‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ben je soms opgehouden met je blog?’ Welnee, lieve lezer. Ik kwam er gewoon eventjes niet aan toe! Druk en moe. Vandaar! Maar er zitten nog genoeg Heksenverhalen in deze pen…….

Posted on 18 augustus 2014 by lagriffeheks

Het is zo stil op mijn toverblog. Regelmatig krijg ik daar vragen over van mijn trouwe lezers. ‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ik mis je schrijfsels!’ ‘Ben je er helemaal mee opgehouden?’

Het gaat heel goed met dit heksje. De laatste weken was ik druk met een ander schrijfproject. Iets heel belangrijks. Althans voor mij dan. Groot kans, dat het voor andere betrokkenen slechts een wassen neus is. Dat maakte het zo mogelijk nog moeilijker om de juiste woorden op papier te krijgen. Maar ik heb het volbracht. Een pak van mijn hart.

Intussen is het enorm druk op mijn blog. Ik trek recordaantallen bezoekers. De afgelopen maand was één van mijn beste tot nu toe!

En ongemerkt heb ik mijn vijfhonderdste stukje gepubliceerd. Een mijlpaal!

Er staan nog wat verhaaltjes klaar, waar ik alleen de foto’s nog bij moet zetten. Maar problemen met mijn computer maakten em zo traag als een slak. Intussen heb ik daar één en ander aan gedaan, maar het belangrijkste, een nieuw modem installeren, moet nog gebeuren.

Misschien dat vermoeidheid ook wel een rol speelt bij mijn radiostilte op dit medium. Vakanties zijn meestal een aanslag op mijn energie. En hoewel ik niet doodziek uit Frankrijk terug ben gekomen, zoals gewoonlijk, lig ik toch redelijk gestrekt. Mijn energie is snel opgesoupeerd. Het minimale beetje dat rest na mijn Boeddhistische uitstapje is voor Cowboy.

Ik mis het schrijven wel. Het is iets van mij. Als ik er niet aan toe kom voelt het alsof ik niet aan mezelf toe kom. Ja, dat gebrek aan energie blijft frustrerend. Pijn is iets, waar je aan went. En je kunt het bij tijden negeren en onderdrukken. Maar die extreme vermoeidheid heeft geen soulaas. Het betekent stomweg einde verhaal op zo’n moment.

Maar niet het einde van dit verhaal, lieve lezers. Er zitten nog genoeg heksenstreken in de pen!

Slome warme dag met dubieuze complimenten en het betere flirtwerk…… Lofzang op de ronde vormen van het vrouwelijke en de daaruit voortvloeiende kookkunsten!

Posted on 20 juli 2014 by lagriffeheks

Vanmiddag lopen Cowboy en Heks over de Leidse markt te slenteren. Het is bloedheet. Heks heeft een lange zwierige jurk aan. Haren opgestoken. Zonnebril….

Cowboy kijkt me zijdelings aan. ‘Wat heb je toch een lekker Boeddhabuikje’, zegt hij vertederd. ‘Duh’, reageer ik verbolgen, ‘Wat is dat nu weer voor een dubieus compliment?’

Ik loop nog eventjes na te pruttelen, maar al snel hebben we het erover, wat we vanavond gaan eten. Mijn lief is dol op mijn kookkunsten en ik vind het heerlijk als iemand zo lekker smikkelt van mijn maaltijden. A match made in heaven!

Ook ben ik blij, dat ik het weer voor elkaar krijg om in de pannen te roeren. Niet al te lang geleden, werd ik al moe van idee alleen al….. Maar al dat goede leven heeft inderdaad twee kilo op mijn heupen getoverd! Ik ben geen catwalkmateriaal meer, zoals in de goede oude tijd, de dagen met zwaar ME. Haha. Was al die ellende toch ergens goed voor. Mijn wespentaille.

Maar Heks mag er nog steeds zijn hoor. Dat wordt mijn lief maar al te duidelijk vanavond, nadat ik hem had onderhouden over het complimenteren van vrouwen. Haar een Boeddhabuik toedichten behoort niet tot de mogelijkheden. Dat is sowieso een belediging. Al heeft ze de dikste rolmops van een buik, dan nog zeg je dat niet.

Wel kun je die buik bewonderen, aanbidden, liefhebben. Want een buik is een buik, hoe dun of dik ook. Daar vindt je spijsvertering plaats. Het is het deel van je lichaam, dat het meest Yin (vrouwelijk) is. Die kleine oven stooft ons voedsel om naar aanvaardbare bouwstenen voor onze hele fysieke manifestatie.

Terwijl dit onderwerp ter sprake komt, staat Heks de sterren van de hemel te koken: Bouilabaisse. Vissoep zoals het in Marseille bereid wordt. Met rode wijn en cognac. We eten de lekkerste liflafjes van mijn grote culinaire vriend en provider Ilias, de marktkoopman. Hummus, kleine zure sardientjes, falafel, aioli en gemarineerde artisjokkenharten.

Als ik even neerzijg aan de keukentafel trekt iets mijn aandacht. Een naakte man zonder hoofd in een hotelkamer aan de overkant van de straat! ‘Kijk nou’, roep ik uit, ‘Een blote meneer!’ ‘Nou, meer een jongen’, zegt mijn lief. Hij heeft al eerder uit het raam gekeken. Inderdaad, het is een jongeman. Opeens zie ik zijn hoofd voor het raam verschijnen. Hij zwaait en begint te lachen. HIJ FLIRT! Alsof Cowboy niet gewoon tegenover me zit.

Dan roept de knaap, hij heeft overigens wel een boxershort aan heb ik intussen teleurgesteld vastgesteld, een andere jongeman erbij. Ook die loopt rond in zijn onderbroek. En ook die begint enthousiast te zwaaien en te roepen. Wat een schatjes.

Maar er is maar 1 Cowboy. En die kus ik uitgebreid voor het keukenraam. Daarna geef ik hem een lekker bordje van die overheerlijke Heksenvissoep. De liefde van de man gaat uiteindelijk door de maag. Dat proeflokaal van onze dagelijkse fysieke wederopbouw.

Slome warme dag met dubieuze complimenten en het betere flirtwerk…… Lofzang op de ronde vormen het vrouwelijke en de daaruit voortvloeiende kookkunsten!

Posted on 20 juli 2014 by lagriffeheks

Vanmiddag lopen Cowboy en Heks over de Leidse markt te slenteren. Het is bloedheet. Heks heeft een lange zwierige jurk aan. Haren opgestoken. Zonnebril….

Cowboy kijkt me zijdelings aan. ‘Wat heb je toch een lekker Boeddhabuikje’, zegt hij vertederd. ‘Duh’, reageer ik verbolgen, ‘Wat is dat nu weer voor een dubieus compliment?’

Want een buik is een buik, hoe dun of dik ook. Daar vindt je spijsvertering plaats. Het is het deel van je lichaam, dat het meest Yin (vrouwelijk) is. Die kleine oven stooft ons voedsel om naar aanvaardbare bouwstenen voor onze hele fysieke manifestatie.

Dan roept de man, hij heeft overigens wel een boxershort aan heb ik intussen teleurgesteld vastgesteld, een andere jongeman erbij. Ook die begint enthousiast te zwaaien en te roepen. Wat een schatjes.

Cowboy zit er beteuterd bij. ‘Ach’, zeg ik, ‘Ik hoef niet eens de deur uit voor een goeie flirt en een compliment.’ Mijn dag is weer goed. Deze Heks met Boeddabuik heeft nog steeds aanbidders bij de vleet. Maar er is maar 1 Cowboy. En die geef ik daarom vanavond maar een lekker bordje van die overheerlijke Heksenvissoep. De liefde van de man gaat uiteindelijk door de maag. Dat proeflokaal van onze dagelijkse fysieke wederopbouw.

Zes passagiers in mijn gele autootje. Zo’n Peugeotje 107 biedt onverwacht veel ruimte, vooral als de passagiers van Aziatische afkomst zijn……

Posted on 27 juni 2014 by lagriffeheks

zes mensen in een peugeotje 107

Vanmorgen, 19 juni, word ik om kwart voor vijf wakker van een droom. Ik probeer de details te achterhalen. Terwijl ik daarmee bezig ben begint er een non megahard op de enorme bel te rammen. Ik hoor het door mijn oordoppen heen. ‘Iets zachter asjeblieft’, smeek ik in gedachten, want ik heb maar vier uurtjes geslapen. Het lukt me niet meer om in slaap te vallen, ik heb een gigantisch snothoofd. Dan maar naar de ochtendmeditatie besluit ik.

Terwijl ik erheen loop voel ik dat nu ook mijn andere oog raar aanvoelt. Ik heb al een afschuwelijk ontstoken oog aan de linkerkant. Rechts zit nu een enorme zandkorrel over mijn oogbol te schuren. Althans daar lijkt het op. Als ik uit frustratie in dit oog wrijf, wordt het nog veel erger.

De ochtendmeditatie wordt begeleidt door teksten als: ‘Inademend word ik me bewust van mijn lichaam, uitademend glimlach ik naar mijn lichaam.’ Ik doe dat laatste als een boer met kiespijn. Mijn lijf voelt verschrikkelijk. Alles doet zeer en ik heb mijn ochtendportie pijnstillers nog niet binnen. Ook mijn Tens-apparaat ligt nog in de tent. Mijn verkouden kop produceert een lichte hoofdpijn. En dan ook nog dat schuurpapier in mijn oog….. Wat een ramp!

‘Boeddha, Aartsengelen, help me, dit is geen doen. Ik begin boven het acceptabele niveau van fysieke ellende uit te stijgen. Straks moet ik echt een arts consulteren en daar heb ik helemaal geen zin in!’ Als door een wonder begint mijn rechteroog enorm te tranen. De zandkorrel verdwijnt. Voor even dan. In de loop van de dag steekt ‘ie regelmatig de kop op…..

Na alle pillen, koffie en mijn externe pijnstiller voel ik me een stuk beter. Ik ben zo verrekte vroeg. Heerlijk gewoon. Op het parkeerterrein word ik benaderd door een jonge Aziatische vrouw. Uit Boston. Of er wat mensen mee kunnen rijden. ‘Natuurlijk, ik heb plaats voor drie personen.’ We hebben les van Thay in het klooster boven op de berg. Een hele klim. Heks begint er al niet meer aan.

Vier piepkleine dametjes zitten op de achterbank gepropt

Er komen nog drie piepkleine dametjes bij. Nou ja, dat moet wel lukken. Drie wurmen zich op de achterbank. De vierde zit vrolijk naast me te kwetteren. ‘Mijn man moet ook mee hoor’, benadrukt ze met klem, ‘Hij kon niet wachten en is al gaan lopen. Maar dat hele end redt hij nooit. Hij is al vierentachtig!’ Het is wel drie kwartier lopen naar de monniken. Inderdaad een beetje te veel van het goede op die leeftijd.

Na een paar minuten halen we hem in. De vier dametjes zitten op de achterband gepropt en dit vieve heerschap nestelt zich naast me. ‘We kunnen zo in het Guiness book of records’, grapt de oude baas. De gekscherende opmerkingen zijn niet van de lucht. Kwinkslagen vliegen om mijn oren. Er wordt flink gelachen zo op de vroege ochtend.

Onderweg zwaaien sommige mensen enthousiast naar dat kleine gele autootje. Normaal gesproken fungeer ik als een soort bezemwagen. Links en rechts veeg ik de vermoeiden of laatkomers op. Ik zie heel wat verbaasde gezichten als ze zien hoe vol mijn wagentje vandaag zit. Ik heb ook wel eens een paar nonnetjes op de achterbank. Maar zoveel mensen tegelijk……

Helemaal verfrist kom ik boven aan met mijn kostbare lading. This made my day! Ondanks de beroerde start is de rest van mijn dag luchtig en vrolijk. Ik geniet van Thays wijze woorden. Doe op mijn gemak mee met de wandelmeditatie. En blijf daarna eten in het mannenklooster.

Ze koken hier veel meer binnen mijn dieet. En heeeel erg lekker. Ik schep een enorm bord op. En eet het op tegenover een vrouw, die oefent in het zo min mogelijk eten. Aan haar postuur te zien, is ze daar pas onlangs mee begonnen. Ze kauwt eindeloos lang op een piepklein beetje voedsel.

Daarna scoor ik in de boekwinkel een paar lege dozen, waar allemaal boeddhaplaatjes op staan. Ze gooien ze weg. En ik plak er weer kaarten van. Of andere knutseldingen.

Dan ga ik nog eventjes op de schommel zitten onder de enorme Lindeboom. De eerste keer, jaren geleden alweer, dat ik die boom zag, stond hij volop in bloei. Een enorme kolonie bijen zoemde rondom de bloemen. Gek genoeg meende ik te verstaan ,dat ze het “The Living Tree” noemden’. Dat vond ik mooi. Die zoemende boom. Zo vol leven….

Op de terugweg geef ik een lift aan een kunstenares. We hebben elkaar al in de workshop ontmoet. Ze is met hele leuke projecten bezig en woont niet al te ver uit de buurt. Heks heeft er weer een Facebookvriendin bij.,,,,

vijf lifters passen er in mijn autootje, peugeootje 107

Het hele gezelschap komt niet hoger dan mijn navel……

RISE LIKE A PENIS, DE OPGESTOKEN MIDDELVINGER VAN CONCHITA WURST RICHTING HOMOFOBE POETIN VINDT GRETIG ‘AFTREK’ IN DE PUNTENTOEKENNING VAN DE MEESTE WEST EUROPESE LANDEN. EN DE OEKRAÏNE. ZO WINT WEER EENS NIET HET BESTE LIEDJE HET EUROVISIE SONGFESTIVAL 2014.

Posted on 14 mei 2014 by lagriffeheks

Zaterdagavond kookt Heks de sterren van de hemel. Een heerlijke Surinaamse maaltijd. Om een uur of zeven schuift Cowboy naar binnen. Hij is op excursie geweest met een club architecten. Kijken naar bijzondere bouwsels op speciale locaties. Soms vreemde combinaties. Een seminarie met het gedachtengoed van Licht, Lucht en Ruimte. Het lijkt tegenstrijdig…..

Net als ik het eten op tafel wil zetten brengt Frogs mijn hondje terug. Hij is een dagje met deze suikeroom op stap geweest. Heks had een hele dag koorrepetitie. ‘Eet je een hapje mee?’ Nou, dat wil deze smulpaap wel. Zo eten we gezamenlijk, terwijl de heren de oren van mijn hoofd kletsen.

Na het eten kijken we naar het Eurovisie Songfestival. Ik zet mijn laptop in de keuken en sluit er een box op aan. Het geluid is goed, maar de muziek is zo slecht, dat we afhaken. Wat een bombastisch geleuterkoek toch weer. Bah.

‘Het liedje van Ilse en Walen is echt goed’, beweert Frogs, ‘Ik was er ook verbaasd over, je weet dat ik heel kritisch ben, Heks.’ Ja, dat weet ik. Hij veegt regelmatig de vloer aan met mindere goden….. Maar ja, dat moet ook wel als muziekrecensent!

Mijn lief en ik kijken dan nog maar eens naar een documentaire over Ginger Baker. Wat een vent. Geweldige drummer, maar hopeloze kerel. Heks moet er vaak om lachen, maar ik ben dan ook niet door hem opgevoed, in de steek gelaten, op mijn bek geslagen of bijna vermoord.

Tot mijn verbazing wil Cowboy naar de afwikkeling van het Songfestival kijken. Gaat Nederland winnen? We volgen de uitslagen een tijdje. Verbijsterd ontdekt mijn schatje, dat het bij deze competitie niet bepaald gaat om wie het beste liedje geschreven heeft. Of wie er werkelijk mooi kan zingen. Het vergeven van de punten is een politiek gebeuren.

Het is de eerste keer, dat Cowboy naar dit vooral door vrouwen en homo’s serieus genomen spektakel kijkt. ‘Maar, maar…’., pruttelt hij bij de zoveelste onnavolgbare keuze in de puntentoekenning. Heks zit lui achterover te lachen en voorspelt vrij accuraat wie er aan wie punten gaat geven. En ze heeft alleen de eerste drie liedjes gezien!

Uiteindelijk geeft mijn vriend het op. Hij gaat lekker in bad zitten, terwijl Heks met Varkentje gaat wandelen. Conchita Wurst, wat een naam overigens, gaat met de eer strijken. Een dikke opgestoken middelvinger naar die verdacht homofobe Poetin. Geen man zo homofoob als een verborgen nicht….. Als we later het liedje beluisteren valt het me op, dat deze vrouw met de baard nu niet bepaald een mooie stem heeft.

‘Rise like a penis,’ grapt Heks naar haar vriendje. Wat een tekst, wat een outfit, wat een naam, wat een slecht stemgeluid. En een matig liedje, te zwellerig, maar ja, dat moet natuurlijk met die titel……Toch vind ook ik het prima, dat ze wint. We weten al lang, dat het doorgaans niet het beste liedje is, dat met de eer gaat strijken. Er staan nu eenmaal hele andere belangen op het spel……

Het beste liedje is tweede geworden en ik heb het nog steeds niet gehoord of gezien. Gordon schijnt het slecht te vinden, dat is een goed teken. Als deze vleesgeworden wansmaak het afkeurt moet het wel goed zijn. Ik vertrouw echter volkomen op het oordeel van Frogs. En volgens hem is het echt mooi. Ik ga er nu maar eens naar luisteren……

Cowboy ontsnapt aan ziedende discuswerpster van Olympische allure. Een drol kan veel teweeg brengen. Maar laten we wel wezen, als hondeneigenaar word je verantwoordelijk gehouden voor elk achtergebleven uitwerpsel van wie dan ook! Ria heeft groot gelijk! Vrolijke treinreis en Wensboom in het Oosterpark in Amsterdam….

Posted on 29 april 2014 by lagriffeheks

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

Wensboom in het Oosterpark, Amsterdam

Vanmorgen slaap ik uit. Cowboy laat als verrassing het hondje voor me uit, de schat. Als hij me niet had gewekt lag ik nu waarschijnlijk nog te slapen….. We drinken uitgebreid koffie, maar mijn lief heeft het druk. Ik begin mezelf bij elkaar te rapen. Spullen te verzamelen. Ik wil niet weer van alles vergeten….. Dan drinken we nog meer koffie, Cowboy klessebest….

‘Ik had geen poepzakjes bij me, toen ik dat varken uitliet’, zegt hij, ‘en toen kwam ik Ria Stalman tegen met haar hondje, net toen Ysbrandt eens eventjes uitgebreid ging poepen.’ Heks grijnst. ‘”Wel opruimen!” riep ze streng’, vervolgt mijn vriend, ‘maar ja, ik had geen zakje, dus ik stond daar maar bij die drol…..’ Ik lig dubbel. Een boze Olympisch Kampioene Discuswerpen. Een hondendrol. En een vertwijfelde Cowboy….

‘Ik zag haar vervolgens met krijt op de stoep schrijven: Ruim uw hondenstront op!’ Daar kijkt Heks toch van op. ‘Naast een andere hoop van een andere hond!’, besluit hij, ‘maar wel zo, dat ik het zag!’

‘Maar heb je haar dan niet om een poepzakje gevraagd?’ Dat is mijn truc. Het werkt beide kanten op. Als ik per ongeluk geen zakjes bij me heb, vraag ik het de eerste de beste hondeneigenaar. En andersom roep ik in geval van doorlopen direct:’ Wilt u soms een zakje?’

En inderdaad, mijn lief had ook dat idee. Hij kreeg een zakje van onze Olympisch Kampioene. En kwam er zonder kleerscheuren vanaf. Want reken maar dat ze nog niet voor de poes is. Haha. Ik blijf het voor me zien, een vliegende Cowboy…..

Vanmiddag pak ik de trein terug naar Leiden. Ysbrandt krijgt zijn muilband om en dat is maar goed ook, want het is druk met de fietsen in de trein. Direct in Amsterdam stapt er een leuke dame in met een elektrische fiets. Zij heeft een overfitte man, die fietst zo’n 40 kilometer per dag. ‘Zonder een beetje ondersteuning houd ik hem niet meer bij’. Manlief fietst momenteel al ergens in Zeeland. Zij gaat lekker een stukje met de trein….

Ik ken het, ik heb ook zo’n superfit liefje.

Station Schiphol. Twee enorme hybrides schuiven naar binnen. Bagage achterop en een sportief echtpaar in wielerkleding….. Ys gromt waarschuwend tegen al die fietsfanaten. En zit veilig tussen de knieën van Heks geklemd. Ik ga me een beetje zorgen maken over het uitstappen straks in Leiden. Het balkon staat propvol koffers, fietsen en mensen. Gelukkig biedt de man aan om me te helpen.

‘Ik til die fiets er wel even uit voor je,’ belooft hij. Ze zijn op vakantie geweest in Bulgarije. Het echte werk. Bergen en lange afstanden. Slapen in hotelletjes of wat daarvoor doorgaat. ‘Zo kom je op de gekste plekken’, verzekert hij me. Ze hebben het heerlijk gehad!

Zie je? Je hoeft niet ver te reizen voor een goed verhaal. Van Amsterdam naar Leiden volstaat in mijn geval!

In mijn geliefde Sleutelstadje loods ik Varkentje snel de trein uit. Dat valt nog niet mee. Ik wurm me tussen hutkoffers en beautycases door. De man zwaait mijn bepakte vouwfiets nog net niet boven zijn hoofd en zet em opgevouwen en wel op het perron. Hopla! Alleen Ria had het hem verbeterd……

Ys is blij dat het avontuur weer achter de rug is. Voor het station trakteer ik hem op een haringstaart. En een paar stukken kibbeling. Vergenoegd schrokt hij de lekkernijen naar binnen. Hij is de reis alweer vergeten. Nog even door een park wandelen op weg naar huis. En dan een paar uur heerlijk crashen…..

De katten hebben er een zootje van gemaakt. De pakjes leeg kattenvoer liggen versnipperd door het hele huis. Ik vermoed dat Cowboy ze niet in het vuilnisvat heeft gekieperd…… Toen hij zo lief was ze eten te geven voor vertrek.

De koelkast staat op een kier. Kunnen ze die nu ook al openmaken? Ik vind een pak aangevreten kattenvoer in de kast. ( ?) Niet verklaarbaar. Ook hebben ze mijn glutenvrije brood uit het pak gehaald en door de keuken gesmeten.

Ferguut heeft de buurvrouw uit haar slaap gehouden, door ’s nachts keihard in de hal te zitten mauwen. Kortom: Ze hebben me gemist!

Dus lig ik de rest van de middag lekker in bed te dweilen. Met alle poezen om me heen. Even grondig bijkomen van een weekend niets doen!

Heksensoepsoap: Het leven is geen krentenbol. ‘The Bold and the Beautiful’ kan niet tippen aan het werkelijke leven. Maar het is in elk geval niet saai…..

Posted on 26 april 2014 by lagriffeheks

bold an the beautiful, Eric and Stephanie

Eric en Stephanie Forrester, lang geleden….

Woensdagmiddag. Na een heerlijk weekend met mijn schatje en een ietwat drukke dag daaropvolgend, lig ik nu uitgeteld in bed. Al sinds gisterenavond een uurtje of elf. Op de achtergrond volgen de soaps elkaar op.

Als je daar naar kijkt bekruipt je het gevoel, dat de mensheid gek is. Wat doen ze toch allemaal? De meest succesvolle soap ter wereld gaat over een familiebedrijf in de modebranche. Een kleine greep uit de verwikkelingen:

The bold and the beautiful , eric Forester, Stephanie

Eric en Stephanie Forrester, nu

Een vrouw, die eerst de oude getrouwde ‘padre de familia’ verleidt, kinderen aan zijn stal toevoegt en er vervolgens vandoor gaat met de zoon.

De losbandige moeder, Brooke Logan

Daarna krijgt ze een kind van de man van haar dochter en nog is het niet voorbij. Ze slaapt met de kalverliefde van haar andere dochter….. Intussen harkt een andere telg, de onechte zoon uit een gepassioneerde affaire met een oerlelijke scheepsmagnaat van de geslepen ‘madre de familia’, het hele familiekapitaal naar zich toe.

De preutse dochter…..

Vervolgens strijden de dochters, aan de verschillende affaires ontsproten, zusters in feite, behalve genetisch dan, om dezelfde man. De ene zuster pakt dwangmatig mannen van getrouwde vrouwen af. De andere wil eigenlijk eeuwig maagd blijven…. Een oom, wel volle zoon van de stamvader van deze dynastie , is om de 1 of andere reden het zwarte schaap. Hij is ziekmakend jaloers op de geldgrabbelende broer en beraamd snode plannen om hem ten val te brengen……

Er wordt gemarchandeerd en geritseld. Gemanipuleerd en bedrogen. Een incidenteel eerlijk karakter komt er bekaaid af. Oprechtheid wordt genadeloos afgestraft. Emotie betekent zwakte en komt je te staan op verlies van respect. Gevoelige zielen zijn een eenvoudig doelwit van de meer malafide deelnemers in dit speelveld…..

Ik kan zo een soap schrijven, heb je het in de gaten? Maar ja, ziekte heeft me regelmatig blootgesteld aan de meest stompzinnige programma’s op TV. Gewoon om mezelf af te leiden van de pijn in mijn donder. En bovendien ben ik opgegroeid in een familie met een familiebedrijf. Als satellieten draaiden we vroeger om deze hete brei. Alles bij ons thuis stond in het teken van een bescheiden tuincentrum en kwekerij.

In het vroege voorjaar lag ik tussen de violen te dweilen. De zomer bracht ik door met een schoffel in de hand. Vanaf mijn vijfde stond ik ook achter de kassa indien nodig. De winter stond in het teken van kerstbomen. En kerstukjes in mijn geval. Een paar miljoen moeten er van mijn hand zijn verschenen door de jaren heen. Ik maak ze met mijn ogen dicht…..

TAylor, Stephanie, The Bold and the beautiful

De ongelukkige psychater, vroeger beeldschoon, nu opgespoten en gebotoxt

Met dit bedrijf ben ik opgegroeid. Alle intriges rondom de splitsing van het bedrijf ooit, toen mijn vader en zijn broer hun eigen weg besloten te gaan, staan me nog levendig voor ogen. Het succes van mijn ouders, die samen hun schouders zetten onder hun nieuwe concept, na de financiële aderlating, die zo’n scheiding meebrengt: Ik heb het beleefd. En meegeholpen!

Toen mijn vader veel te jong overleed heb ik keihard meegewerkt om het in de lucht te houden. Jarenlang heb ik met plezier de afdeling zijden bloemen gerund. De droogbloemen en verse bloemen ingekocht. Boeketten gedraaid. Bruidsboeketten en graftakken in elkaar gestoken. Etalages verzorgd. Kunstprojecten gerealiseerd.

Van alles op creatief en artistiek gebied was in handen van deze Heks. Totdat besloten werd, dat de zoon het verder zou voortzetten. Zo gaat dat in een patriarchaat. De dochters trouwen en krijgen kinderen en de zonen zetten de familiezaken voort……

Bridget-Nick-s-Wedding-the-bold-and-the-beautiful-4989767-320-452

Deze dochter van de ontaarde moeder heeft intussen een kind met de man van de moeder van haar man….. !!!

Zo heb ik door de jaren heen diep inzicht gekregen in de soap van het leven in de praktijk. De principes, die opgaan in zulke televisieprogramma’s blijken hoewel onwaarschijnlijk, bepaald niet onmogelijk. Je komt nog wel gekkere dingen tegen in het dagelijks leven…..

Heks zit een beetje te kieskauwen op deze onderwerpen. Want het leven is dan wel een grote soap, maar dat betekent nog niet, dat je je in je rol hoeft te schikken. In mijn geval die van zielige zieke, waar je geen rekening mee hoeft te houden. Of goedgelovig zwart schaap. Of gekke heks….. Maar welke rol wil ik dan wel spelen? Want laten we eerlijk zijn, een beetje flamboyant uit de hoek komen vraagt een zekere energie……

Misschien moet ik eens lekker gaan intrigeren en manipuleren. In film, theater en soap zijn mijn favoriete spelers altijd een beetje slecht…. En de braverikken oersaai!

Vanmiddag een afspraak met de huisarts. Ik ben weer eens aan het vechten voor bepaalde pijnmedicatie. Ze doen ietwat moeilijk. Morfine is geen probleem, maar daar heb ik geen trek in. Gelukkig heb ik een geweldige dokter, dus we komen er uiteindelijk wel uit. Maar het vraagt weer de nodige strijd. Helaas.

Tja. In mijn heksensoepsoapleven gebeuren de vreemdste dingen soms. Net als in een gemiddelde soap. Het is gewoon ‘The bold and the beautiful’ real life. Waarbij ik dan natuurlijk wel de knapperd ben, dat begrijp je!

Nieuwbakken Tambour-maître van de Band of Liberation uit Leiden wordt gedrild in het vak door een oud gediende. Althans, daar lijkt het op! En dat allemaal in ‘Het Leidse Hout’. Heks bijna gespiest aan Tambour-maître stok…. De zogeheten mace!

Posted on 16 april 2014 by lagriffeheks

Oh, oh, wat is die heks moe! Op mijn tandvlees vlieg ik mijn verplichte rondjes met mijn hondje. Uitgeteld lig ik bij te komen van de geringe inspanningen in mijn amoebe-bestaan. Puf om te schrijven heb ik niet. Ideeën zat. Maar zo moe, zo moe…..

Nu is het zo, dat als ik aan de ene kant in mijn leven een activiteit ontplooi, er aan de andere kant eentje afvalt. Als er een deur sluit gaat er een venster open wordt in mijn geval: Als er een venster open gaat, knallen er wat deuren dicht….. Het luistert nauw. Mijn hernieuwde zweminspanningen worden beloond met het afzeggen van afspraken. Mijn nieuwe liefde heeft me de kerk uitgejaagd….

En schrijven blijft ook ergens aan de strijkstok van het leven hangen momenteel. Deels omdat er zaken zijn, waar ik niet over kan praten. Maar er wordt aan gewerkt. De dingen, die ik niet op kan schrijven weet ik toch te benoemen. En ik maak weer van alles mee, dat schreeuwt om een goed verhaal.

Zoals vorige week woensdagavond in Het Leidse Hout. Het weer is verrukkelijk. Alles staat in bloei. Het park wordt bevolkt door joggers, honden en hangjongeren. Ik zwerf met mijn varkentje door het groen. Plotseling duikt er een grote kerel op. Hij zwaait vervaarlijk met een enorme scherpe stok. En marcheert recht op me af!!!

‘U gaat met toch niet spiesen?’ roep ik quasi verschrikt. De man en zijn kompaan, die nu ook vanachter een struik opduikt, schieten in de lach. Ze zijn druk aan het repeteren voor de rol van Tambour-maître. De man met de spies gaat die vervullen. De ander geeft instructies. Ik krijg een kaartje. ‘The Band of Liberation‘ staat er op. ‘Dat zijn wij!’ roepen de heren trots.

Natuurlijk lopen ze mee in de taptoe op 3 oktober. ‘Je herkent ons aan onze militaire outfit’. Heks belooft goed op te letten. En de nieuwbakken Tambour-maître luidkeels aan te moedigen als het zover is….

Tot slot laat hij nog wat van zijn kunsten zien. Ha, dat ziet er goed uit. Ik hoop mijn vriendin Mo zo gek te krijgen om met me op stap te gaan tijdens Leidens Ontzet. Ons eerste hoogtepunt wordt ongetwijfeld de Taptoe!!!!

Prachtig concert van Estrella Morente in Carré. Frogs regelt een heleboel vrijkaartjes. Heks is erbij, maar betaalt een hoge prijs…….

Posted on 10 april 2014 by lagriffeheks

ESTRELLA MORENTE, FOTO: RIK VAN BOECKEL

Zaterdagavond neemt Frogs ons mee naar een concert van Estrella Morente in Carré. Hij heeft een paar vrijkaartjes geregeld, dus Cowboy kan ook mee. Dit trekt Heks over de streep om de hele onderneming aan te gaan, want de energie is laag na deze intensieve week vol optredens met mijn projectkoor. In feite loop ik op mijn tandvlees. Ik hoef echter zelf slechts op dat tandvlees naar de auto van Frogs te kruipen, bij Cowboy aan te schuiven voor een lekker maaltje en naar het theater te kuieren. Het lijkt me haalbaar.

In Amsterdam heeft mijn lief bijzonder lekker gekookt. We eten onze buikjes rond en Frogs kletst honderduit over het interview, dat hij enige tijd geleden met de ster van vanavond had in Spanje. Hij is daarvoor eventjes op en neer naar Madrid gevlogen! ‘Ik heb nog een kaartje over’, besluit hij zijn verhaal,’ de fotograaf heeft afgezegd voor vanavond’. We bellen op de valreep een vriendin. Natuurlijk wil zij graag mee! Ze heeft nog net tijd om iets eetbaars naar binnen te gooien en iets feestelijks aan te trekken. Een kwartier later treffen we haar voor de deuren van Carré. We glunderen allemaal bij het vooruitzicht van dit fenomenale concert.

ESTRELLA MORENTE Foto: Rik van Boeckel

En we worden niet teleurgesteld! Het is fantastisch. Wat een stem! Heks voelt hoe haar borstkas wordt opengetrokken en gevuld met deze emotionerende muziek. Tranen prikken in mijn ogen. Maar ook zijn er veel grappige momenten in de show. Uiteindelijk springt Estrella van het podium en loopt door de zaal. De afstand tussen deze ster en het publiek valt weg. Onversterkt zingt ze ons toe. We kunnen haar aanraken!

Later hoor ik van Frogs, dat ze tijdens de signeersessie even lekker met hem knuffelt. Dat kwam hem natuurlijk op veel jaloerse blikken te staan en wat hilarische reacties. Zoals deze: ‘U bent vast heel erg belangrijk, want Estrella is zo close met u !’

Tegen die tijd ligt Heks al gestrekt op de bank van Cowboy. Tijdens het concert is haar hele lijf pijn gaan doen. Ondanks preventieve inname van enorme hoeveelheden pijnstillers. Ook zijn de spieren leeg, de buik in de knoop en Heks is misselijk van moeheid. Ik probeer mezelf af te leiden van mijn lijfelijke ellende met geneuzel op mijn computer. Cowboy wast de vaat. Hij heeft niet door, dat ik onderuit lig. Mopperig becommentarieert hij mijn afwezige houding.

ESTRELLA MORENTE Foto: Rik van Boeckel

Frogs belt, dat hij er aan komt. Hij is langer gebleven om Estella zijn artikel in Jazzism te overhandigen en met haar op de foto te gaan. Hij heeft maar 1 woord nodig om te horen hoe de vlag erbij hangt. ‘Heks, ik ben er met twintig minuten bij je, dan gaan we direct naar huis. Nog eventjes volhouden. Ik ga dan nog wel eventjes met Ysbrandt wandelen!’

Zo lig ik dan als een dweil in de auto terug naar Leiden. Cowboy is achtergebleven in Amsterdam. Als ik zo ziek ben, heb ik genoeg aan mezelf. In Leiden duik ik in bed en daar blijf ik zo’n dag of vier in liggen. Helemaal naar de kloten. Het went nooit hoor, zo’n lichaam. Als ik ook maar iets onderneem loop ik het risico helemaal onderuit te gaan. Deze keer met behulp van een virus. De meeste mensen zijn er na een dag overheen. Ik ben er alweer vijf dagen zoet mee. Maar het goede nieuws is, dat het in het verleden drie weken duurde om er overheen te komen. Waarbij dan het volgende virus alweer op de stoep stond.

ESTRELLA MORENTE MET RIK VAN BOECKEL Foto: Rik van Boeckel

Heks heeft het druk. En dat gecombineerd met weinig energie geeft al snel stress. Eventjes stil staan bij de Boeddha’s van het Museum van Volkenkunde in Leiden. Ik was er afgelopen zondag nog. Wat een rust gaat er toch uit van deze beelden…..

Posted on 29 maart 2014 by lagriffeheks

Vanmiddag oefenen we voor de laatste keer met het projectkoor. Volgende week is de uitvoering van Misa Criolla van Ariel Ramírez. Een prachtige Zuid Amerikaanse mis. We zingen er van voor naar achter doorheen. Na een uur zijn we klaar. En we kunnen gaan! Hoewel we nog zeker een uur repetitieruimte hebben…..

‘Het ging zo goed, Wim ( de Ru, onze dirigent) denkt vast “laten zo”. Als we het nog eens zingen en het lijkt nergens op, worden we zenuwachtig!’ fluisteren we tegen elkaar. Zo heb ik opeens wat extra tijd op deze drukke zaterdag. En dat is maar goed ook. Ik moet een aantal voor mijn zeer zware taken volbrengen. Een optreden van Cowboy in Haarlem vanavond. En daarna een feestje bij de Wilde Boerenzoon. Eerst maar eens een uurtje in bed liggen…..

Ik bel mijn moeder. Komt zij naar het concert? Ik heb geregeld dat Cowboy haar ophaalt en weer thuis brengt. ‘Ja, leuk!’ reageert ze. We maken afspraken over het tijdstip, waarop haar chauffeur voor de deur moet staan. Mooi zo, dat is geregeld.

Er liggen nog talloze regelklusjes te wachten. Met beperkte energie kom je altijd tijd te kort! Vandaag vind ik het echter mooi geweest. Nu nog even moed verzamelen voor de volgende programma onderdelen. Zoals hond uitlaten, eten en mezelf optutten voor een avondje uit. Eventjes de ogen sluiten, letterlijk, voor alle dingen waar ik niet aan toe kom. En daarna: Genieten van een heerlijk avondje uit!

	Belinda VW op In memoriam: Ferguut de Ruwaer…
	stronglovechris op In memoriam Don Leo. Mijn liev…
	reinswart op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	stronglovechris op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	Samantha op Gigantisch gekrijs in de steeg…

recepten van de toverheks

cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven

Categorie archief: ME, Fibriomyalgie, Whiplash, CVS, RSI

‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ben je soms opgehouden met je blog?’ Welnee, lieve lezer. Ik kwam er gewoon eventjes niet aan toe! Druk en moe. Vandaar! Maar er zitten nog genoeg Heksenverhalen in deze pen…….

Slome warme dag met dubieuze complimenten en het betere flirtwerk…… Lofzang op de ronde vormen van het vrouwelijke en de daaruit voortvloeiende kookkunsten!

Slome warme dag met dubieuze complimenten en het betere flirtwerk…… Lofzang op de ronde vormen het vrouwelijke en de daaruit voortvloeiende kookkunsten!

Zes passagiers in mijn gele autootje. Zo’n Peugeotje 107 biedt onverwacht veel ruimte, vooral als de passagiers van Aziatische afkomst zijn……

RISE LIKE A PENIS, DE OPGESTOKEN MIDDELVINGER VAN CONCHITA WURST RICHTING HOMOFOBE POETIN VINDT GRETIG ‘AFTREK’ IN DE PUNTENTOEKENNING VAN DE MEESTE WEST EUROPESE LANDEN. EN DE OEKRAÏNE. ZO WINT WEER EENS NIET HET BESTE LIEDJE HET EUROVISIE SONGFESTIVAL 2014.

Heksensoepsoap: Het leven is geen krentenbol. ‘The Bold and the Beautiful’ kan niet tippen aan het werkelijke leven. Maar het is in elk geval niet saai…..

Nieuwbakken Tambour-maître van de Band of Liberation uit Leiden wordt gedrild in het vak door een oud gediende. Althans, daar lijkt het op! En dat allemaal in ‘Het Leidse Hout’. Heks bijna gespiest aan Tambour-maître stok…. De zogeheten mace!

Prachtig concert van Estrella Morente in Carré. Frogs regelt een heleboel vrijkaartjes. Heks is erbij, maar betaalt een hoge prijs…….

Heks heeft het druk. En dat gecombineerd met weinig energie geeft al snel stress. Eventjes stil staan bij de Boeddha’s van het Museum van Volkenkunde in Leiden. Ik was er afgelopen zondag nog. Wat een rust gaat er toch uit van deze beelden…..

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: