‘Ex Animo’ ,Matthäus-Passion van Johan Sebastian Bach, 2015
Aanstaande woensdag 1 april zingt mijn koor ‘Ex Animo’ de Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach. Deze uitvoering staat bekend als de beste amateuruitvoering van Leiden en omgeving. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar voor de tweede en derde rang! Bestellen op de site van Ex Animo.
Heks zingt mee. Het wordt fantastisch. Komt allen!
Echt gelukkig ziet hij er niet uit…..
Mijn favoriete soap is al een tijdje behoorlijk ranzig. De sloerie van de serie heeft het aangelegd met de man van haar bloedeigen zus. Dit is op zich niets bijzonders. Ze heeft de hele mannelijke lijn van de familie van haar eerste man ook al afgewerkt. Zijn beide zoons, een kleinzoon. Haar schoonzoon heeft een kind bij haar verwekt en met het eerste vriendje van de aldus verwekte jongste dochter heeft ze ook het bed gedeeld.
Het is grappig om te zien, hoe ze haar gedrag op allerlei manieren probeert te rechtvaardigen, ook geen nieuws overigens. Net zoals heel veel echte mensen van vlees en bloed heeft dit personage allemaal rare romantische ideeën in haar hoofd om de drek van haar alledaagse handelen af te dekken. Helaas stinkt die stront dwars door haar vreemde verhalen en beweringen heen…..
Charmante charlatan
Deze week is er van alles te doen op televisie over Willem Holleeder. In verschillende programma’s laat men ons de opnamen van telefoongesprekken met zijn zus beluisteren. In plat Amsterdams hoor je hem vuilbekken, vloeken, schelden en dreigen. ‘Kankerhoer, je ken maar niet zo doorgaan, he…. Dat hep konsekwensies. Uitkijkuh nou…’
Plotseling is de zweem van romantiek, die rondom zijn figuur is geschapen ver te zoeken. Mensen, die in het verleden graag met hem op de foto gingen nemen opeens publiekelijk afstand.
Willempie
Idioten, die deze man een platform hebben gegeven om zijn onzinverhalen te verkondigen. Zoals de man in een praatprogramma. Hij heeft een biografie geschreven over deze geduchte boef. Stotterend doet hij zijn verhaal. Een ouwe bajesklant en celmaat van Holleeder zit ook aan tafel. Ook hij is flink aan het stotteren. Toeval? Of schijten ze eigenlijk in hun broek, omdat ze en plein public stelling nemen tegen deze man?
‘Hij had een moeilijke jeugd. Zijn vader sloeg iedereen binnen het gezin bont en blauw. Daarom heeft Willem zich verdiept in vechtsporten. Uiteindelijk heeft hij zijn eigen vader een keertje in elkaar geslagen…..’
‘De Neus’ op jonge leeftijd
Zo’n verhaal heb ik in mijn eigen omgeving ook wel eens gehoord. Op zich dus niet bepaald uniek. Ook deze zoon nam wraak op de vader. Hopelijk is hij uiteindelijk niet zo’n regelrechte ramp voor zijn omgeving geworden als de veelbesproken crimineel.
‘Als je als heel jong kind al wordt mishandeld of te weinig aandacht krijgt, kan dat hersenschade tengevolge hebben,’ hoor ik in een ander programma. Ze laten voorbeelden zien van proefjes, gedaan met baby’s. Schokkend om te zien. En dat zijn dan nog proeven met het onthouden van aandacht aan het kind.
Kun je nagaan wat er gebeurt als je zo’n kind een flink pak rammel verkoopt….. Of compleet in elkaar slaat. Of een hersenschudding bezorgt…. Jeetje, dat kan behoorlijk wat hersenschade opleveren op de lange termijn. Realiseer ik me nog maar eens goed. Ergens sta ik daar dan toch weer van te kijken.
Mijn vriendinnetje Mo is altijd al geïntrigeerd door Holleeder. Ze houdt van de romantische onderwereldmacht, die hij uitstraalt. Het lijkt haar een geweldige kerel. ‘Maar het is waarschijnlijk echt een ontzettende eikel,’ heeft Heks haar wel eens op het hart gedrukt, jaren geleden.
Niet veel later had half Nederland die charmante charlatan in het hart gesloten. Denk maar aan zijn dubieuze deelname aan het programma College Tour. Ik heb het item overigens nooit bekeken. Nooit behoefte toe gevoeld.
Duh
Mensen in de knop geknakt. Sommigen verworden tot psychopaat. Anderen richten minder schade aan, maar zijn nog steeds slecht te nassen. Hier en daar gaat er eens iemand in therapie. Soms sorteert dat effect. Anderen verhalen hun ellende gewoon weer op de volgende generatie. Of neuken met de man van hun zus of dochter. In een soap in elk geval. Alles kan. Na zo’n slechte start.
Maar er zijn ook genoeg mensen met een waardeloze start, die er prima uit komen. Kanjers, die het voor elkaar krijgen echt iets voor een ander te betekenen. Gelukkig maar, gezien het aantal mensen met een moeilijke jeugd, die ik in mijn leven ben tegen gekomen. Of die je in de Doctor Phil Show voorbij ziet komen…. Als velen er niet juist sterker uit zouden komen zag ik het somber in voor de wereld.
Laten we voor al die geknakte zielen, ook de psychopaten onder hen, proberen wat compassie op te brengen. Daar bedoel ik iets heel anders mee, dan de stompzinnige bewondering, die Willem Holleeder de laatste jaren ten deel viel.
Foute vrienden
Kinderen kunnen ongelofelijk veel schade oplopen in een onveilige omgeving. Soms hebben ze geluk en treffen ze ergens in de buurt een steunpunt. Sterk genoeg om toch een fundament voor hun bestaan op te bouwen. Een leraar of lerares, een dominee, de moeder van een vriend of vriendin, de uitbater van een sportschool…..
Anderen krijgen foute vrienden. Daar komt dan niet veel meer van terecht……
Iedereen heeft iemand nodig. Elk mens wil gezien worden. Compassie is het mooiste medicijn. Misschien is het te laat om bij bepaalde mensen de toegebrachte schade te herstelen. Maar een warm hart kan nooit kwaad.
Compassie laat zich niet dwingen
Nog maar een Willempie dan
Poëziealbum van Heks
Het afgelopen weekend stond in het teken van vroeger. Het begon al op vrijdag met een tochtje naar het dorp, waar ik ben opgegroeid. Het is helemaal niet ver van Leiden, in feite ligt het er pal tegenaan, maar ik bezoek het zelden.
Een paar maanden geleden kwam ik er echter plotseling weer terecht, omdat een achterneef ter plaatse een IT-bedrijf heeft. Hij nam mijn computer onder handen en realiseerde een geweldige upgrade van de schijfruimte. Ik zou er weer jaren tegenaan kunnen. Helaas is het apparaat opnieuw gecrasht…….
Een andere vriendin
Ik geef mijn Apple-tje af en ga eventjes winkelen in de ‘Make Up Outlet’, een geweldige winkel, waar je voor een habbekrats de meest fantastische smeerseltjes en geurtjes op de kop kunt tikken. Vandaag vind ik paarse eyeliner van een goed merk en een mooi lidpotlood. Voor een flutprijsje. De vrouw in de winkel herkent me van een kijkje naar haar koopwaar afgelopen december. Bij mijn vorige bezoek aan het dorp en aan de achterneef.
met deze vrouw heb ik een paar jaar de slappe lach gehad
‘Wat heb je toch een grappige zaak,’ complimenteert Heks haar, ‘Ik vind hier altijd iets van mijn gading. Is het niet verleidelijk, al die lekkere verwenproducten?’ Ik kijk in haar compleet naturel gelaat. ‘Haha, dat zou je denken, maar ik gebruik helemaal niets.’ Ze glimlacht haar mooie gezicht open. ‘Ik gebruik noch make up, noch geurtjes, noch enige vorm van dag- of nachtcrème. Echt helemaal niets.’
De leraar wiskunde schreef ook een versje
Als vrouw en lekenexpert op het gebied van vrouwelijke huidverzorging kan ik je verzekeren, dat dit echt heel zeldzaam is. Ik heb nog nooit een vrouw ontmoet, die helemaal niets smeert op enig lichaamsdeel. Laat staan een dame, die nooit een lippestiftvleugje of parfumzweempje om zich heen heeft dansen bij het uitgaan. Zelfs de meest doorgewinterde ijzeren maagd heeft nog wel een potje Nivea in de kast staan durf ik keihard te beweren.
De lerares Nederlands
Behalve deze vrouw met haar Outlet van al dit soort superverleidelijke producten……. Uniek!
Denk nu niet, dat ze er ook geen bal van af weet. Ze is een uitstekend verkoopster. Geraffineerd brengt ze een geweldige dagcrème van Helena Rubinstein onder mijn aandacht. Met een hoge beschermingsfactor tegen de zon. Altijd handig als je veel met een hond buiten loopt. Ik neem dus maar een potje mee om uit te proberen…..
Deze oude vriendin is al lang geleden overleden
Later die middag loop ik over de markt van Voorschoten om mijn computer weer op te halen. Dit is echt jeugdsentiment. Als puber ging ik elke vrijdagmiddag met mijn vriendinnen naar deze markt. Met een enorme boodschappenwaslijst geschreven door mijn moeder in haar kriebelige handschrift. Bij Jamin haalde ik genoeg biscuit en chocolade voor ons gezin om het een week op uit te zingen.
Met mijn vriendinnen slenterde ik daarna eindeloos over de bescheiden markt onder het genot van een zak ‘Snippers’: Restanten mislukte stroopwafel, overgebleven op de bakplaat. Dit was mijn uur van vrijheid. De rest van het weekend was ik weer volledig van mijn ouders. Door de week was ik van de school. Maar dat uurtje op vrijdagmiddag was van mij. Helemaal van mij.
Mijn leraar Duits was dol op Heks
Halverwege de markt kom ik een oude vriendin tegen. ‘Ha Heks, wat leuk. Lang niet gezien! We komen elkaar gemiddeld eens per tien jaar tegen!’ Ze nodigt me uit voor een kopje thee bij ‘Het Wapen van Voorschoten’.
‘Hoe gaat het met je? En met de liefde?’ Sinds mensenheugenis heb ik eindelijk weer een leuk verhaal te vertellen op dit terrein. Ook mijn vriendin is gelukkig in de liefde tegenwoordig. We hebben allebei een bobbelig traject afgelegd op liefdesgebied. Zij heeft in tegenstelling tot Heks van jongs af aan altijd samengeleefd met haar partners.
Ook mijn leraar Engels was een fan van me. Deze man heeft ongelofelijk veel voor me betekent
‘Toen ik veertig werd besloot ik nooit meer samen te gaan wonen. Om te zorgen, dat ik het echt niet zou doen, heb ik het appartement waar ik toen ging wonen grondig verbouwd.’ Deze tengere kleine vrouw is echt heel erg handig. Ze werkt in een Bouwmarkt…. ‘Ik heb een muur verplaatst, zodanig, dat er alleen maar een eenpersoonsbed in mijn slaapkamer past.’
Heks ligt dubbel van de lach,. Zo, dat is redelijk extreem. Ik vind het geweldig. ‘Maar nu denk ik er toch over om met mijn vriend te gaan samenwonen. Ik werk alleen maar om dat huis te kunnen betalen en mijn verf en andere materialen.’
Mijn oude maatje kan prachtig schilderen. ‘Weet je Heks, ik heb nu eindelijk mijn onderwerp gevonden. Na vijftig jaar! Ik schilder Balinese mensen. Ik heb natuurlijk mijn roots op het Islamitische Java, maar daar kom ik niet graag. Het Hindoeïstische Bali daarentegen……Elk jaar ga ik er samen met mijn geliefde op vakantie. Zo is het begonnen….. Waarom zo laat? Ik had veel geld kunnen verdienen met mijn kunst, als ik eerder zover was geweest!’ Ze schatert het uit.
Ik ben blij, dat het schilderen haar zo goed vergaat. Als jonge vrouw toverde zij ooit met haar magische penselen prachtige vlinders op het plafond van mijn meisjesslaapkamer.
Ook hier heeft mijn jeugdvriendin een prachtige vlinder geschilderd
‘Ik ben met mezelf getrouwd, toen ik 49 werd,’ vertel ik haar, ‘Met een heus huwelijksfeest voor familie en vrienden. Compleet met grote bruidstaart, bruidsmeisjes en een heuse bruidsjonker. En zelfs een gastenboek.’ Daar moet zij dan weer hartelijk om lachen. Met de belofte om een keertje met elkaar ouderwets over het strand bij Wassenaar te gaan wandelen nemen we afscheid.
Waarschijnlijk had deze klasgenoot een stevig oogje op Heks….
Als ik mijn computer heb opgehaald, besluit ik spontaan om even bij de moeder van mijn Schotse jeugdvriendin langs te gaan. Net als vroeger. Na de markt streek er altijd een hele horde snaterende pubermeiden neer in haar huis. Met haar eigen dochter als stralend middelpunt.
We zetten enorme potten sterke Engelse thee met melk. Om daarna in de royale speelkamer van dit uit twee ruime aan elkaar geplakte flats bestaande appartement muziek te maken en te klessebessen. In feite konden we doen wat we wilden in dit huishouden van Jan Steen.
Deze kleine edoch zeer pittige vrouw gaf ons dan vaak wijze raad met dat typische lage stemgeluid van haar, als we met enorme mokken thee om haar overvolle keukentafel zaten. ‘Zeg nooit dat seks vies is. Het is het mooiste, dat je kunt meemaken met de juiste persoon,’ als we bijvoorbeeld giebelend zaten af te geven op dit onderwerp.
Mijn jeugdvriend Pluim
‘Meiden,’ dreunde haar stem streng, ‘Als kind ben je van je ouders en voor je het weet ben je opeens getrouwd met een man. Moet je weer rekening houden met hem. Zorg dat je in de tijd hiertussen helemaal op eigen benen komt te staan.’
‘Toen ik zo oud was werkte ik als maatschappelijk werkster in Schotland. Ik reed in mijn eentje op mijn motor door die volstrekt afgelegen gebieden van de Highlands in het weekend. Ik had gerust een week dood aan de kant van de weg kunnen liggen, voordat iemand me zou gaan missen. Dat gevoel moet je ooit kennen in je leven! Laat het je niet afnemen! Eis het op.’
Mijn Schotse vriendin
Mijn boezemvriendin, haar dochter, sloeg die raad natuurlijk in de wind. Ze kreeg nog op de middelbare school verkering met haar huidige man. Het was toen nog min of meer mijn vriendje, dus het was een uitermate lullige ontwikkeling in onze vriendschap. We zijn het nooit meer helemaal te boven gekomen…. Heks daarentegen heeft goed geluisterd naar dit advies. Misschien wel iets te goed….
Vol verwachting bel ik aan op het oude adres. Ik heb de moeder van mijn jeugdvriendin anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien. Op de begrafenis van de schoonmoeder van haar dochter.
‘Hallo,’ loeit ze door de intercom. Ik schreeuw mijn naam. Net als vroeger. Loop door het naar zeep geurende trappenhuis. Bovengekomen roept ze me tegemoet, dat het absoluut niet uitkomt. ‘Ik sta op het punt om naar Schotland te vertrekken!’ Oei. Ik herinner me, dat ze dan uitermate gestresst raakt en je om het minste of geringste de mantel uitveegt…..
Een vriendin van later datum
Hoe is het toch mogelijk, dat er zo’n zware stem uit zo’n klein vrouwtje komt. Het blijft verbazingwekkend. We drinken toch gezellig een snelle kop thee. In vogelvlucht nemen we het wel en wee van haar kinderen en kleinkinderen door. Intussen zit Ysbrandt zo ongeveer bij haar op schoot. Hij is helemaal gecharmeerd van deze kleine stoere dame van 81!
Deze jeugdvriend maakte me altijd verschrikkelijk aan het lachen.
‘Hoe reis je naar Glencoe?’ ‘Met de auto natuurlijk, Heks. En met de boot. Normaal gesproken helpt Jongste Zoon me met inpakken, maar hij is verhinderd.’ Wat een onderneming op haar leeftijd. Op elke leeftijd eigenlijk. Het is een reis om de wereld weet ik uit ervaring.
Mijn Schotse vrienden schreven dit liedje
Wat heerlijk om haar lieve gezicht weer eens te zien. Ze vertelt over haar hond, die helaas onlangs is overleden. Een Newfoundlander van een kilo of zeventig. Wel een hele grote hond voor zo’n klein dametje….
Als ik afscheid neem, klimt Ysbrandt op haar schoot. Hij wil niet mee naar huis! ‘Ik ga lekker met deze dame mee naar Schotland, Heks. Volgens mij krijg ik het heel goed bij mijn nieuwe baasje. Kijk maar hoe leuk we het nu al hebben.’ Wat krijgen we nu? Uiteindelijk lijn ik hem maar aan en dwing hem mee naar buiten te gaan. Wat een mafketel is het toch. Helemaal in love met dit vieve wijfie.
Een van hen was hier een paar weken geleden nog!
Op weg naar huis laat ik Ysbrandt nog eventjes lopen in een bos, waar ik veel liep als puber met onze toenmalige hond. Vlak bij het huis, waar ik ben opgegroeid. Deze middag hangt aan elkaar van jeugdsentiment. En het weekend moet nog beginnen. een dag later zal ik de reünie van mijn studentenvereniging bezoeken. Een goed begin is het halve werk……
De drie Jims, terwijl ze op straat muziek maken.
Het statige pand aan het Rapenburg
–
Het leven van Heks is hectisch rondom niets. Ik ren achter mijn eigen staart aan. Er gaat heel veel mis. Mijn identiteit verandert spontaan. Ik ben plotseling een man van drie jaar oud. Ik woon bij de buurman. Mijn computer crasht een paar maanden na een enorme upgrade van mijn schijfruimte. M’n telefoon valt uit. De televisie doet het niet……
–
–
–
Ondanks al die tegenslag besluit ik er een leuk weekend van te maken. Zaterdag heb ik een reünie van mijn studentenvereniging Augustinus. Spontaan heb ik me opgegeven. Ik heb de uitnodiging rondgestuurd naar mijn oude toneelbuddies. Maar als ik op de gastenlijst kijk, zie ik niet zoveel bekenden. En al helemaal niemand uit mijn theaterverleden hier!
–
Mijn vriend de Wilde Boerenzoon heeft me er al voor gewaarschuwd: ‘Heks, er komen voornamelijk oud Commissieleden en oud Bestuursleden. Je kent er…
View original post 1.488 woorden meer
–
Zondagmiddag meldt Cowboy zich in Huize Heks. We hebben elkaar bijna twee weken niet gezien. Een record! En gezien mijn drukke bezigheden momenteel is het er ook dit weekend bijna niet van gekomen.
–
Zodra mijn liefje binnen is begint Ysbrandt als een gek te blaffen en te huilen. Van enthousiasme wel te verstaan. Hij begroet mijn schatje alsof hij bang was hem nooit meer te zullen zien. We schieten in de lach. ‘Mafkees’, kom je mag mee naar het bos.’
–
–
Het is heerlijk weer. We pakken een grote thermos thee in en een bak pinda’s voor een geïmproviseerde mini picknick in het Leidse Hout. Heks is nog een beetje gaar van een reünie van de avond ervoor. Ook moet ik mijn krachten sparen voor een concert vanavond met mijn koor. We gaan meedoen aan een moderne variant op de Mattheus Passion in de Dorpskerk van Leiderdorp. De daar staande dominee zingt ook in mijn koor en heeft dit op stapel gezet.
–
Na een heerlijke wandeling smijten we een pasta in de pan. Het is geweldig teamwork. Zodoende ben ik net op tijd in de kerk om mee te doen met het inzingen. Ter plekke kom ik er achter, dat ik mijn bril ben vergeten. Help. Zonder hulpstukken ben ik niets! Mijn liefje is nergens te bekennen, die zit met zijn leesbril op in de auto. Verdiept in een boek. Ik kan hem niet bellen, want ik ben mijn telefoon ook vergeten.
–
Het statige pand aan het Rapenburg
–
Het leven van Heks is hectisch rondom niets. Ik ren achter mijn eigen staart aan. Er gaat heel veel mis. Mijn identiteit verandert spontaan. Ik ben plotseling een man van drie jaar oud. Ik woon bij de buurman. Mijn computer crasht een paar maanden na een enorme upgrade van mijn schijfruimte. M’n telefoon valt uit. De televisie doet het niet……
–
–
–
Ondanks al die tegenslag besluit ik er een leuk weekend van te maken. Zaterdag heb ik een reünie van mijn studentenvereniging Augustinus. Spontaan heb ik me opgegeven. Ik heb de uitnodiging rondgestuurd naar mijn oude toneelbuddies. Maar als ik op de gastenlijst kijk, zie ik niet zoveel bekenden. En al helemaal niemand uit mijn theaterverleden hier!
–
Mijn vriend de Wilde Boerenzoon heeft me er al voor gewaarschuwd: ‘Heks, er komen voornamelijk oud Commissieleden en oud Bestuursleden. Je kent er waarschijnlijk niemand van…’
–
Een dergelijke foto is er vanavond ook van ons gemaakt…
Tegenwoordig lopen de studenten er ongelofelijk netjes bij!
Heks ten tijde dat haar lidmaatschap afliep
Zo hebben we afgelopen zaterdag ook uren geswingd
De toneelgroep, die ik ooit samen met een paar studenten oprichtte
Een andere groep reünisten
Dit soort pakjes droegen de heren van de organisatie
Augustinus was ook wel eens ergens op tegen
Zo zaten we zaterdag ook aan lange tafels te kakelen
De mensa is tegenwoordig een restaurant. In onze tijd was het niet zo chique, je werd niet aan tafel bediend
Heks hield toen ook al van rare hoofddeksels!
Met huisgenoten in ons opblaasbare ‘zwembad’ in onze enorme tuin
Vorige week kijkt Heks in haar computer naar een brief van de verzekering. Ze vergoeden weer eens een heleboel dingen niet. De ellendelingen. LDN wordt plotseling niet meer uitbetaald. Het enige werkzame medicijn, dat ik heb. Ik ga het maar online bestellen, want dat scheelt honderdtwintig euro op negentig pillen met de apotheek. Die hebben de prijs opgeschroefd van 35 euro naar 220 euro per potje van 120 tabletten. Schandalige praktijken!
Gestoorde idiote wereld. Waar de ziektekostenverzekeraars op de stoel van een artsen gaan zitten. Hun medische adviseurs bepalen mijn behandeling. En wat voor’n adviseurs! Het zijn vaak de geflipte huisartsen, of mensen, die hun studie met de hakken over de sloot afgerond hebben, die dit soort baantjes krijgen. Niet bepaald de besten dus…… En van dit soort derderangs geklungel moeten we het dan hebben.
Later bel ik nog eens met dat stelletje sukkels van de Amersfoortse. Ik moet het verhaal een keer of tien doen, niemand weet ergens van, mijn huisnummer is nog steeds niet correct, Er is nog steeds niets aan me betaald, ik heb zo’n 1700 euro uitstaan, maar ze vinden wel, dat ik wat beleefder moet zijn. Ik word doorverbonden, maar dan valt de verbinding weg.
Ditzelfde rondje doe ik drie keer! Drie keer word ik doorverbonden. Drie keer gaat dat fout….. Moet ik weer opnieuw bellen, bandjes met lulkoek afluisteren, nummers intoetsen, hetzelfde verhaal nog eens doen….. Alles opnieuw uitleggen….. Ik zit zo’n twee uur aan de telefoon. Zonder dat het resultaat oplevert!
Wel krijg ik nog een uitschijter van een medewerkster. Ze vindt me niet aardig!
Tegen het eind van het gesprek ben ik bijna in tranen. Wat een verschrikkelijke toestand toch met die Amersfoortse. Intussen heb ik geen cent meer op mijn rekening staan, een een flinke schuld op mijn creditcard en een aankomende telefoonrekening van heb ik jou daar. . Geen wonder dat ik niet meer zo aardig ben.
Een dag later kom ik er achter, dat het toch wel loont als je niet aardig blijft. De vrouw, die ik het laatst heb gesproken heeft zich mijn lot aangetrokken. Ze is zowaar bezig een en ander uit te zoeken. Goddank! Niet dat het al iets heeft opgeleverd. Daar gaat nog een weekend overheen. Maar kijk. Dan ben ik toch weer woonachtig in mijn eigen huis. Ook verzekert ze me, dat er wat geld mijn kant op zal gaan komen. Het is me eerder beloofd, dus ik ben benieuwd.
Ik bedank de vrouw uitgebreid. Ze heeft een hele lieve, bijna kinderlijke stem, maar de doortastendheid van een echte Kenau.
Niet dat alle problemen nu zijn opgelost. De tandartsrekeningen zijn nog steeds niet betaald. De LDN wordt nog steeds niet vergoed. Achter allebei die dingen moet ik nog uitgebreid heen. Maar het scheelt wel als er iemand aan de andere kant haar uiterste best doet om zaken op te lossen.
Zo heb ik nu ook na drieënhalf jaar klagen en bellen iemand bij Tele2 zo gek gekregen om eens iets verder te kijken dan zijn neus lang is. Met geweldig resultaat! Er bleek een storing buiten mijn woning te zitten. Daarom deed mijn telefoon het niet, viel mijn televisie uit en viel internet bij voortduring weg. Dus die vier nieuwe modems van het laatste half jaar en het abonnement met de snellere verbinding zijn allemaal voor niets geweest. Vandaag heeft een mannetje van KPN de boel onderzocht en het euvel verholpen.
Hoera!
‘Hoe is het met je Heks? En met Pippi? Is ze zwanger?’ sms’t mijn vriendinnetje Joy.’ Ik twijfel. Haar gedrag is wel anders, ze zoekt heel veel contact, graaft holen in een stapel dekens in de kast, is er als de kippen bij zodra ik met brokjes zwaai….. Maar ze is totaal niet dik,’ antwoord ik, ‘Hoe is het met jullie verhuizing?’
Zij, haar lief en poes Siep zijn al verhuisd. Naar een veel grotere woonruimte, daar kan nog wel een poesje bij! We spreken gelijk af voor een kopje thee. Vanmiddag rond een uur of 1 ben ik bij haar. Ze woont net als vroeger weer gezellig om de hoek in een groot pand aan de Oude Singel. Eerst bewonder ik het huis. Wat een verbetering. Haar vorige huisje was ook superleuk, maar wel erg klein voor met z’n tweeën.
Dan gaan we aan de thee met glutenvrije(!) koekjes. Heerlijk! Natuurlijk praten we eerst uitgebreid bij over de poezen. ‘Goh, ik herinner me, dat je vorige keer ook zo lang hebt getwijfeld of er wat in die buik van Pippi zat. Misschien zijn het er maar drie of twee, net als toen.’ Oh, mooi. Eentje voor jou en eentje voor mij.’ Dat vindt Joy wel een grappig idee. Alsof Heks nog niet genoeg katten heeft. ‘Haha, wil je er echt nog eentje?’
‘Pippi is wel steeds in mijn buurt te vinden. Gisteren lag ik met mijn kattenfamilie in bed. Ik hoorde Ysbrandt klieren in de hal, maar ik had een slechte dag met mijn lijf, dus geen zin om moeizaam uit mijn waterbed te kruipen. Daarom schreeuwde ik naar hem. Tot groot ongenoegen van Pippi. Die krijst daar dan steeds luid miauwend achteraan, geen gehoor! Net zoals Siep doet, wanneer jullie niezen!’
Siep, de dochter van Pippi, kan niet tegen het gehoest van verkouden mensen. Bij elk kuchje geeft ze luidkeels blijk van haar verontwaardiging. Ik heb er een keer een filmpje van gezien, zo grappig. Maar ze bijkt het van geen vreemde te hebben. Ook haar moeder vertoont deze trekjes…..
Siep rent intussen achter een piepklein belletje aan. Het rinkelt vrolijk terwijl ze het een flinke zwieper geeft. ‘Ze kan daar uren mee bezig zijn. Trap op, trap af met dit favoriete speeltje, ik heb een hele zak van die dingetjes gekocht.’ Dan ziet ze een lieveheersbeestje voor het raam. Al haar jachtinstincten worden geprikkeld. Dat beestje is voor haar, miauw, miauw, prr. prr.’ We schieten in de lach. Wat is het toch een ongelofelijk leuk katje.
‘Ik kan niet beloven dat er nog zo’n knap exemplaar uit Pippi geboren wordt. Bolster is ook een geweldige kat, maar hij heeft een rare puntneus.’ Joy giechelt. Ze kent de broer van Siep ook goed. ‘Die boskattenpuntneus valt nog eens extra op, doordat zijn vacht zo wit is rond zijn neus. Daardoor lijkt het nog erger dan het is!’
Als ik weer thuis kom, ligt Pippi lekker te slapen op de bank. Ik voel aan haar buik. Beweegt daar iets? Groeien daar kleine poesjes in? ‘Mauw, vrouw,’ trouwhartig kijken haar groene kattenogen me aan vanuit haar nuffige snoetje. Wat gaat er om in dat koppie?
‘Bij ons in de wijk is een hele goeie slager. Daar verkopen ze elke woensdag zelfgemaakte kroketten. Mmmmm.’ Ik kijk in het verlekkerde gezicht van een kleine alt. Ze is al op leeftijd, maar oogt uiterst kwiek en levendig. Vooral als ze over haar geliefde ‘guilty pleasure’ praat. ‘Terwijl ik ze haal smeert mijn man alvast de broodjes!’
Een andere alt mengt zich in het gesprek. Ook zij gaat morgen voor ditzelfde product naar diezelfde slagerij. Ik word nu wel een beetje nieuwsgierig naar de wonderkroketten van die slager. Ze moeten behoorlijk indrukwekkend zijn! En ze vinden gretig aftrek onder de alten van dit koor. Maar ja, gluten. Deze oer-Hollandse lekkernij zit er vol mee!
Vanavond knallen we minstens de helft van de Matthäus er doorheen. Ondanks mijn magere oefenpogingen zit de muziek er aardig in. Dit is eigenlijk een heel leuk stadium. We zijn werkelijk de hele avond aan het zingen. Eerder in het proces zit je ook veel te wachten, omdat er aandacht wordt besteed aan de andere partijen. Ik heb wel eens een blog geschreven in die wachttijd…..
Thuisgekomen bel ik heel lang met mijn lief. We praten helemaal bij, kwebbelen nog een beetje over het leven. ‘We zijn er weer doorheen, Heks, ik ga even lekker tv kijken.’
Ik moet nog met het hondje op stap. Het is heerlijk zacht weer. Terwijl ik de straat uit loop, denk ik aan een paar dames op het koor, die elke week mijn outfit komen bewonderen. ‘Draai je om, Heks, laat eens zien allemaal,’ riep de ene vrolijk, vanavond toen ik binnenkwam. Ze weet, dat ik schrijf, maar ze weet niet wat. ‘Je schrijft zeker een blog over kleding. Met elke dag een foto van jezelf in één van je prachtige outfits!’
Terwijl ik zo loop voel ik die ‘schitterende kleding’ om me heen dansen. Ik loop lekker rechtop. Mijn blik gaat naar buiten. Ik zie de stad: de grachten, de oude huizen. Het is windstil. Een perfecte spiegelwereld duizelt me vanuit het water tegemoet.
Bij molen de Valk laat ik Ysbrandt los. Hij begint zijn eindeloze snuffelcampagne. Het is loopse teven-seizoen. Op graspollen her en der staan interessante geurvlaggen te wapperen. Met zijn bovenlip opgetrokken slobbert hij dit lekkers naar binnen. Het is geen gezicht. Maar dat maakt mijn Varkentje niks uit. Zijn wereld is geur. Het zal hem een worst wezen hoe hij eruit ziet…..
‘De Valk’, die enorme molen, torent boven het plantsoentje uit. Ik maak altijd een praatje met deze oude gigant. Sinds ik niet meer tegen de windmolens in mijn eigen leven vecht, heb ik veel meer oog gekregen voor deze statige nationale symbolen. Een vriend van Heks is molenaar. Hij heeft me bewust gemaakt van die wondere molenwereld. Het zijn prachtige bouwwerken met een ingenieus mechaniek. Molenaar heeft me wel eens een rondleiding gegeven in zijn ‘Grote Liefde’.
En dan heb ik ook nog molenaars als voorouders. Eén van hen klom vroeger in de wieken van een houtzaagmolen in Valkenburg.
Deze molen heeft het best zwaar nu. De gemeente is weer eens met een prestigieus project begonnen. Het terrein rondom de oude reus is volledig op de schop. Er wordt gegraven en gebouwd. Veel te druk natuurlijk voor zo’n bejaarde draaitol. Gelukkig is het nu lekker rustig. ‘Slaap lekker, Heks,’ wuiven de wieken. ‘Droom zacht, malle molen.’ We lopen het parkje uit.
‘Malle molen, ja, ik ben een malle molen,’ hoor ik ‘de Valk’ zachtjes mopperen achter me, ‘Nee, ik ben ik een mallemolen terecht gekomen!’
Op de Beestenmarkt zit kroeg na kroeg. Een airco blaast afgewerkte lucht in mijn gezicht. Een concentraat van lichaamsgeur, sigarettenrook, parfumwalm en alcohol. Blegh. Snel steek ik over naar een gracht. Mijn ogen volgen de contouren van de huizen. 1836 staat er op een gevel. Twee panden verder ontwaar ik Jugendstil. Weer iets verder staat de oude statige Lakenhal.
Als ik langs het gebouw loop lijkt het te murmelen. Ik voel de geconcentreerde energie van al die kunstwerken daarbinnen. Ze hebben ook werk van Ernst. Het is een bolwerk van, ja van wat? Al die zielsuitingen communiceren met de wereld, zelfs als de makers deze al lang verlaten hebben.
‘Miauw!’ hoor ik. Ergens aan de overkant van de gracht. En nog eens. Heel jammerlijk. Al mijn katten zijn binnen. Toch kijk ik even heel goed of ik niet een buurtkat in de gracht zie spartelen. Nee, gelukkig hoef ik niet in het ijskoude water te springen.
Met trage passen glijd ik langs de Schouwburg. Ik glip door wat kleine steegjes en even later ben ik weer thuis. Wat een lekkere wandeling. Het is zo heerlijk buiten nu. De stad stil en dromerig. Met hier en daar wat lentekriebels.
Het is prachtig weer als ik wakker word. Terwijl ik de katten van brokjes voorzie hoor ik mijn mobiel rinkelen. Ergens. In één van mijn handtassen. Ik graaf in een berg tassen en jassen, die op een stoel liggen gestapeld.
Het is mijn liefje zie ik op het display. Natuurlijk ben ik net te laat met opnemen. Snel bel ik terug. We hebben vage plannen om met Varkentje op stap te gaan. ‘Helaas Heks, het wordt niets met mij vandaag. Ik moet aan de slag met mijn bedrijf. Komende week heb ik een hele belangrijke afspraak. Ik krijg een adviesbureau over de vloer. Ik moet me grondig voorbereiden.’
Jammer hoor. Maar niet heel erg, nu kan ik me op de Matthäus Passion storten. Over een paar weken is de uitvoering. De partituur zit er in grote lijnen wel in, maar ik moet nodig de puntjes op de i zetten.
Vorige week teistert een griepje ons om de beurt. Eerst snottert Cowboy zich een slag in de rondte, daarna is Heks aan de beurt. Zodoende worden al onze afspraakjes op de lange baan geschoven.
Vrijdag heb ik een etentje met vriendinnen. Het zit al weken in de pen, afzeggen is geen optie. Bovendien heeft Heks speciaal een restaurant geboekt, waar ze een beetje binnen mijn dieet kunnen koken. Gezien mijn beperkte energie en algehele snottebellerigheid lig ik de dag voorafgaand aan dit uitje in bed.
In het weekend lig ik natuurlijk ook grotendeels om. Na zo’n etentje ben ik normaal gesproken al even bezig om bij te trekken. Met virusjes op bezoek is het eigenlijk einde verhaal.
Toch ga ik zaterdagavond lekker naar het verjaardagsfeestje van de Wilde Boerenzoon. Wat kan mij het schelen. Tegen half elf ’s avonds heb ik mezelf volledig gereanimeerd. Alle beesten zijn verzorgd, Varken is uitgelaten. Ik neem een langdurige en gloeiendhete douche, trek een flinke kwast over mijn gezicht en ben weer als nieuw.
Het voordeel van de feestjes van mijn oude vriend is, dat ze doorgaan tot in de kleine uurtjes. Het is totaal geen probleem als je om half elf ’s avonds pas aan komt zetten. Ik ben zeker niet de laatst arriverende gast!
Dagenlang staat hij in de keuken te kokkerellen. Taarten, slaatjes en exotische droomdrankjes zien het licht. Hoe later de avond, hoe lekkerder de hapjes…. Aan het eind komen er een paar ongelofelijk stinkende franse kazen op tafel.
Het is supergezellig. Ik zie allemaal oude vrienden uit mijn studententijd. We zijn samen lid geweest van een studentenvereniging. De leukste tijd van mijn leven. Vooral als je in aanmerking neemt, dat ik in die tijd nog zo gezond was als een vis. En zo sterk als een paard. En zo onschuldig als een lam….. 😉
Op het feestje worden weer de vreemdste gesprekken gevoerd. Wat is het toch een heerlijk stelletjes nerds bij elkaar, dit vriendenclubje. Heks zelf niet uitgezonderd. Je ziet het niet direct aan me af, maar ik heb behoorlijk nerd-achtige trekjes.
Toch houd ik het dit jaar niet zo lang vol. Na een paar uurtjes zit ik alweer op mijn onvolprezen elektrische vouwfiets naar huis. Met een enorme bak hummus in een tas aan het stuur, gekregen van de Wilde Boerenzoon. Zelf gemaakt. Ongelofelijk lekker, weet ik uit ervaring.
Zondag volgt opnieuw een volledig-voor-Pampusdag. De feestelijkheden worden duur betaald, maar ja, dat weet ik al jaren. Oud nieuws. Opnieuw heb ik weinig puf om af te spreken met mijn lief. Ik moet er niet aan denken om te koken. Of een uitgebreid gesprek te voeren. Of een enorm eind te wandelen. Bewegen is sowieso geen optie vandaag. Leve de elektrische fiets!
‘Heb je dan zo’n pijn?’ vraagt Cowboy. ‘Schat, ik heb altijd pijn. Ik gooi ’s morgens eerst een hap pijnstillers naar binnen. En dan nog kan ik creperen van de pijn in mijn donder. Virusjes zetten wat dat betreft de deur open naar allerlei extra spier- en gewrichtspijn. Ik heb gewoon geen zin om er altijd melding van te maken. Ik kan wel bezig blijven.’
Zondag wil ik eigenlijk helemaal niet naar buiten. Maar het moet. En dat is ook goed. Mijn hondje zorgt dat ik ook op hopeloze dagen toch een paar keer een frisse neus ga halen.
‘Volgend weekend gaan we allemaal leuke dingen doen,’ beloof ik mijn schatje, tijdens één van onze vele telefonades. Elke keer komt één van ons met een voorstel om elkaar toch eventjes te zien. En dat wordt dan vervolgens getorpedeerd…..
Hemelsbreed is het niet eens zover van het huis van mijn geliefde naar mijn huis. Maar je moet er wel een half uur voor in de trein zitten, altijd tricky gezien de staat van dienst van onze spoorwegen. Op momenten zoals vandaag baal ik wel van de afstand. Het zou zo leuk zijn om nu eventjes samen te lunchen. Of zomaar ergens een kopje koffie te drinken in het zonnetje……
Of om ’s avonds gezellig af te spreken.
Gelukkig komt het zelden voor, dat we een weekendje overslaan. Bijna wekelijks slaan we een paar dagen stuk samen. Ja, wie had ooit gedacht dat deze Heks nog eens vaste verkering zou krijgen?
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.