Deze foto stond op internet
VikThor: Overwinnaar en dondergod. Alias Donar. Zijn runeteken, de donderbezem kom je nog wel eens op gevels tegen. Een donderbezem? Een viervoeter met zo’n naam is werkelijk een perfect hondje voor een heks……
VikThor is geboren in de voortreffelijke Kennel van de Hazelberg te Heeswijk-Dinther in Brabant. Hij heeft maar liefst negen boertjes en zusjes. Allemaal gefokt voor de jacht. Echte werkhondjes….
VikThor met zijn nieuwe suikeroompie ome Frogs!
Zaterdagavond brengt Frogs mijn Varkentje terug. Hij heeft een dag op het monster gepast. We drinken gezellig een glaasje wijn en kletsen bij. ‘Ik ga op tijd naar huis Heks, want morgen heb ik van alles te doen. Ik moet een artikel afmaken en in de loop van de middag ga ik naar Amsterdam. Juan Tajes speelt mee in een toneelstuk over de Chileense dichter Pablo Neruda.’
Wat leuk! Ik ben een fan van deze acteur. Een paar jaar geleden heeft Frogs samen met hem gewerkt aan een project rond de dichter Garcia Lorca: ‘Global Lorca‘. Die dichter was weer een goede vriend van Neruda. ‘Ik wil mee!’ roept Heks spontaan. Hoe laat en waar? Wat spreken we af?
Zondagmiddag tegen drie uur arriveer ik met Ysbrandt bij onze kikkervriend. Mijn hondje gaat op het huis passen en ik stap in de riante bolide van Frogs. We zoeven naar de hoofdstad. Binnen een half uur zijn we ter plekke. We parkeren voor de deur en het is nog gratis ook. Lang leve het parkeerbeleid van Amsterdam op zondag!
Als we het theatertje binnenkomen ben ik aangenaam verrast. Wat een grappige plek! Het is een hoge ruimte met een bar annex balie, een keur aan kekke keukenstoelen voor het publiek en een indrukwekkende lichtinstallatie aan het plafond, een regiekamer en een toilet. Veel meer heb je ook niet nodig, mijns inziens.
Hoewel Teatro Munganga er bedrieglijk eenvoudig uitziet, werkt alles prima. De medewerkers zijn uitermate vriendelijk, we worden bijzonder hartelijk ontvangen. Omdat we zo vroeg zijn kan ik op mijn gemak rondkijken en een paar foto’s maken. Even over vieren begint het stuk.
De voorstelling ‘Pablo Neruda Dichter aan Huis, Dichter aan Zee’ gaat over het leven van de dichter Pablo Neruda. Zijn jeugd in Chili wordt aangestipt; Hoe het dichten er al jong in zit. Helaas moet hij architect worden van zijn vader. Dus verandert hij zijn naam en trekt de wijde wereld in…..
De scenes lopen vloeiend in elkaar over en er wordt listig gebruikgemaakt van minimale middelen om iets op te roepen. De regisseuse van het stuk, Martine Zeeman, speelt zelf ook mee. In verschillende rollen: Van vertelster tot vrouw van de dichter. Die nam het overigens niet zo nauw met de trouw, dus er volgen nog meer damesrollen….
Pablo Neruda Dichter aan Huis, Dichter aan Zee.
Een voorstelling die de Chileense dichter Pablo Neruda tot leven wekt. Met poëzie, over zijn muzen en zijn vaderland, met dans en verhalen. Twee bekenden uit Valle Tango Muziektheaterproductie (2009 KunstKlank) ontmoeten elkaar weer op Noordwijkse bodem tezamen met Martine Zeeman. Nu in een poëzie-, verhaal-, en dansprogramma. Met Juan Tajes, verteller uit Montevideo, en Carolina Droller, danseres uit Buenos Aires.
“Es tan corto el Amor y es tan largo el olvido.“
“Zo kortstondig is de liefde, zo langdurig het vergeten.”
Een hele mooie bijdrage wordt geleverd door de Argentijnse danseres Carolina Droller. Haar hele sierlijke lichaam wurmt zich op een gegeven moment in een op het podium aanwezige ouderwetse lessenaar. Prachtig hoe zij verbeeldt wat de dichter verwoordt.
‘Ik vond het zo mooi hoe zij die geboorte van het kind uitbeeldde achter die semi-transparante kamerschermen,’ zegt Frogs later tegen me. Multifunctionele elementen in het eenvoudige decor. Het is me min of meer ontgaan. Er is zoveel te zien. ‘Dit is zo’n stuk waarbij je als je het nog eens ziet weer allemaal nieuwe dingen ontdekt!’ roep ik.
Ja, we raken enthousiast. Een paar jaar geleden heeft Frogs met de acteur Juan Tajes en een verder geheel internationaal theatergezelschap ook een prachtig programma gemaakt rond een dichter. Een eveneens geweldig project. Dit theaterstuk heeft dezelfde kwaliteit. Het boeit van het begin tot het eind.
Het is eigenlijk maar een heel eenvoudig gegeven, vertellen over het leven van deze man: Overigens meesterlijk neergezet door Juan Tajes. Toch vliegen er zomaar drie kwartier voorbij. Er volgt een staande ovatie. Daarna is het feest , want de regisseuse is jarig. Wat boffen we toch weer!
Ik kom iemand van mijn koor tegen. We kijken elkaar verbaasd aan, wat is de wereld toch klein soms. Het is sowieso een middag vol leuke ontmoetingen. Ik klets een tijdje met de danseres. Zij blijkt ook veel affiniteit met Indiase dans te hebben. Heks heeft dat vroeger fanatiek beoefend. Voordat ik in een kwarktaart veranderde.
‘Oh, Frogs wat een heerlijke middag was het. Dit gaan we vaker doen!’ We eten nog een hapje in Huize Heks achteraf. Ik schud een soepje en een bord pasta uit mijn mouw. Een een glaasje wijn natuurlijk.
Teatro Munganga Adres: Schinkelhavenstraat 27-HS, 1075 VP Amsterdam Telefoon:020 675 9837
Teatro Munganga is een van oorsprong Braziliaanse theatergroep met een kleine theaterzaal in Amsterdam-Zuid en een reizende theaterbus waarin beeldende poëtische kindervoorstellingen worden opgevoerd. Naast het ten tonele brengen van eigen uitvoeringen, biedt de theatergroep een podium voor theater, muziek, lezingen, films, dans, workshops en cursussen van andere kunstenaars in de theaterzaal Casa Munganga.
Carlos Lagoeiro en Cláudia Maoli zijn de oprichters van Teatro Munganga
Wat maakt een theaterstuk nu boeiend en goed? Dat het in een grote schouwburg wordt opgevoerd? Dat er een BNer in meespeelt? Dat het stuk geschreven is door een wereldberoemde schrijfster/ver?
Driewerf neen.
Vanmiddag werden we meegenomen in een andere wereld. We hebben als publiek een klein uitstapje gemaakt in het leven van een mij tot nu toe onbekende man. Ik heb drie kwartier op het puntje van mijn stoel gezeten. En dagen erna is iets van de voorstelling blijven hangen. Het stuk heeft me geraakt!
Dus toch die goeie ouwe Catharsis? Die broodnodige door angst en medelijden geïnitieerde loutering der emoties zoals Aristoteles het beschreef in zijn Poetica?
Ja.
De regisseuse van de voorstelling, Martine Zeeman, heeft een klein theatertje in de Voorstraat in Noordwijk: Zeep aan Zee. Voor theaterlessen, toneel productiecursussen, Toneelcursussen tekst/beweging en improvisatie alsmede voorstellingen kun je hier terecht!
Vrijdag stop ik mijn Varkentje in bad. Ik was zijn vacht grondig uit en smeer er een haarmaskertje op. Eventjes intrekken, uitspoelen en mijn hondje lijkt wel een speelgoedknuffelbeest zo zacht! Hij ruikt zalig! Hierna komt ome Frogs dit effect weer teniet doen met zijn wekelijkse gifbad. Ysbrandt laat het zich allemaal gelaten aanleunen. Stiekem vind hij al die aandacht wel lekker…..
’s Middags vind ik een berichtje van mijn vriendin Ras. ‘Zin om morgen met de hondjes op stap te gaan?’ Ja, natuurlijk. Laten we lekker de hort op gaan met onze beestenbende. We spreken af dat ze me in de loop van de middag ophaalt met haar enorme bus.
We gaan eerst even naar de dierenwinkel. Onze viervoeters mogen mee naar binnen. Ze krijgen allemaal een lekker snoepje. De monsters van Ras duiken hierna direct met hun neuzen in de uitgestalde kluiven en pensstaven. Niet zo vreemd, want ze zijn beiden van het merk Brak. Echte zweethonden dus. Wandelende neuzen. Niet te verwarren met een loopneus….. 🙂
De kleinste, Lotje, ziet er bedrieglijk schattig uit, er zit hoogstwaarschijnlijk veel Petit Basset Griffon in haar bloedlijn. Lukas, de andere Brak is één en al neus. Verwoed snuffelt hij alle schappen door op zoek naar informatie. En een kapotte verpakking indien mogelijk.
Even later rijden we richting Warmond. We gaan een rondje om de Klink uitproberen. ‘Ik ben er nog nooit geweest, Heks, bovendien heb ik mijn scootmobiel niet goed opgeladen geloof ik. We moeten maar kijken hoe ver we komen.’
De paden rondom de Klinkerbergerplas zijn goed begaanbaar voor de kleine wankele mini scootmobiel. Dus in dat opzicht zitten we goed vandaag. We tuffen rustig richting bossage als Ras het in haar hoofd krijgt om haar honden ook een keertje helemaal los te gooien. Ze kunnen op zich nergens heen. Er zitten hier alleen maar konijnen en geen hazen, dus wat kan er nu helemaal verkeerd gaan?
Lukas springt als een jonge god in de rondte en begint enthousiast te jammeren. Lotje volgt direct zijn voorbeeld en samen gaan ze ervandoor. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, zelfs niet tijdens de jachttrainingen met Ysbrand. En daar ging ook echt wel eens iets mis: dolgedraaide ondeugende hondjes rennend in de verte met de geur van wild in hun neus……
De twee Braks duiken de bosjes in en checken jammerend elk konijnenhol, dat ze tegenkomen. Ze zijn volledig onder elke vorm van appèl vandaan hun eigen goddelijke gang aan het gaan. Af en toe duikt er eentje op, maar soms horen we ze een kilometer verderop huilen.
Voorbijgangers kijken bevreemd naar de jammerende bosjes. Wat is daar aan de hand? Sommigen proberen te helpen. ‘Hier heb je wat snoepjes, gewoon direct geven en de hond prijzen, dat hij terug gekomen is.’ Ja, dan moet zo’n mormel wel terugkomen natuurlijk en dat doen deze twee leperds niet. Af en toe rennen ze vlak langs ons heen, maar horen doen ze ons allang niet meer.
Heks spurt door bosjes in een poging er eentje te pakken te krijgen. Ras trekt ook alle trucs uit de kast, maar tevergeefs. ‘Wat bezielde me om ze los te laten? De laatste keer dat ik dat deed hebben we meer dan 3 uur zitten wachten tot ze terug kwamen…..’
Uiteindelijk grijpt Heks Lotje in haar kraag. Zij is de eerste die opgeeft. Lucas rent nog als een gek in de rondte. Hij vertikt het om terug te komen. We gaan een tijdje in de auto zitten. We zijn intussen ook al een paar uur verder.
De wandelaars zijn verdwenen, het begint een beetje te schemeren. Binnenkort verschijnen er andere frequente bezoekers van dit afgelegen oord. Zij laten geen drollen achter maar andere excrementen, veelal in gebruikte condooms. We zijn zonet nog bijna over een exemplaar uitgegleden……
‘Ik heb er zo genoeg van, ik laat dat beest gewoon hier, hij zoekt het maar uit!’ Haar eigen woorden tegensprekend duikt mijn vriendin met al haar handicaps nog een keertje vrolijk de bosjes in. Ze heeft geluk deze keer. Lukas is in de buurt. Hij zit met zijn kop zo diep in één of ander konijnenhol, dat ze zich bovenop hem kan werpen. Hebbes.
‘Ik heb hem, Heks, ik lig bovenop hem!!!!!!!!!!!‘ Snel ren ik met een riem naar de plek, waar ik haar geschreeuw vandaan hoor komen. Eindelijk hebben we hem te pakken. Ysbrandt bekijkt alle toeren met verwondering. Het is al zo lang geleden, dat hij dit soort fratsen uithaalde. En zo bont heeft hij het echt nooit gemaakt……
Op weg naar huis komen de Brakjes bij me slijmen. Lukas legt zijn lieve hondenkop op mijn schoot en kijkt me schuldbewust aan en ook Lotje geeft me knuffel na knuffel. Als Ras me afzet op de Mare loopt daar net mijn vriendin Doglady met haar roedeltje. Zo loop ik met alweer een volgende roedel het laatste stuk naar huis.
’s Avonds krijg ik een berichtje van Ras. ‘Ben nu pas een beetje bijgekomen. Wat een gedoe was dat, zeg! Onderweg naar huis werd Lotje door mijn heen en weer schuivende scootmobieltje geplet en probeerde zich vervolgens onder mijn benen te verstoppen…… Heb de hele weg moeten krijsen: nee! weg! af! blijf dáár!….. maar ze probeerde het iedere keer weer. Thuisgekomen heeft Lukas nog een uur of twee als een dolle door de kamer gerend en op zijn kop in de bench gestaan om de adrenaline kwijt te raken.
Volgende keer beter, help me er asjeblieft aan herinneren dat ik ze noooooooit meer loslaat…. 🙂 ;-/ ‘
Vrijdagmorgen om tien uur staat mijn trouwe boezemvriend Frogs op de stoep om Ysbrandt zijn wekelijkse gifbad te geven. Ik heb mijn ogen nog niet echt open na een slechte nacht. Bijverschijnsel van al die griepjes…. Op de tast meng ik het gif met heet water. Mijn kikkervriend staat al klaar met mijn hondje in de frisse buitenlucht. Het is ijskoud. Giftige dampen stijgen op uit de heksenemmer.
Varkentje staat gelaten klaar als Heks begint met het insmeren van zijn koppie. Eerst de oren….. Nukkig trekt hij zijn hoofd weg. Wat krijgen we nu? Protesten?
Ja, inderdaad. Het water is gewoon nog te warm. Ik laat het iets meer afkoelen, maar echt zin heeft mijn hondje er niet meer in. Als Frogs de rest van zijn lijf te grazen neemt blijft hij flink tegenstribbelen.
Na het bad gaan mijn schatjes aan de wandel. Het gif moet grondig uitdampen en dat duurt nu eenmaal wel een uurtje. Heks spoedt zich naar de dokter voor een serie prikken. Bah, wat een smerig weer. Ik maak me zorgen om mijn hondje. Kleddernat loopt hij ook in deze druilregen te wandelen. Het is echt hondenweer, vroeger maalde hij daar niet om, maar hij wordt een dagje ouder…….
Vandaag heb ik dus zomaar mijn handen een beetje vrij. Een paar uurtjes thuiszorg en verder helemaal niks. Morgen ga ik naar mijn narcistencursus, dus dan moet ik fit zijn. Zodoende hou ik mijn gemak. Ik lees een beetje in de narcistenbijbel van Iris Koops. Goeie hemel, wat is dat toch een ongelofelijk goed boek. Maar wel confronterend.
Het is bepaald niet zo, dat je leest wat je graag zou willen lezen. De realiteit van narcistische mishandeling staat bijzonder accuraat beschreven, zo ook de uitzichtloosheid van een relatie met een narcist. Wat voor’n relatie dan ook. Of je nu in je werk, binnen je familie of in je vriendenkring te maken hebt met een narcist: Het is altijd hopeloos!
Het contact verbreken is zonder meer de beste optie, maar dat kan nu eenmaal niet altijd. Als het je vader of moeder is dan zit je er toch er toch zeker zo’n 18 jaar aan vast! Op zijn minst. Tenzij zo’n figuur je in een kindertehuis stopt natuurlijk. Ook niet leuk, maar je bent ongetwijfeld beter af, dan in de meedogenloze en vaak gewelddadige handen van de gemiddelde schadelijke narcist……
Het boek is dus een echte eyeopener, maar blij word ik er niet van. Mijn wereldbeeld is echt geschokt door de aangereikte inzichten. Dat prachtige leven, waarin iedereen mijn partner is ligt aan diggelen. De goedheid van de mens is betrekkelijk. Er is dus een klein percentage mensen, narcisten vormen ongeveer 1% van de bevolking, helemaal niet goed. Het onschuldige kind in ons is in deze gevallen een gestoord kind. Kwaadaardigheid in persona bestaat!
Nogal een schok voor Heks. Misschien is dit wel de reden dat ik het fenomeen narcisme stomweg nooit bewust heb waargenomen. Het bestond gewoon niet in mijn beleving! Het kon gewoon niet waar zijn, dat mensen zo liefdeloos, egocentrisch, manipulerend en geslepen zijn.
Het is wel waar, daar ben ik nu wel achter. God houdt van iedereen, ook van Adolf Hitler en Saddam Hoessein beweer ik altijd. En dat gaat natuurlijk ook op voor andere psychopaten en narcisten. Het goddelijke maakt geen onderscheid. Het goddelijke heeft onvoorwaardelijk lief. Maar ja. Het goddelijke hoeft dan ook niet met het kwaad op vakantie bijvoorbeeld. In een tent met zo’n giftige vent valt echt niet mee! Dat kan ik je wel vertellen……
Zo vliegt de dag voorbij. In de loop van de middag brengt Frogs mijn viervoetige vriend terug. Het arme beest stink nog steeds als de hel. En dat terwijl kwaadaardigheid hem echt vreemd is. Het is een superhondje, mijn Varkentje. Voor de duvel niet bang. En goddank knapt zijn huid aardig op. Dankzij de volhardende inspanningen van zijn grote absoluut niet giftige kikkervriend en suikeroompje ‘ome Frogs’!
Iris Koops: Het verdwenen zelf, herstellen van narcistische mishandeling.
Woensdagavond laat ga ik nog lekker met mijn hondje fietsen. Het is zo lang licht! Heerlijk. In het derde park lopen nog een paar andere baasjes met hun trouwe viervoeters. Een man met twee kleine Cocker Spaniëls strak aan de lijn kijkt me verwijtend aan. Hij stelt het niet op prijs dat Varkentje los loopt. Als we hem passeren worden zijn monsters helemaal wild. Wanhopig probeert hij deze uitbarsting van geweld te kalmeren.
Een apart exemplaar: Sammie, de Roemeense eeuwige pup zonder staart!
‘Doorlopen, Ys,’ roep ik tevergeefs. Dit is natuurlijk veel te leuk. Met een omtrekkende beweging probeert hij dichterbij te komen, zodat hij eventjes kan snuffelen. ‘Loop door,’ brul ik. Dat sorteert effect. Of hij nu Oostindisch doof is of dat het werkelijk helemaal einde verhaal is met zijn scherpe gehoor wordt nooit helemaal duidelijk….
Niet veel verder loopt een vrouw met een klein vosachtig diertje. Ik herinner me vaag, dat ik haar eerder heb gezien met het beest. Was dat soms onprettig? Waarschijnlijk wel, want de vrouw gooit haar massieve lijf in de strijd en begint haar loslopende mormel af te schermen van mijn ouwe sukkel. ‘Oh, wat interessant toch weer,’ hoor ik Ysbrandt denken, ‘aan die gast ga ik eens even goed snuffelen.’
Weer loei ik keihard tegen mijn hondje, dat hij door moet lopen. Nou, vooruit maar dan. In een sukkeldrafje komt hij achter me aan. In de verte zie ik de man met de Spaniëls nog steeds bezig om zijn opstandige roedeltje weer in het gareel te krijgen. ‘Goh, is het soms moeilijke-honden-uurtje?’ vraag ik me af.
Ik hoorde afgelopen week van een knappe Italiaan met twee jonge Rotweilers, dat er ’s nachts een man met een paar Malamutes in Het Leidse Hout wandelt. Die halve wilden hadden een keer één van zijn Rotweilers aangevallen. Gelukkig grepen zijn volwassen Rotweilers in…..
Dit baasje heeft ook met haar hond getraind bij de Roedel, net als Heks.
Als ik dan ook weer een aangelijnde hond in het vizier krijg ben ik op mijn hoede. Zie ik een muilkorf? Nee, het is een halti. Ysbrandt rent enthousiast naar het stel toe en snuffelt aan zijn nieuwe vriend, vriendelijk wuivend met zijn staart. Kijk nou, de vrouw maakt de hond los van de riem. Vrolijk begint het dier in de rondte te rennen met grote veulenachtige sprongen. Uitdagend probeert hij Ysbrandt te verlokken tot een spelletje.
Het is een apart exemplaar deze hond. Een piepklein hoofd, geen staart, de lichaamsmimiek van een pup, maar hij blijkt al ruim vier jaar te zijn! ‘Zeker Griekse import?’ informeer ik langs mijn neus weg. ‘Nee, hij komt uit Bulgarije. Ik heb hem al jaren, maar het is pas zeer recent, dat ik hem los durf te laten.’
‘Dat de hond oogt als een oversized pup komt omdat hij waarschijnlijk veel te jong gecastreerd is. Hij is nooit helemaal uitgegroeid.’ Het arme dier mist ook zijn staart, dit onontbeerlijke communicatieorgaan van de hondenwereld. ‘Daadoor raakt hij gemakkelijk in de problemen met andere honden.’
Ze vertelt hoe haar hondje van leuke puber uitgroeide tot een monster dat alles en iedereen aanviel. ‘Ik heb in het eerste jaar al zeker tien trainers versleten.’ Dat is het probleem als je zo’n hondje adopteert: Je weet niet wat er in zit. Wat heeft zo’n diertje meegemaakt? ‘Hij kan niet tegen mannen met stokken. Sowieso is hij niet gek van mannen.’
Er probeert een fietser te passeren. Snel schermt ze haar hond af met haar lijf. Het gaat goed. ‘Dat was vroeger wel anders!’ We klessebessen over de hype om je hond op te voeden met snoep. ‘Ik doe dat niet, Ysbrandt heeft gewoon alles geleerd zonder hem vol te proppen. Ik heb getraind bij mensen in België…’
Nog voor ik ben uitgepraat roept ze verheugd: ‘De Roedel?’ Ja, we hebben elkaar gevonden. We blijken allebei een paar keer in de leer te zijn geweest bij Arjen en Francien, Hondenopvoedingsinstituut DE ROEDEL. Wat leuk! Enthousiast wisselen we onze ervaringen uit.
Mijn nieuwe hondenvriendin geeft me haar telefoonnummer om contact te houden. Voor het geval we een keertje samen die kant op willen. Wie weet gaan we een keertje samen een dagje trainen bij onze hondenfluisteraars.
‘Voor mij zijn deze mensen een soort blaffende halfgoden. Of superhondenhelden,’ vertrouw ik haar toe. ‘Voor mij ook. Zonder hen had ik mijn hondje niet meer gehad. Dat weet ik zeker.’
Dat laatste gaat ook op voor Heks. Nadat mijn schattige viervoetige een agent in de ballen had gebeten zag het er somber uit voor hem. De diender wilde mijn huisdier laten afmaken. Gelukkig waren zijn collega’s van de hondenbrigade het hier helemaal niet mee eens.
Later bleek een toenmalige Buurman mijn hondje stiekem te pesten als ik niet thuis was. Dezelfde gek, die altijd deuken in mijn auto sloeg. Daarom kreeg ik problemen met het dier. Trainen bij de Roedel heeft een wereld van verschil gemaakt, ook al was ik toen nog niet op de hoogte van de pesterijen.
De foute buurman is verhuisd. De agent heeft geen smurfenstem gekregen. Ysbrandt leeft nog steeds. Eind goed, al goed!
Joep als pup spelend met zijn grote vriend!
Vanmorgen loop ik alweer met Ysbrandt te wandelen. In een tuintje aangrenzend aan een klein park staat een hondenvriend van Heks. Vooral een grote vriend van Ybrandt: Hij krijgt altijd een lekkertje als we langskomen! ‘Waar is jouw hondje?’ vraag ik. Normaal gesproken staat zijn kleine Cavalier King Charles Spaniel enthousiast tegen de andere kant van het tuinhek aan te springen om ons te begroeten.
‘Mijn vrouw is met hem naar de dokter. Joep is plotseling heel ziek geworden. Er zit een enorme bult op zijn achterhand en ze gaan daar nu een stukje uit verwijderen……Om te onderzoeken.’ Hij kijkt me somber aan.
He, jasses. Dat klinkt helemaal niet goed. Ik probeer het baasje een beetje te troosten, moed in te spreken. Maar ja, het is afwachten geblazen voor dit echtpaar. Ik weet hoe gek ze zijn op hun trouwe viervoeter. Het ventje is pas twee jaar, veel te jong om zo ziek te worden. ‘Ik zal voor jullie duimen, heel veel sterkte…’
Arme Joep.
Zo’n lekker kereltje….
Een dag later informeer ik opnieuw naar Joep. Het gaat goed met hem! Hij ziet er nog een beetje beteuterd uit, maar uiteindelijk zal hij helemaal genezen! Hoera!
‘Heks, wil je een concert geven met je klankschalen op onze grote afscheids-happening ‘Creative Celebration‘?’ Mijn vriendin True vertelt me enthousiast over dit aanstaande hoogtepunt in haar kleurrijke leven. Of dieptepunt….
Het feest is de zwanenzang van de atelierruimte, die zij daar heeft gevonden bij mijn vriendin Steenvrouw. Helaas moeten ze er beiden binnenkort weg. Het is einde verhaal met de voormalige conservenfabriek. Er worden luxe yuppenflats in gerealiseerd…..
Als grote uitsmijter van hun creatieve periode op deze locatie trommelen ze hun hele kunstenaarscirkel op om hen onder vertoning van hun fratsen uitgeleide te doen. Heks is van harte uitgenodigd. Spontaan zeg ik ja. Later weet ik Frogs te strikken om me te begeleiden met zijn onvolprezen subtiele percussie.
Zodoende sjouwen Heks en met name haar kikkervriend zaterdag 2 mei vroeg in de middag alle klankschalen en de Tampoera de auto in. Frogs gooit er nog een berg trommels bij. En een balafoon….
Met een auto vol instrumenten arriveren we bij de atelierruimte van mijn vriendinnen. Binnen staat een enorme geweldig grote fantastische ongelofelijke tafel. Mooi gedecoreerd met vazen bloemen. Overal staan stoelen en banken. Er is een soort bar gebouwd.
Een koor aan vrijwilligers is op de been om alles te bemannen en bemachten.
Buiten is een grote tent opgezet met daarin matrassen, dekens en kussen. Hier gaat het straks gebeuren. Voor ons dan. ‘Zal ik nog wat extra dekens en kussens meenemen?’ Heks wil niet dat er mensen kou gaan lijden tijdens ons concert.
Frogs neemt het hondje voor zijn rekening. Heks fietst nog snel een keertje heen en weer met tassen vol dekens…… Dan ga ik naar huis om me rustig een beetje op te knappen. Net voordat ik de deur uit ga meldt Cowboy zich in Huize Heks. Hoera! Hij is op tijd om ons bezig te zien straks.
Als we op het feest arriveren is het al in volle gang. Er staat een bandje te spelen. Overal mensen. Prachtige kunstwerken op sokkels en aan de wanden. Het ene optreden na het andere volgt. Na een uurtje zijn wij aan de beurt.
In de tent heeft zich een kleine groep verzameld. Eerst sla ik op de grote gong. Zachtjes rammel ik het geluid naar buiten, totdat deze koperen zon loeit en zingt. Ik pak mijn Tampoera en begin mee te zingen. Frogs begint met zijn verfijnde geluidenspel. Ik mep eens goed op een klankschaal. Dan draai ik een diep dreungeluid uit de grootste van de schalen. Het geluid vult de ruimte.
foto: Fred Rohde
Lichte belletjes komen langszeilen. En dan weer mijn stem. Frogs en ik kijken elkaar aan. De intensiteit neemt toe. True staat op en gaat dansen.
Opeens is het voorbij. Zweetdruppeltjes parelen brutaal over de barrière van mijn wenkbrauwen heen in mijn opgemaakte ogen. Ik veeg ze weg. Mijn make up is ongetwijfeld een zootje. ‘Wat goed!’ zegt Cowboy als hij op ons toe komt lopen. Hij kijkt bewonderend en misschien ook wel een beetje verbaasd naar dit nieuwbakken muzikale duo.
Tja. We zitten soms ’s avonds laat ook zo samen te spelen. Als ik bijvoorbeeld Indiaas heb gezongen en mijn kikkervriend op het hondje heeft gepast. Dan laat ik laat Frogs natuurlijk de dingen horen, die ik geleerd heb die dag. Met de bijpassende ritmes! Als snel zitten we dan met zijn tweeën een beetje te improviseren…..
Het feest knalt uren door. Mijn vriend de kikkerdichter treedt nog op samen met Jaap Montagne, een andere beroemde Leidse dichter. Er is een Grieks bandje met charmant zingende dames. Ze jagen Frogs van het podium om er zelf heel lang stand te houden.
Er volgt een geweldig authentiek filosofisch intermezzo door Martinus Knoope, schrijver van het beroemde boek ‘De creatiespiraal.’ Hij schreef dit in 1998 en was daarmee zijn tijd ver vooruit. Tegenwoordig word je in de alternatieve wereld met vergelijkbare concepten in doorgeslagen vorm om de oren geslagen. En niet altijd op prettige wijze. Tegelijkertijd is het hele oude kennis…..
DNA is tenslotte ook een spiraal.
Zelf vraagt hij zich na afloop in mijn bijzijn af of het nu wel zo zinvol was, dat hij daar stond te praten. Precies op dat moment komt een jonge vrouw hem expliciet bedanken voor zijn mooie woorden……. ! ‘Ze hebben me echt in het hart geraakt…’
Heks twijfelt later ook aan haar performance. Wat zat ik nu helemaal te doen? Ik doe gewoon maar wat. ‘Zo goed, dat je het gewoon deed! Zo zonder twijfel!’ zei Cowboy na afloop. ‘Ik ben nog zoekende met deze materie.’ vat ik mijn gedachten samen, als als we later lekker thuis zitten te eten met elkaar.
Het feest eindigt met een absoluut hoogtepunt: De Japanse danseres Risa Takita geeft een bloedstollend optreden. Begeleid op de shakuhachi door Kees Kort.
Ik heb haar al eerder zien dansen tijdens de kimono-parade nu precies een jaar geleden. Ook een evenement waar True aan de wieg van stond. Wat een geweldige danseres. Heks is elke keer weer diep onder de indruk van de expressie van het pezige en tevens frêle lijf van deze kleine aziatische vrouw. Waanzinnig!
Zou zij ’s avonds ook denken: ‘Wat lag ik daar nu helemaal ondersteboven binnenstebuiten te doen?’ Misschien wel. Cowboy heeft gelijk. Het is goed, dat je de dingen gewoon doet. Zonder twijfel. Expressie. Jezelf uitdrukken in de wereld.
Of je het nu met eindeloze volharding en geduld in een enorme steen doet, zoals Steenvrouw. Of schilderend met zwierige ferme halen, dansend voor een waanzinnig groot doek, zoals True. Filosoferend over spiralen en cirkels van de geest, zoals Martinus Knoope. Of snel en vluchtig vleugels gevend aan je kleine taaie lichaam, zoals Risa Takita….
Er zijn oneindig veel vormen. Ze hebben één ding gemeen: We worden er enorm gelukkig van.
Dank je wel Steenvrouw, True, Trueman en alle anderen, die dit feestje vorm hebben gegeven. Het was heerlijk!
Eerst oefenen we met het opkomen
Witte Donderdag is Heks zo ziek als een hond. Compleet gevloerd na twee keer de hele Matthäus Passion zingen op één dag…… Met tussendoor allerlei uitlaatrondes met haar kleine wonderhondje. Wat een klus! Gelukkig neemt Frogs uiteindelijk de allerlaatste uitlaatronde van de dag voor zijn rekening, anders had ik midden in de nacht nog een keertje naar een park gemoeten…….
Woensdag komt er natuurlijk niets terecht van mijn plannen om mijn Canadese vriend eventjes te zien. Tegen de tijd, dat ik naar het pension bel is de vogel al gevlogen. Met een vliegtuig. Richting Toronto! Intussen moet dit heksje heel hard werken om op tijd in de Pieterskerk te zijn voor de generale repetitie met orkest en solisten. Precies op de valreep schuif ik op mijn plekje. Net op tijd voor het inzingen.
’s Avonds staan er allemaal waxinelichtjes op de voet van de pilaren
Na de reeks stemoefeningen zet ik mijn muziekstandaard zo neer, dat ik mijn boek er op kwijt kan. Straks plak ik em wel vast aan een paar stoelen, tussen de rijen voor me. Opeens draaien de daar zittende oude taarten zich furieus om. Ze beginnen te schreeuwen, dat ik die standaard niet mag gebruiken, de voet anders moet uitklappen. Ik probeer uit te leggen, dat ik het ding later vast zal plakken. Tegen dovemansoren…..
Het orkest is druk aan het stemmen en inspelen
Krijsend als een stel wraakgodinnen, hun uit dezelfde pot verf ontsproten strengen blond haar kronkelend om hun furieuze gezichten, gaan ze mijn muziekstandaard te lijf. Ik moet nog alle zeilen bijzetten om het ding weer uit hun schubbige klauwen los te rukken! ‘Ik schop dat ding gewoon om, als je em durft te gebruiken!’ krijst het oudste serpent snerpend. Heks is perplex. Zonder standaard ben ik niets! Mijn fysio heeft me verboden om ooit nog eens met een boek in mijn kapotte armen een heel concert te zingen……
Ze schreeuwen en schreeuwen boven het geroezemoes uit.
De vrolijke alten op de rij achter me
Een pijl van woede schiet vanuit mijn buik omhoog naar mijn keel. ‘Hou nou eindelijk eens je kop’, brul ik terug. Precies op dat moment maant de dirigent iedereen tot stilte. Een paar honderd ogen zijn gericht op mijn weinig pastorale interactie met naar later blijkt een moeder- en dochtersopraan. Met niet al teveel compassie en inlevingsvermogen richting een gehandicapte Heks. Tijdens de repetities deden ze ook al zo moeilijk over die standaard…..Het geblèr is echter nieuw .
Zo sta ik dan het eerste deel buiten het koor te zingen. Verdreven uit de groep door deze twee koorgenoten. In de pauze zorg ik, dat een man van de technische dienst de standaard grondig vast tapet. Niet dat ik dat zelf niet kan. Maar ik vrees intussen voor mijn leven, als ik een poging in die richting zou durven te wagen…… Ik wist niet dat sopranen met hun frivole tjilpende keeltjes zo agressief konden zijn!
Het is ijskoud in de kerk
De avond zelf is natuurlijk fantastisch. Na de waardeloze generale repetitie staat iedereen op scherp. Dit komt onze zangprestatie zeer ten goede. Mijn vriendin True is komen luisteren. Met een hoofddeksel zo groot als een vliegende schotel zwevend boven haar lieve koppie zit ze vanuit het publiek te zwaaien. ‘Kijk, Heks,,’ zeggen mijn zangmaatjes achter me, ‘ Er zit een dame met een enorm hoed op te wuiven, dat moet wel voor jou zijn.’
Na het concert is iedereen binnen een kwartier verdwenen. ‘Tot volgend jaar!’ roepen de projectleden. ‘Tot dinsdag!’ klinkt het uit de kelen van de vaste koorleden. De boze oude feeks en haar dochter kijken me nijdig aan. Zij hopen ongetwijfeld dat irritante wijf met die muziekstandaard nooit meer te zien. Wat een pech voor die twee. Volgend jaar doe ik weer mee! En ik ben ook nog eens vast lid van dit koor!
Na het concert neem ik True mee naar huis voor een glaasje wijn. Daar treffen we Frogs. Hij is net terug met het hondje. Gezellig! Een goed besluit van deze zeer pittige dag.
Mijn vriendin vertelt over haar ervaringen met mensen binnen de kunstwereld, die haar het licht in de ogen niet gunnen. ‘Waarom zijn sommige medemensen toch zo gemeen?’ vraagt ze zich af. Ongelofelijk! Terwijl zij juist altijd haar benen uit haar lijf loopt voor Jan en Alleman! ‘Als mensen dan plotseling weer aardig doen reageer ik met liefde. Ik geloof in liefde….’ Ze kijkt me aan met haar prachtige liefdevolle kijkers.
De gewraakte muziekstandaard
Ze heeft gelijk. Het heeft geen zin om woede met woede te beantwoorden. Of wanhoop met wanhoop. Of beschuldigingen met beschuldigingen. Het is wel effectief soms. Om eventjes iemand van je lijf te houden. Maar in deze wereld, waar iedereen mijn partner is, kan ik om niemand heen. Ook niet om krijsende oude dametjes, die mijn muziekstandaard proberen te slopen……
‘God houdt van alle mensen, ook van die schreeuwende tantes in mijn koor,’ antwoordt Heks, ‘Ik hoop dan maar, dat ze net zo’n heerlijk concert hebben gehad als ik!’
Want dat heb ik. Het was fantastisch om nu eindelijk eens zelf mee te zingen in het enorme koor van deze prachtige en heilige kerkelijke ba-rock opera!
De dirigent overlegt met de alt
Het statige pand aan het Rapenburg
–
Het leven van Heks is hectisch rondom niets. Ik ren achter mijn eigen staart aan. Er gaat heel veel mis. Mijn identiteit verandert spontaan. Ik ben plotseling een man van drie jaar oud. Ik woon bij de buurman. Mijn computer crasht een paar maanden na een enorme upgrade van mijn schijfruimte. M’n telefoon valt uit. De televisie doet het niet……
–
–
–
Ondanks al die tegenslag besluit ik er een leuk weekend van te maken. Zaterdag heb ik een reünie van mijn studentenvereniging Augustinus. Spontaan heb ik me opgegeven. Ik heb de uitnodiging rondgestuurd naar mijn oude toneelbuddies. Maar als ik op de gastenlijst kijk, zie ik niet zoveel bekenden. En al helemaal niemand uit mijn theaterverleden hier!
–
Mijn vriend de Wilde Boerenzoon heeft me er al voor gewaarschuwd: ‘Heks, er komen voornamelijk oud Commissieleden en oud Bestuursleden. Je kent er waarschijnlijk niemand van…’
–
Een dergelijke foto is er vanavond ook van ons gemaakt…
Tegenwoordig lopen de studenten er ongelofelijk netjes bij!
Heks ten tijde dat haar lidmaatschap afliep
Zo hebben we afgelopen zaterdag ook uren geswingd
De toneelgroep, die ik ooit samen met een paar studenten oprichtte
Een andere groep reünisten
Dit soort pakjes droegen de heren van de organisatie
Augustinus was ook wel eens ergens op tegen
Zo zaten we zaterdag ook aan lange tafels te kakelen
De mensa is tegenwoordig een restaurant. In onze tijd was het niet zo chique, je werd niet aan tafel bediend
Heks hield toen ook al van rare hoofddeksels!
Met huisgenoten in ons opblaasbare ‘zwembad’ in onze enorme tuin
‘Agressieve of vervelenden mensen hebben zelf gewoon ergens last van. Die zitten niet lekker in hun vel,’ aldus mijn hondenvriendin.
Als ik laat in de avond de deur uit loop met mijn hondje lanceert de Zwarte Panter zich onder een geparkeerde vrachtwagen vandaan voor onze voeten. ‘Ha vrouw! Ik loop even gezellig mee!’ Hij geeft Ysbrandt een kopje en rent vrolijk achter ons aan. Met enige regelmaat zigzagt hij voor mijn hondje langs. Soms geeft hij hem een speelse poeier op zijn natte hondenneus……
Dit ventje heeft een hazenlipje….
Terwijl ik zo loop glijden alle ergernissen van me af. Gedachten komen tot stilstand. Een diep besef, dat het zo ook kan doet zich aan me voor. Dit is dus wat er bedoeld wordt met loslaten.
Niet één of ander actief proces, waarbij je al je problemen nog eens de revue laat passeren. Ze zodoende aandacht gevend. Als water aan zaad. Nou ja, je weet wat er gebeurt als je zaadjes gaat besproeien. Dan gaat er van alles groeien….
Met het flesje groot gebracht…
Maar gewoon lopen wandelen met je huisdieren, terwijl alle beslommeringen nihil worden. Alsof je er naar kijkt door een omgekeerde verrekijker!
Afgelopen weekend zie ik met Cowboy een vrouw op televisie. Een hippe hoogleraar hersenkunde. Ze legt uit, hoe je je hersenen kunt foppen met betrekking tot pijn. Als je met een vergrootglas naar een pijnplek kijkt, bijvoorbeeld een muggenbult, ervaar je die vele male pijnlijker. Als je daarentegen met een verkleinglas kijkt, verminderd je pijn.
De vrouw lacht koket in de camera. Ze heeft in elk item een nieuw outfitje aan. Ze heeft ook een goeie kleding-engel zo te zien!
Op het moment, dat ik het zie, erger ik me dood aan de kort door de bocht verbanden-leggerij. Met een lijf als het mijne, kan ik wel bezig blijven met dat verkleinglas. En de meeste pijnplekken zijn met het blote oog niet waarneembaar…..
Maar dat zaadjes-water-geef-verhaal draagt wel ditzelfde principe in zich…..
Onafscheidelijk!
Later zien mijn lief en ik nog een programma rond de ijsman, Wim Hof. Cowboy is stiekem een fan van deze man. Het spreekt hem aan, dit ‘Wilskracht beheerst het zenuwstelsel’.
De man is in het dagelijks leven best een stressventje. Maar zodra hij bewust gaat ademen in een grote bak ijs, in zijn zwembroek, verandert hij in een evenwichtig wezen. Hij heeft ook een leuke manier om anderen te bewegen om hetzelfde te doen. Tragiek in zijn persoonlijk leven jaagt een passie aan om zijn lijdende medemensen te helpen in balans te komen. Deze extreme manier is de zijne. Het past bij zijn karakter….
En het is nu ook wetenschappelijk bewezen, dat zijn methode werkt! Hij is er vol van.
Nou ja, ik zie mezelf niet in een ijsbad zitten. Maar in het nu komen lukt me wel. Met behulp van mijn have bijvoorbeeld.
Het heerlijke heilzame nu, waar leven is. Waar we weer communiceren met onze pijnappelklier, aldus Wim Hof. Waarin pijn naar de achtergrond verdwijnt. Van je afglijdt. Het nu laaft en troost. Het nu is er altijd. Het nu heeft geen einde en geen begin. Het is er gewoon. Elke dag weer.
Ik een rare neus?
‘Opereren is geen optie!’
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.