Eerst oefenen we met het opkomen

Witte Donderdag is Heks zo ziek als een hond. Compleet gevloerd na twee keer de hele Matthäus Passion zingen op één dag…… Met tussendoor allerlei uitlaatrondes met haar kleine wonderhondje. Wat een klus! Gelukkig neemt Frogs uiteindelijk de allerlaatste uitlaatronde van de dag voor zijn rekening, anders had ik midden in de nacht nog een keertje naar een park gemoeten…….

Woensdag komt er natuurlijk niets terecht van mijn plannen om mijn Canadese vriend eventjes te zien. Tegen de tijd, dat ik naar het pension bel is de vogel al gevlogen. Met een vliegtuig. Richting Toronto! Intussen moet dit heksje heel hard werken om op tijd in de Pieterskerk te zijn voor de generale repetitie met orkest en solisten. Precies op de valreep schuif ik op mijn plekje. Net op tijd voor het inzingen.

’s Avonds staan er allemaal waxinelichtjes op de voet van de pilaren

Na de reeks stemoefeningen zet ik mijn muziekstandaard zo neer, dat ik mijn boek er op kwijt kan. Straks plak ik em wel vast aan een paar stoelen, tussen de rijen voor me. Opeens draaien de daar zittende oude taarten zich furieus om. Ze beginnen te schreeuwen, dat ik die standaard niet mag gebruiken, de voet anders moet uitklappen. Ik probeer uit te leggen, dat ik het ding later vast zal plakken. Tegen dovemansoren…..

Het orkest is druk aan het stemmen en inspelen

Krijsend als een stel wraakgodinnen, hun uit dezelfde pot verf ontsproten strengen blond haar kronkelend om hun furieuze gezichten, gaan ze mijn muziekstandaard te lijf. Ik moet nog alle zeilen bijzetten om het ding weer uit hun schubbige klauwen los te rukken! ‘Ik schop dat ding gewoon om, als je em durft te gebruiken!’ krijst het oudste serpent snerpend. Heks is perplex. Zonder standaard ben ik niets! Mijn fysio heeft me verboden om ooit nog eens met een boek in mijn kapotte armen een heel concert te zingen……

Ze schreeuwen en schreeuwen boven het geroezemoes uit.

De vrolijke alten op de rij achter me

Een pijl van woede schiet vanuit mijn buik omhoog naar mijn keel. ‘Hou nou eindelijk eens je kop’, brul ik terug. Precies op dat moment maant de dirigent iedereen tot stilte. Een paar honderd ogen zijn gericht op mijn weinig pastorale interactie met naar later blijkt een moeder- en dochtersopraan. Met niet al teveel compassie en inlevingsvermogen richting een gehandicapte Heks. Tijdens de repetities deden ze ook al zo moeilijk over die standaard…..Het geblèr is echter nieuw .

Zo sta ik dan het eerste deel buiten het koor te zingen. Verdreven uit de groep door deze twee  koorgenoten. In de pauze zorg ik, dat een man van de technische dienst de standaard grondig vast tapet. Niet dat ik dat zelf niet kan. Maar ik vrees intussen voor mijn leven, als ik een poging in die richting zou durven te wagen…… Ik wist niet dat sopranen met hun frivole tjilpende keeltjes zo agressief konden zijn!

Het is ijskoud in de kerk

De avond zelf is natuurlijk fantastisch. Na de waardeloze generale repetitie staat iedereen op scherp. Dit komt onze zangprestatie zeer ten goede. Mijn vriendin True is komen luisteren. Met een hoofddeksel zo groot als een vliegende schotel zwevend boven haar lieve koppie zit ze vanuit het publiek te zwaaien. ‘Kijk, Heks,,’ zeggen mijn zangmaatjes achter me, ‘ Er zit een dame met een enorm hoed op te wuiven, dat moet wel voor jou zijn.’

Na het concert is iedereen binnen een kwartier verdwenen. ‘Tot volgend jaar!’ roepen de projectleden. ‘Tot dinsdag!’ klinkt het uit de kelen van de vaste koorleden. De boze oude feeks en haar dochter kijken me nijdig aan. Zij hopen ongetwijfeld dat irritante wijf met die muziekstandaard nooit meer te zien. Wat een pech voor die twee. Volgend jaar doe ik weer mee! En ik ben ook nog eens vast lid van dit koor!

Na het concert neem ik True mee naar huis voor een glaasje wijn. Daar treffen we Frogs. Hij is net terug met het hondje. Gezellig! Een goed besluit van deze zeer pittige dag.

Mijn vriendin vertelt over haar ervaringen met mensen binnen de kunstwereld, die haar het licht in de ogen niet gunnen. ‘Waarom zijn sommige medemensen toch zo gemeen?’ vraagt ze zich af. Ongelofelijk! Terwijl zij juist altijd haar benen uit haar lijf loopt voor Jan en Alleman! ‘Als mensen dan plotseling weer aardig doen reageer ik met liefde. Ik geloof in liefde….’ Ze kijkt me aan met haar prachtige liefdevolle kijkers.

De gewraakte muziekstandaard

Ze heeft gelijk. Het heeft geen zin om woede met woede te beantwoorden. Of wanhoop met wanhoop. Of beschuldigingen met beschuldigingen. Het is wel effectief soms. Om eventjes iemand van je lijf te houden. Maar in deze wereld, waar iedereen mijn partner is, kan ik om niemand heen. Ook niet om krijsende oude dametjes, die mijn muziekstandaard proberen te slopen……

‘God houdt van alle mensen, ook van die schreeuwende tantes in mijn koor,’ antwoordt Heks, ‘Ik hoop dan maar, dat ze net zo’n heerlijk concert hebben gehad als ik!’

Want dat heb ik. Het was fantastisch om nu eindelijk eens zelf mee te zingen in het enorme koor van deze prachtige en heilige kerkelijke ba-rock opera!

De dirigent overlegt met de alt