperste concentratie praat mijn gespreksgenoot verder. Hij geeft me goed inzicht in hoe ik in relaties heb gefunctioneerd. Hoe ik mijn best heb gedaan om het iedereen naar de zin te maken. Hoe ik voor anderen doe wat ik niet voor mezelf zou doen. Maar ook hoe weinig mensen me echt kennen……

‘Jij wordt vaak heel verkeerd ingeschat. Je bent een prachtige vrouw met een schitterend voorkomen en een heel sprekend gezicht. Zelfs als je een jutezak aantrekt ben je nog beeldschoon! Je komt heel krachtig en evenwichtig over. En warm. Je trekt mensen aan als een magneet. Ze zoeken geborgenheid bij je. En iedereen is altijd welkom, ook de meest vreemde en rare types, je kent ze wel: Mensen die uit de poppenkast zijn gevallen.’

Ja, ik ken het. Heks sluit niemand buiten. Nooit. Iedereen is mijn partner immers…..

‘Veel mensen zeggen dat ze van je houden, maar ze lullen maar wat. Ze kunnen net zo goed zeggen dat ze van lekker eten houden. Of van een paar nieuwe schoenen. Als jij zegt dat je van iemand houdt komt dat uit je hart. Jij voelt echt liefde dan. Dat is een groot verschil. Ook in liefdesrelaties zoek jij een echte ouderwetse complete verbinding. Maar je hebt altijd gesetteld voor iets wat er niet in de buurt komt!’

‘Jij hebt ook zo je grenzen en veel pijn als mensen eroverheen gaan…. Maar als jij aangeeft dat je iets niet kunt of wilt geloven mensen je gewoon niet. Ze vinden eigenlijk dat je het gewoon allemaal maar wel moet doen. ‘Dat doet ze uiteindelijk toch wel’ denken ze dan. Ze pikken het ook niet als je niet doet wat ze willen, dan breekt de pleuris uit! Gewoon schijt hebben aan al die mensen!’

Schijt, schijt, schijt aan iedereen is het advies. Meuh! Ik hoop dat het me bevrijdt, want ik raak wel erg veel kwijt de laatste tijd……

billenfluisteraarbillenfluisteraarbillenfluisteraar

Overigens bestaat er ook een vorm toekomst voorspellen door het lezen van billen……

Heks is het zat. Ze wordt eindeloos op het verkeerde been gezet en pootje gelicht door een Liegbeest. Ze wil de waarheid en niets dan de waarheid, maar Jokkebrokken malen nu eenmaal niet om eerlijkheid. Die zijn alleen maar bezig met het redden van hun eigen leugenachtige smoelwerk van gezichtsverlies….. Dus maak ik een afspraak met een paragnost. En niet de eerste de beste: Peter van der Hurk!

Heks is een kreng en een bitch! Oeps! Sorry dat ik niet de toegewijde liefhebbende persoon ben, die jij als medemens verdient! Ik moet nog veel leren….. Wijze lessen van een ‘eenvoudige’ 😉 man: Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 2!

 

 

Heks is het zat. Ze wordt eindeloos op het verkeerde been gezet en pootje gelicht door een Liegbeest. Ze wil de waarheid en niets dan de waarheid, maar Jokkebrokken malen nu eenmaal niet om eerlijkheid. Die zijn alleen maar bezig met het redden van hun eigen leugenachtige smoelwerk van gezichtsverlies….. Dus maak ik een afspraak met een paragnost. En niet de eerste de beste: Peter van der Hurk!

Posted on by

Enige tijd geleden ontdek ik bij toeval iets alarmerends in een oude telefoon, die ik een tijdje aan iemand heb uitgeleend. Wat ik zie is misselijkmakend, maar begrijpen doe ik het cryptische berichtje aanvankelijk niet! Zoals altijd in dit soort situaties weet mijn lijf eerder hoe laat het is dan mijn hoofd.  Het al eerder geschonden vertrouwen dat ten grondslag ligt aan deze ontdekking is nu helemaal aan diggelen.

Leuk liedje over Liegbeest en Jokkebrok uit de Statenmakeropzeeshow!

Als dit waar is is het allemaal nog veel erger dan ik dacht! En ik ben al niet blij met wat ik allemaal ontdek en denk de laatste tijd. Ik zit dan ook veel te veel te piekeren. Niet alleen over deze situatie: Mijn leven blijkt al jaren en jaren vergeven te zijn van de foute figuren. Al decennia lang krijg ik opdoffer na opdoffer uit hoeken vanwaaruit je dat traditioneel niet zou verwachten.

Heks is volledig te grazen genomen door mensen, die je idealiter zouden moeten liefhebben en steunen. Zoals normaal gesproken geliefden, familie en goede vrienden dat  wel doen…..

Mijn krakende en piepende hersenpan maakt overuren om dingen te bevatten die niet te bevatten zijn. Waarom liegen mensen? Waarom bedriegen mensen? Waarom stelen ze? Waarom gunnen ze een ander niks? Waarom wordt het merendeel der mensheid gedreven door opportunisme? Althans het merendeel van de mensheid in mijn wereld.…..Schiet mij maar lek. Ik snap het niet.

Toch zijn het wel degelijk dingen waar ik veel mee te maken hebt gehad in mijn leven. Het lijkt er soms op, dat hoe meer je geeft en je uit de naad loopt voor anderen, hoe meer je het van hen voor je kiezen krijgt. Ik heb er zo genoeg van!

Omdat ik volledig vastloop in deze materie besluit ik om een afspraak te maken met een bekende paragnost. Zijn naam plopt spontaan op in mijn hoofd, dus ik ga naar hem op zoek. Nu is dat tegenwoordig een eitje met ons wereldwijde web. Vroeger was het vaak een hele heisa om zo’n man dan op te sporen. Nu niet. Hij staat gewoon online! Ik bel en maak een afspraak voor zeven weken later. Oh, oh. Wat duurt dat nog lang. Al die tijd moet ik met mijn twijfels leven…..

Dat laatste valt uiteindelijk wel mee blijkt. Door nieuwe eveneens afschuwelijke ontdekkingen ben ik er met die bepaalde persoon wel uit zo langzamerhand. Maar het is intussen toch mooi zeven weken later nu. Dus ik ga morgen eindelijk naar Peter van der Hurk toe! Met nog steeds heel veel vragen.

Ik heb de goede man nog nooit ontmoet, laat staan dat ik iemand over hem heb horen praten. Ik ken zijn naam echter wel en weet dat hij uitgebreid op TV geweest is: Hij won in 2008 ‘Het zesde zintuig Plaats Delict’!  Ik daar toen nauwelijks naar gekeken, want zulke concepten zijn meestal niet echt aan Heks besteed.  Ik herinner me wel, dat hij prettig op me overkwam. Nuchter. Beide beentjes op de grond. Veel weet ik dus niet van hem: Het feit dat ik naar hem toe ga is gebaseerd op pure intuïtie.

Het grappige is, dat ik in de tussenliggende periode, sinds ik die afspraak heb gemaakt, allemaal mensen ben tegengekomen, die bij hem zijn geweest. Mijn thuishulp bijvoorbeeld. ‘Alles wat hij zei is uitgekomen, ik heb er zoveel aan gehad. Het is al heel lang geleden, Heks, het was in een hele eenzame en moeilijke periode in mijn leven. Het is ook een hele leuke man, zo gewoon. Recht voor zijn raap, maar superaardig.’

Ook mijn therapeute heeft er al een paar sessies met deze man opzitten. ‘Het begon een keertje bij zo’n groepsshow. Opeens beschreef hij mijn horloge, een apart model. Toen begon hij over dingen te praten, die hij echt niet kon weten. Ongelofelijk raak!’ Ze rakelt een aantal inderdaad opvallende uitspraken van hem op, ‘Het is zo’n leuke man, ik zou ook wel weer eens bij hem langs willen gaan. Spannend Heks, ik ben toch zo benieuwd!’

Ook tijdens een alternatief kerstdiner roept 1 van de gasten, dat ze bij Peter is geweest en hoe bijzonder dat was. ‘Het is vijfentwintig jaar geleden. Ik was helemaal vastgelopen en wist echt niet wat ik met mijn leven aan moest. Alles wat hij heeft gezegd is uitgekomen. Hij voorspelde zelfs dat ik nog een stelletje kinderen zou krijgen, dat leek me sterk toen…. Ik had er al genoeg vond ik. Maar het is mooi wel gebeurd!’

Nu ga ik dus ook naar die bijzondere man toe. Ik sprokkel een stapel foto’s bij elkaar. ‘Je moet foto’s meebrengen, waar je iemands ogen op kunt zien,’ zegt zijn vrouw Mary als ik de afspraak maak. Dat valt nog niet mee. Sommige mensen kijken je nooit echt aan, zelfs niet als je een foto maakt. Of ze hebben steeds een zonnebril op hun kop…..

Uiteindelijk ben ik er helemaal klaar voor. TomTom up to date, foto’s netjes in een map: Heks is op alles voorbereid. Op alles? ‘Heks, je zou wel eens de meest vreselijke dingen kunnen horen, daar moet je wel rekening mee houden,’ zeg ik tegen mezelf. Als al mijn vermoedens waar blijken te zijn, dan wordt dit consult een hel…..

‘Winners always deal with the truth,’ zegt onze TV goeroe Dr. Phil altijd. Met dat in mijn achterhoofd kijk ik enorm naar de afspraak uit. Ook al vrees ik die pijnlijke waarheid. Het is uiteindelijk nog altijd veel beter dan al dat gedraai en gelieg. Zelf doe ik daar niet aan. Ik heb er een bloedhekel aan. Hoe is het dan toch in godsnaam mogelijk, dat ik altijd van die manipulerende leugenachtige eikels en teven om me heen heb?

In je blote kont om een flatgebouw rennen en je doel verplaatsen. Jezelf niet meer verdedigen door een ander gewoon gelijk te geven….. Kortom: Schijt hebben aan wie wat dan ook maar over je zegt of denkt. ‘Heks, wat in iemands kop zit kun je niet veranderen! Maar je moet wel je helende handjes laten wapperen…..’ Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 1!

Heks is een kreng en een bitch! Oeps! Sorry dat ik niet de toegewijde liefhebbende persoon ben, die jij als medemens verdient! Ik moet nog veel leren….. Wijze lessen van een ‘eenvoudige’ 😉 man: Consult bij paragnost Peter van der Hurk deel 2!

Dagje Indiaas zingen met Dhrupadbitches draait uit op een verrukkelijke eindeloze privéles! Heks zingt de sterren zodanig rond van de hemel, dat ze promoveert van balkende ezel naar zangeres! Niet gek. Ik hoop dat ik ook op andere gebieden snel ezel af ben…..

Posted on by

‘Lieve juf, we hebben toch morgen een lesdag Indiase zang? Ik kan de mail met data niet meer vinden….’ sms ik zondagmiddag naar onze opper-Dhrupadbitch. Het duurt eventjes voordat ik antwoord krijg. Juf is niet zo multimedia minded. ‘Jazeker, maar bijna niemand kan. We zijn maar met z’n drietjes! Geeft niks. We gaan gewoon lekker zingen.’

‘Ik kom!’ schrijf ik terug. Zodoende kruip ik vroeg in mijn bed, slaap helaas slecht en schrik na een doorwaakte nacht toch wakker uit een diepe slaap… Brakjes organiseer ik mezelf de auto in. Redelijk op tijd arriveer ik in Barendrecht. Juf staat al op de uitkijk. ‘Je bent de enige vandaag!’ roept ze vrolijk, ‘Lekker he, krijg je alle aandacht!’ Snel ruimt ze de muziekkamer een beetje op. ‘Kom, dan gaan we eerst maar eens koffie drinken….’

We stommelen de trap op naar de gezellige keuken. Met dampende koffie voor onze neus wisselen we de laatste nieuwtjes uit. We hebben elkaar een half jaar niet gezien! We hebben allebei van alles meegemaakt, dus onze monden staan niet stil.

Dan dalen we weer de trap af naar die magische gewijde ruimte vol Tampoera’s en Pakhawajs. Juf begint te spelen. Onze stemmen voegen zich in het gordijn boventonen, dat zich uit de Tampoera losmaakt. ‘AAAAAAAAAaaaaaaaaa’ brommen we steeds lager. Mijn stem zakt in mijn borstkas, doet mijn hele lijf zachte vibreren. Naar nog lagere regionen volg ik de toon. Soms ontglipt ‘ie me, dan pak ik em iets hoger weer op en glijd opnieuw naar beneden. Tot de diepst haalbare klank zich ontspannen in me opent.

©Toverheks.com

De tijdloze tijd verstrijkt terwijl wij in klank verstillen. Af en toe wisselen we een blik. Glimlachen verrukt naar elkaar. Het is toch zo heerlijk om te doen! Soms zitten we minuten lang met gesloten ogen en proeven de klanken, riedels boventonen, muziek.

Aansluitend zingen we nog wat oefeningen en daarna wandelen we met Ysbrandt langs de dijk. Het is stralend weer. Lenteachtig. Je proeft de belofte van nieuw leven in de lucht. Mijn hondje vliegt enthousiast achter een bal aan.

Later kookt juf een pan verrukkelijke Dahl. We smikkelen en smullen. ‘Ik eet niet te veel hoor, want dan word ik zo slaperig,’ beweert mijn vriendin halverwege. ‘Ik ook niet,’ antwoord ik, terwijl ik nog een bordje op schep. En ook juf zit alweer met een nieuw bord van dit goddelijke voedsel voor haar neus.

Natuurlijk zijn we sloom en slaperig na dit feestmaal. Een straf bakkie koffie wekt ons weer toe leven. ’s Middags zingen we de alaap van Chandrakauns. Dat is het inleidende deel van deze compositie. Zonder enigerlei tekst van betekenis, maar met louter onzinwoordjes. Hierin verken je als het ware de muzikale mogelijkheden van de raga. Juf zingt voor en ik volg. Lekker. Ik hoef helemaal nergens aan te denken. Gewoon zingen. Rondzingen. De hele weg zingen. Overgave aan mijn stem in dit moment.

‘Heks, je bent echt heel goed aan het zingen. Ik hoor je helemaal niet meer balken als een ezel. Aan het eind merk ik wel dat je moe word. Maar je bent ongelofelijk vooruit gegaan, zelfs nu je een tijdje niet bent geweest. Zo zie je maar, dingen moeten ook indalen. Je hebt je dat rondzingen en verbinden eigen gemaakt!’

Heks zit trots te glimmen. Ik ben tot zangeres gepromoveerd en ezel af! Wat een heugelijke mededeling. Ik hoop dat deze promotie ook voor andere gebieden in mijn leven op gaat. Het feit dat ik me zo menig maal aan dezelfde narcistische steen heb gestoten, iets wat een gemiddelde ezel in het gemeen nooit zou presteren, heeft me in mijn treurige optiek helaas tot mega ezel bestempeld.

Na de alaap zingen de eerste zinnen van de compositie. Alleen die eerste zinnen. Eindeloos. Als we ophouden zegt juf: ‘Bij mijn leraar in India doe ik hier gerust een hele dag over. Alleen maar de eerste zinnetjes. Herhalen, herhalen.’ Ze grinnikt. Ik weet het: Daar kunnen wij ons niets bij voorstellen. Dat is hele andere koek…..

Later loop ik nog een grote ronde met Ysbrandt voordat ik weer naar huis rij. Wat een heerlijk dagje. We gaan dit vaker zo doen. Zingen, kletsen, beetje wandelen. Lachen en genieten. Ik heb de beste en liefste zangjuf ooit!

Narcistendag! Hoera! Slachtoffers van narcistische mishandeling komen van heinde en verre naar Leiden om hun lijden te verlichten door lotgenotencontact. Voedzame informatie, intens delen en heilzame slappe lach. Confronterend hoor! Deze vorm van mishandeling is de wereld op zijn kop!

Posted on by

Zaterdag is het dan eindelijk narcistendag. Ik heb de wekker gezet, dus ik ben op tijd wakker. Na een heel kort nachtje, want ik heb natuurlijk weer eens slecht geslapen….

Als ik de woonkamer in strompel, zie ik dat mijn hondje heeft gekotst. Snel ruim ik het op. Dan gooi ik wat koffie en pijnstillers naar binnen en ga op weg naar de douche. Maar oh jee! Onderweg nog meer kots en een gestresst hondje bij de voordeur….. Dat belooft niet veel goeds!

Een paar minuten later ren ik buiten in wat bij elkaar gegriste kleren naar het eerste beste parkje in de buurt. Ys sprint naast me met samengeknepen billetjes. Als ik hem los laat hurkt hij direct neer bij een grote boom en spuit een hele berg zachte vloeibare stinkende stront rond op de wortels…. Natuurlijk onmogelijk om op te rapen met een poepzakje.

Sorry omwonenden……

Hierna kan het beestje er in elk geval weer eventjes tegen.

Thuisgekomen voer ik hem witte rijst met rauw vlees en 12 norritjes. Een beproefde methode om zijn darmstelsel te kalmeren. Ik vrees dat het gifbad van gisteren en de koude buitenlucht debet zijn aan zijn ontregelde spijsverteringssysteem. Het arme schaap….

Gelukkig komt zijn suikeroompje ‘Ome Frogs’ hem zo ophalen.

Mijn schema van de dag is natuurlijk lelijk in de war. Snel schiet ik onder de douche door en was en passant mijn lange haren. Ik smijt een beetje make up op mijn gezicht, trek wat kleren aan en scheur de deur uit. Precies om tien uur ben ik op de locatie waar de cursus wordt gegeven. Op het nippertje schuif ik naar binnen. Ik ben niet eens de laatste! Die zit op dit moment nog in Amsterdam. Foutje van haar TomTom…..

De aanwezige groep slachtoffers van narcistische mishandeling bestaat voornamelijk uit vrouwen. Er is 1 man. Niet verbazingwekkend, want de meeste narcisten, 70%, zijn man.

Deze man hoort bij een vrouw in de groep. Beiden hebben gebroken met een narcistische partner. Nu zijn ze samen. Beiden hebben kinderen met hun ex. ‘We hebben heel veel aan elkaar in de omgang met onze narcist!’ beamen ze beiden volmondig. Stralend ook! Blij met hun prachtige relatie. 🙂

We gaan van start met een rondje kennismaken. Eerst bespreken we in tweetallen onze persoonlijke problematiek rondom het onderwerp. Daarna stelt je partner jou voor aan de groep. En vice versa.

De groep bestaat uit mensen die al de nodige schreden op het narcistvrije pad hebben gezet. Soms hebben ze vanwege kinderen nog te maken met die persoon, in een enkel geval nog dagelijks, maar de meeste slachtoffers hebben zich echt losgemaakt. ‘Dat scheelt enorm in de “hij/zij deed dit of hij/zij deed dat verhalen”‘, aldus 1 van de trainsters aan het einde van de dag.

Evenzogoed krijg ik natuurlijk wel het 1 en ander te horen vandaag…..

Het mooie is, dat alles wat hier besproken wordt, binnen deze muren blijft. Je kunt gerust roepen: “Mijn moeder/vader/zuster/broeder/baas/ex/vriendin/goede vriend is een narcist.” Zelfs als je het nog steeds niet zeker weet.

Dat laatste blijkt belangrijk. Bijna alle deelnemers twijfelen regelmatig ernstig aan hun eigen beoordelingsvermogen op dit vlak. Narcisme is een hele sluipende persoonlijkheidsstoornis. Ontregelend en destructief. Maar nauwelijks waarneembaar.

De plegers zijn sneaky en slim. Sluw, gemeen en kwaadaardig. Ze zullen zichzelf nooit als zodanig zien, ze zien zichzelf als goed.  En vaak ook zielig, Om maar niet met hun negativiteit geconfronteerd te hoeven worden projecteren ze al hun ellende op hun omgeving…. Ze zijn meester in manipuleren!

co-dependency maakt het er niet gemakkelijker op……

Menig slachtoffer van een narcist eindigt in het gesticht, terwijl de pleger goede sier maakt met verhalen over de gestoorde geest van zijn prooi……

De omgekeerde wereld.

Ja, de wereld op zijn kop. Dat is hoe een relatie met een narcist voelt. ‘Zij missen de OEPS-factor’, aldus een trainster, ‘Als ik iets zeg en jij reageert verschrikt, dan voel ik ‘OEPS’. Wat heb ik verkeerd gezegd? Heb ik je soms gekwetst? Een narcist voelt dit niet. Die zegt rustig de meest vreselijke dingen en laat jou er mee zitten….’

Ik ken het. Ik heb met zoveel dingen gezeten in mijn leven. Ik heb mijn hersens afgebeuld om maar te begrijpen wat bepaalde narcistische mafkezen nu eigenlijk met me voor hadden. Ik heb me in duizend bochten gewrongen en op miljoenen eieren gelopen om dit meedogenloze volkje maar niet te kwetsen. En dat terwijl zij er zelf geen enkel probleem mee hadden om bij mij het mes er vol in te zetten!

De omgekeerde wereld. De wereld op zijn kop!

De dag gaat zo snel voorbij. In elke pauze wordt er druk uitgewisseld. De deelnemers komen vanuit het gehele land. Sommigen zijn gisteren al vertrokken om op tijd te zijn!

Aan het einde van de dag krijgen we de slappe lach. Kwinkslagen vliegen door de lucht. ‘Zoiets doe je natuurlijk niet’ -in een heel ander kader wordt-: ‘Tenzij je narcist bent natuurlijk…’ Iedereen ligt plat. Heerlijk. Lachen is toch zo helend.

De enige vrouw in de groep, die nog met haar narcist verkeert maakt ons zo vreselijk aan het schateren met haar verhalen, dat we er bijna in blijven. Wat een humor heeft deze dame! Heks geniet enorm van haar. Natuurlijk weet ik dat er een wereld van ellende onder ligt, maar de kracht van haar lach tilt ons allemaal op!

Op de valreep raak ik nog aan de praat met een hele krachtige vrouw. Ze blijkt in de buurt te wonen. Ook kent ze 1 van mijn narcisten! Intussen zijn we al met elkaar aan het mailen. Binnenkort gaan we een drankje doen! Vast en zeker!

Iedereen kan slachtoffer worden van deze vorm van mishandeling. Ook hele krachtige en evenwichtige mensen. Je loopt misschien zelfs wel juist meer kans op deze ellende als je beresterk, hooggevoelig en zeer empatisch bent: Want dat is voer voor narcisten.

Uiteindelijk breek je. Wie je ook bent. Zwak, sterk, jong, oud. Er is geen kruid gewassen tegen de narcistische aanval.

99% van de mensheid is geen narcist. Ik heb in mijn leven gemiddeld 40% van mijn persoonlijke medemensen helaas kunnen etiketteren als zijnde van dit menstype. Intussen weet ik ook waarom ik zo’n blinde vlek heb voor dit fenomeen.

Er wordt aan gewerkt…..

Heb jij te maken met narcistische mishandeling? Lees het boek ‘Het verdwenen zelf‘ van Iris Koops en ga naar een narcistendag! Het zal je leven ten goede veranderen……

 

 

Giftige dampen stijgen op uit mijn heksenketel. Varkentje krijgt er de oren mee gewassen: Ome Frogs is een held! Gif heeft zo zijn nut, maar giftige mensen horen in de hel. Hun eigen hel wel te verstaan……

Posted on by

Vrijdagmorgen om tien uur staat mijn trouwe boezemvriend Frogs op de stoep om Ysbrandt zijn wekelijkse gifbad te geven. Ik heb mijn ogen nog niet echt open na een slechte nacht. Bijverschijnsel van al die griepjes…. Op de tast meng ik het gif met heet water. Mijn kikkervriend staat al klaar met mijn hondje in de frisse buitenlucht. Het is ijskoud. Giftige dampen stijgen op uit de heksenemmer.

Varkentje staat gelaten klaar als Heks begint met het insmeren van zijn koppie. Eerst de oren….. Nukkig trekt hij zijn hoofd weg. Wat krijgen we nu? Protesten?

Ja, inderdaad. Het water is gewoon nog te warm. Ik laat het iets meer afkoelen, maar echt zin heeft mijn hondje er niet meer in. Als Frogs de rest van zijn lijf te grazen neemt blijft hij flink tegenstribbelen.

Na het bad gaan mijn schatjes aan de wandel. Het gif moet grondig uitdampen en dat duurt nu eenmaal wel een uurtje. Heks spoedt zich naar de dokter voor een serie prikken. Bah, wat een smerig weer. Ik maak me zorgen om mijn hondje. Kleddernat loopt hij ook in deze druilregen te wandelen. Het is echt hondenweer, vroeger maalde hij daar niet om, maar hij wordt een dagje ouder…….

Vandaag heb ik dus zomaar mijn handen een beetje vrij. Een paar uurtjes thuiszorg en verder helemaal niks. Morgen ga ik naar mijn narcistencursus, dus dan moet ik fit zijn. Zodoende hou ik mijn gemak. Ik lees een beetje in de narcistenbijbel van Iris Koops. Goeie hemel, wat is dat toch een ongelofelijk goed boek. Maar wel confronterend.

Het is bepaald niet zo, dat je leest wat je graag zou willen lezen. De realiteit van narcistische mishandeling staat bijzonder accuraat beschreven, zo ook de uitzichtloosheid van een relatie met een narcist. Wat voor’n relatie dan ook. Of je nu in je werk, binnen je familie of in je vriendenkring te maken hebt met een narcist: Het is altijd hopeloos!

Het contact verbreken is zonder meer de beste optie, maar dat kan nu eenmaal niet altijd. Als het je vader of moeder is dan zit je er toch er toch zeker zo’n 18 jaar aan vast! Op zijn minst. Tenzij zo’n figuur je in een kindertehuis stopt natuurlijk. Ook niet leuk, maar je bent ongetwijfeld beter af, dan in de meedogenloze en vaak gewelddadige handen van de gemiddelde schadelijke narcist……

Het boek is dus een echte eyeopener, maar blij word ik er niet van.  Mijn wereldbeeld is echt geschokt door de aangereikte inzichten. Dat prachtige leven, waarin iedereen mijn partner is ligt aan diggelen. De goedheid van de mens is betrekkelijk. Er is dus een klein percentage mensen, narcisten vormen ongeveer 1% van de bevolking, helemaal niet goed. Het onschuldige kind in ons is in deze gevallen een gestoord kind. Kwaadaardigheid in persona bestaat!

Nogal een schok voor Heks. Misschien is dit wel de reden dat ik het fenomeen narcisme stomweg nooit bewust heb waargenomen. Het bestond gewoon niet in mijn beleving! Het kon gewoon niet waar zijn, dat mensen zo liefdeloos, egocentrisch, manipulerend en geslepen zijn.

Het is wel waar, daar ben ik nu wel achter. God houdt van iedereen, ook van Adolf Hitler en Saddam Hoessein beweer ik altijd. En dat gaat natuurlijk ook op voor andere psychopaten en narcisten. Het goddelijke maakt geen onderscheid. Het goddelijke heeft onvoorwaardelijk lief. Maar ja. Het goddelijke hoeft dan ook niet met het kwaad op vakantie bijvoorbeeld. In een tent met zo’n giftige vent valt echt niet mee! Dat kan ik je wel vertellen……

Zo vliegt de dag voorbij. In de loop van de middag brengt Frogs mijn viervoetige vriend terug. Het arme beest stink nog steeds als de hel. En dat terwijl kwaadaardigheid hem echt vreemd is. Het is een superhondje, mijn Varkentje. Voor de duvel niet bang. En goddank knapt zijn huid aardig op. Dankzij de volhardende inspanningen van zijn grote absoluut niet giftige kikkervriend en suikeroompje ‘ome Frogs’!

Iris Koops: Het verdwenen zelf, herstellen van narcistische mishandeling.

Van griep naar grap is een kleine stap als Buurman op de stoep staat. Soms willen oren geen zware baren horen: Lang leve absurde prietpraat!

Posted on by

Zoals gebruikelijk in deze tijd van het jaar lig ik gestrekt met het meest recente griepvirus onder de leden. Het hele weekend lig ik om, maar maandag waai ik eventjes bij Steenvrouw aan. Ze zit ook bij te komen van een griepje. ‘Ik ben niet meer besmettelijk hoor,’ snuft ze aandoenlijk. Haar waterige oogjes hangen op halfzeven. Toch maken we een lekkere wandeling in de frisse vrieskou. Twee dagen later vertoon ik precies dezelfde verschijnselen……

Haar virusje heeft zich diep in mijn lijf genesteld. Een immuunsysteem is bedoeld om zulke bezoekers buiten te houden. Op een of andere manier vist mijn systeem zulke indringers er niet uit. ‘Kom maar binnen, pak een stoel, wil je iets eten of drinken?’ vraagt mijn halvezolige poortwachter ongetwijfeld beleefd aan elk voorbijvliegend virus……

Zodoende breng ik weer veel tijd door in mijn eigen fantastische gezelschap. Afspraken worden afgebeld. Bij andere gelegenheden kom ik eenvoudigweg niet opdagen. Intussen probeer ik de moed er in te houden. Ik heb een drukke week voor de boeg volgende week, dus ik moet bijtijds op mijn beide benen staan……

Donderdagmiddag komt Buurman langs samen met zijn enorme hond, de grote vriend van Varkentje. ‘Heks, wat zie je er fantastisch uit! Je lijkt wel een Russische Mamoesjka Tsarina!’. Heks draait een rondje in haar mooie Siberische outfit. ‘Ik lig al dagen in bed, maar vanmiddag moest ik naar een behandelaar. Dus ik dacht: Ik trek eens wat leuks aan. Daar had ik zin in!’ Mijn oude vriend kan het zeer waarderen.

‘Kom, ik neem je mee uit! Je moet jezelf laten bewonderen, Heks. Je ziet er fabelachtig uit!’ Heks blijft liever thuis. Ik heb me alweer genoeg uitgesloofd vandaag. De koek is op! Mijn bezoeker is in een drukke bui. Luidruchtig toetert hij zijn vrolijke en vermakelijke verhalen om mijn oren. Ik luister en luister. Ik kom er niet tussen. Nog meer luisteren……..

Dat gaat zo zeker een uurtje door.

Als hij hetzelfde verhaal voor de derde keer vertelt onderbreek ik hem. Vervolgens probeer ik iets over mijn amoebe-leventje te vertellen, maar hij laat me niet uitpraten. Hij geeft direct zijn mening. Ik heb geen behoefte aan welke mening dan ook. Ik wil dat iemand naar me luistert. Ik wil ook bestaan!

Luisteren is gewoon heel moeilijk voor ons mensen. Die zeilers aan de zijkant van ons hoofd hadden er over het algemeen net zo goed niet kunnen zitten: Ze dienen vaak louter als sierobject….

We hebben er allemaal wel eens last van. De één iets meer dan de ander.

Als je luistert houd je je mond. En daar zit em de crux. Wij mensen maken gewoon liever lawaai. We overschreeuwen de stille wateren in onszelf. We brullen tegen de diepe gronden in de ander. Luisteren is passief: We willen actie!

Lui luisteren. Achterover leunen en horen wat de ander zegt. Luisteren met je hart. Verstaan. Een goed verstaander heeft een half woord nodig. ‘Deep listening’ noemt Thich Nath Hanh dat. Zo belangrijk in de menselijke verhoudingen……

Essentieel!

Tijdens retraites met Thich Nath Hanh in Plumvillage werden we ingedeeld in zogenaamde ‘families’. Met je eigen familie werd je geacht iedere dag te ‘Dharma’delen. ‘Darmen-delen’ noemden wij het ook wel voor de gein.

Het ritueel gaat als volgt: Mensen zitten in een kring. Wie iets wil vertellen maakt een respectvolle buiging naar de anderen. De kring buigt terug. Vervolgens vertelt diegene zolang als ie wil over wat ie maar wil. De rest luistert. Niemand zegt iets, niemand onderbreekt de ander. Als je je verhaaltje hebt gedaan, maak je opnieuw een buiging. De rest buigt terug en zwijgt.

Je wordt geacht geen enkele reactie te geven. Ook niet later. Of de volgende dag. Geen goedbedoelde adviezen. Geen ongevraagde meningen. Geen aanbevelingen. Geen: Dat heb ik ook! Geen enkele reactie. Gewoon luisteren, luisteren en nog eens luisteren. Met je oren en met je hart.

Als dit ritueel goed wordt uitgevoerd is het zo fantastisch! Echt naar elkaar luisteren geeft zoveel intimiteit en verbinding! Ongekend!

Helaas heb ik ook in Boeddhistische kringen regelmatig meegemaakt dat wij mensen hier niets van bakken. In no time slaan we elkaar om de oren met wijsheden, oplossingen, meningen en andere zaken. Waar die ander nou echt niet op zit te wachten…..

Meestal goed bedoeld, maar het ellendige bijeffect is vaak dat de ander het gevoel krijgt heel dom te zijn nog steeds met zulke eenvoudig op te lossen problemen te tobben…… 

Na mijn verontwaardigde protesten houdt mijn goede vriend dan toch zowaar zijn mond. Het kost hem gewoon erg veel moeite vandaag….. Ik kan eindelijk vertellen over wat me bezig houdt. Lang duurt het niet, want al snel hebben we het over luchthartiger en lichtvoetiger onderwerpen:  Onze volgende theatrale projecten.

We verzinnen idiote plannetjes voor ons koor. Ja, we runnen samen een enorm zanggezelschap, ‘Het Dikkertje Tromkoor’. Bestaande uit Heks en Buurman……. We hebben vele successen geboekt in het verleden en ook nu roepen bepaalde situaties om een goed zelfgeschreven lied.

‘Ik ga mijn keukenstudio weer opzetten, lieve Buurman,’ roept Heks enthousiast, ‘Dan nemen we een paar nieuwe nummers op.’ We hebben allebei genoeg materiaal voor een avondvullende show. Buurman heeft ook een paar puike ideeën. Hij wil een website maken. En een standbeeld laten oprichten! Voor wie? Ja, dat is natuurlijk nog geheim……

Heks ligt in elk geval dubbel van het lachen bij al die snode plannetjes en bizarre initiatieven. Ik kan het absurde enorm waarderen. Zo heeft Buurman mijn miezerige snothumeur toch maar rigoureus verbeterd!

Benieuwd of onze gekke invallen en ideeën weer eens echt van de grond gaan komen. Zoals vroeger, in de hoogtijdagen van ‘Het Dikkertje Tromkoor’. Ik hou jullie op de hoogte……