Lente in de lucht. Omgevallen Heks voert weer gek telefoongesprek…… Het medicijnkastje van de apotheek en de muur van onbegrip bij de zorgverzekeraar: Je wordt er tussen heen en weer gestuurd tot je een ons weegt, maar komt geen stap verder !!!

Posted on 11 maart 2015 by lagriffeheks

Lente. De lucht is vol vleugjes bloesem. Heks fietst haar ochtendronde met Varkentje. Het is al middag. Ik heb verschrikkelijk uitgeslapen. En nog ben ik niet bij de les. Gelukkig heb ik vandaag geen programma. Voor het eerst in dagen hoef ik eventjes niets. Heerlijk.

Thuisgekomen gooi ik er toch een telefoontje met de zorgverzekeraar tegenaan. Mijn tijdelijke status als man achtervolgt me. Het heeft een kettingreactie aan papieren rompslomp opgeleverd. Ik voer weer eens een uiterst vreemd telefoongesprek in een poging de vergoeding van mijn medicatie LDN weer van de grond te krijgen.

lente, surfers op Amsterdamse grachten, rondvaartboot

Met een surfplank over de Amsterdamse grachten

Het blijft gissen, wat er nu eigenlijk allemaal aan de hand is. ‘De apotheek wil nu, dat ik 220 euro ga betalen voor 120 pillen. Die waren drie jaar geleden nog 25 euro,’ deze informatie draagt alleen maar bij tot meer verwarring blijkt.

Ik doe er nog maar een schepje bovenop, ‘Bovendien kreeg ik een bericht van een vriendin van me, die huisarts is: “Ha lieve mopperkont. Op onderstaande site 90 stuks van 1,5 mg voor €33,55. Hoop niet dat het een beunbedrijf is, maar toch….. Of een verouderde site…… Maar leek me goedkoper dan jouw bedragen.” ‘

Ik krijg opnieuw de toezegging, dat alles wordt uitgezocht. ‘Er klopt inderdaad iets niet. U bent wel weer een vrouw intussen. Dus dat kan het niet zijn. Het is volstrekt niet duidelijk, wie er nu eigenlijk begonnen is met moeilijk doen. Ik zal de apotheek eens bellen. Misschien weten zij het.’ De vrouw aan de telefoon is echt ter goeder trouw. Heks weet echter al lang, dat de apotheek op haar beurt weer met een beschuldigende vinger richting zorgverzekeraar zal gaan wijzen. Het is een ware uitputtingsslag….

‘Misschien kunt u ook zorgen, dat ik weer op mijn eigen adres kom te wonen, ik woon tegenwoordig bij de buurman. Die stond hier gisteren met een hele stapel post op de stoep,’ gooi ik nog maar eens wat olie op het vuur. Ik blijk in hun systeem inderdaad nu weer spontaan van huisnummer te zijn veranderd. Dit laatste blijkt snel te kunnen worden verholpen…… Althans, dat beweert de vrouw.

Goeie hemel, wat een zootje bij die Amersfoortse!

Vandaag hoef ik verder niets meer. Behalve nog een rondje met Ysbrandt, maar dat is geen straf met dit weer. Misschien ga ik nog lekker een uurtje slapen. Eigenlijk moet ik mijn werkkamer opruimen. Morgen komt iemand me helpen met mijn belastingaangifte. Zie je, er moet toch altijd iets. Maar ik besluit het tot morgenochtend uit te stellen. Als ik me een uurtje kwaad maak, is er weer genoeg orde in de chaos om de sterren van de hemel te boekhouden….

Het is lekker om mijn hoofd eventjes niet te pijnigen. Mijn lome lichaam strekt zich uit in de broze verloren uren van deze nutteloze dag. Ik moet het hebben van leven per dag. En na vele volle dagen snak ik naar een dag als deze. En hoewel Heks dan toch weer wel in bed ligt met dit mooie weer, is de gedachte, dat mijn verplichte uitlaatronde met hondje door een prille lentestad zal zijn straks een verademing.

Leve de lente!

Onze volstrekt gestoorde maatschappij: Levensreddend potje pillen stijgt 800% in prijs. Elitaire opera krijgt enorme subsidies. Muziekscholen worden afgeschoffeld door gemeentes, terwijl overheid pretendeert banen te willen creëren. De Nederlandse samenleving is zo krom als een hoepel. Je schaamt jezelf zo langzamerhand dood, dat je er onderdeel van uitmaakt…..

Posted on 8 maart 2015 by lagriffeheks

Vrijdagavond zit Heks ijverig te studeren op de alt-partij van koor 1 in de Matthäus-Passion van Johan Sebastián Bach. Pieppiep doet mijn computer. Er komt en berichtje binnen van een vriendin. ‘Glaasje wijn? Rondje met ysbrandt?’ Ik ben enigszins verbaasd over het late tijdstip. Bovendien hebben we elkaar zeer onlangs nog uitgebreid gesproken. Er zal toch niets aan de hand zijn?

Een half uur later staat mijn maatje voor mijn neus. We praten over koetjes en kalfjes, de gezondheidsperikelen van familieleden en de zorg daaromtrent. Opeens zegt mijn soulsister: ‘Er is nog iets, ik ben mijn baan kwijt!’ Ik zit haar met open mond aan te kijken. Die mokerslag had ik niet zien aankomen.

Ik krijg weer zo’n verschrikkelijk verhaal te horen, typerend voor de verrotte samenleving en het tijdsgewricht, waar we in leven. Met zijn klassenjustitie, kastenstelsel en vrouwonvriendelijke tendenzen. En gestoorde beleid à la Rutte Kutte Prutte. Die ongelofelijke sukkel van een premier, waar we al een paar jaar last van hebben. Ik dacht dat eerst Balkenende en vervolgens het gedoogkabinet het absolute dieptepunt was, maar we zinken nog verder weg in het moeras van ieder voor zich.

De gemeente van een stad ergens in de Randstad heeft besloten om hun muziekschool te reorganiseren. Dus ontslaan ze alle medewerkers. Ja, zo kan ik ook reorganiseren. V&D mag de lonen van medewerkers niet verlagen, in een poging de tent draaiende te houden, maar de overheid ontslaat je zonder pardon en dan sta je op straat.

Waar V&D op de voet gevolgd wordt in het nieuws, hoor je hier niets over in de media……

Wel mogen de ex-werknemers een ruimte huren en als ZZPer zelf hun lessen regelen. Duh. Maar helaas mag je als ZZPer niet bij je oude werkgever werken, de eerste 6 maanden na je ontslag. Dus dit genereuze aanbod om op een andere voet toch aan het werk te blijven is een wassen neus!

‘Weet je wat nu het gekke is, Heks, het recente beleid van de overheid is erop gericht om meer mensen in vaste dienst te krijgen en minder gebruik te maken van ZZPers. Althans, dat zeggen ze. En moet je dan in de praktijk kijken!’

Ik kijk haar glazig aan. De maatschappij is gek geworden. Alles wordt afgeschoffeld, behalve de voorzieningen van ultra rijk. De muziekscholen moeten op de schop, maar de opera krijgt nog steeds bakken vol geld. 90 % van het beschikbare subsidiegeld, hoorde ik afgelopen week van iemand, die zich met dat soort dingen bezig houdt.

Ik ben stapeldol op opera, maar dit slaat nergens op. Zou het niet rechtvaardiger zijn om mensen met veel geld zelf voor hun peperdure kaarten te laten betalen? Maak ze bijvoorbeeld zestig keer zo duur. Of 800%! Voor de rest van de bevolking zijn ze momenteel toch al onbetaalbaar. Dus wat maakt het uit? En stop die enorme som geld, die je zo uitspaart in muziekscholen en andere kunstprojecten in het onderwijs.

Maar ja, de rijken worden rijker en de armen worden armer.

Heks stond afgelopen week in de apotheek voor LDN. De grondstof voor 120 pillen kost ongeveer 4 euro. Dat moet worden vermengd met vulstof tot een lage dosering per tablet. Dit mengsel wordt in capsules gestopt. Het zogenaamde pillen draaien.

onrecht, samen tegen onrecht, stop onrecht

Een potje pillen of Uw leven

3 jaar geleden kocht ik zo’n potje voor 25 euro. Plotseling werd het 120 euro. Ik wisselde van apotheek. Daar waren dezelfde pillen opeens gratis. Nou ja, de zorgverzekeraar betaalde plotseling.

Maar nu doet die verzekering weer moeilijk. Het punt blijkt te zijn, dat dezelfde pillen nu 220 euro per potje gaan kosten. En dat allemaal omdat de overheid, met op de achtergrond de pharmaceutische industrie, niet langer toestaat dat apotheken zelf medicijnen maken. Alsof die gediplomeerde pillendraaiers dat niet kunnen. Nee, het moet worden uitbesteed aan zo’n eng farmaceutisch bedrijf. En die verdienen er dan 200 euro extra op per potje. Schandalig!!!!!!

Het potje pillen van Heks gaat vierenveertig keer over de kop in prijs. De opera krijgt enorme subsidies. De muziekschool wordt afgeschoffeld door de gemeente, terwijl de overheid pretendeert banen te willen creëren. De Nederlandse samenleving is zo krom als een hoepel. Je schaamt jezelf zo langzamerhand dood, dat je er onderdeel van uitmaakt…..

Heks wisselt van sterrenbeeld, maar het bevalt niet. Grappige, schuchtere en nuchtere Steenbokken zijn leuk als vriend of vriendin, maar ik ben toch liever een dodelijk sexy Schorpioen.

Posted on 5 maart 2015 by lagriffeheks

‘Ik ben van sterrenbeeld veranderd, het is maar dat je het weet,’ zegt Heks tegen haar lief, ‘Vanaf nu heb je met een nuchtere Steenbok te maken. Ik lees je even mijn nieuwe typische eigenschappen voor:

Praktisch en verstandig
Ambitieus en gedisciplineerd
Geduldig en voorzichtig
Grappig en gereserveerd

Maar aan de andere kant…

Pessimistisch
Fatalistisch
Vrekkig

Ik heb altijd heel veel Steenbokkige vrienden en vriendinnen gehad. Het zijn over het algemeen geweldig leuke mensen. Maar ik denk wel dat ons seksleven erop achteruit zal gaan. Voor dat laatste kun je toch het best een Schorpioen treffen!’

Cowboy grinnikt. ‘Ik was met een man op stap zaterdagavond, een Kreeft net als ik. Best gezellig,’ antwoordt hij. ‘Jullie hebben elkaar toch niet fijn zitten knijpen?’ grap ik terug.

Ik krijg visioenen van twee mannen in uitgaansgelegenheid ‘de Melkweg’ (!) die elkaar om de beurt een gemeen kneepje geven met een van hun hun scharende armen. Intussen proostend met een biertje vastgeklemd in een andere schaar, terwijl ze zijdelings lopend om elkaar heendraaien. Dat laatste is nog niet gemakkelijk.

‘Elkaar knijpen?’ Cowboy weet van niets. Maar Heks weet wel beter. Ze heeft in de loop der tijd ontdekt, dat haar geliefde soms hele geniepige kneepjes in petto heeft, als hij er de pest in heeft. Een typische eigenschap van dit krabbelende sterrenteken.

‘Maar ja, troost je, je kunt beter te boek staan als Kreeft, dan als Schorpioen,’ vervolg ik, ‘Daar zijn alle andere tekens van de dierenriem huiverig voor. Als je ons tegen krijgt is een kneep van een Kreeft een peulenschil. Wij spinachtigen rekenen uiteindelijk af met een dodelijke steek. Maar dan moet je ons wel uiterst tergen. Want we zijn trouw, loyaal en heel beschermend.’

‘Ik herken dat wel bij je,’ Cowboy is bloedserieus. Dat je het maar weet. En hij is niet de enige. De halve wereld herkent zich in de gemiddelde horoscoop.

Er is wel eens een onderzoek geweest onder een groep proefpersonen. Allemaal kregen ze een op maat gemaakte horoscoop aangeboden. Hij werd helemaal volgens de regels der kunst gemaakt door een echte old school astroloog. Wat de proefpersonen alleen niet wisten, is dat de gemaakte horoscopen flink door elkaar waren geschud en vervolgens willekeurig werden uitgedeeld onder hen.

De uitkomst was verbijsterend. Een groot deel herkende zich in de beschrijving! Tja.

Dan heb je nog het vreemde fenomeen, dat mensen heilig geloven in allerlei duistere uitspraken op dit gebied in vage huis-aan-huisbladen en op obscure websites. Het is natuurlijk al raar om te denken, dat er maar twaalf mogelijke scenario’s in het leven zijn, analoog aan de hoeveelheid tekens der dierenriem.

Dat iemand die oppervlakkige onzin dan precies kan opmaken uit de constellatie van de hemellichamen op dat moment. En in zo weinig woorden kan weergeven….. Wonderlijk!

Maar het meest wonderbaarlijk is de tendens: Hoe onzinniger de bewering, hoe meer waarde er aan wordt gehecht!

Er wordt een hoop onzin beweerd op dit gebied. Er wordt veel flauwekul verkocht op allerlei gebieden…..

Heks ziet haar horoscoop als een poort, waardoor ze deze wereld is binnengekomen. Zo binnen, zo buiten en vise versa. De stand der hemellichamen en de stand van zaken in mijn eigen universum zijn onlosmakelijk verbonden.

Die verbanden zijn voor sommige ogen zichtbaar. Met behulp van geometrie en symboliek kun je tipjes van de sluier oplichten. Niet iedereen bezit de kennis voor het ontsluiten van deze wijsheid. Velen willen toch een graantje meepikken en roepen dan maar wat. Het liefst iets opruiends of intrigerends….. En de volgende louche horoscoopsite is geboren….

Als je me soms hoort afgeven op allerlei mensen binnen het alternatieve circuit, zou je niet denken, dat ik het een warm hart toedraag. Ik ben veel strenger voor mijn medeheksachtigen dan voor de gemiddelde medemens……

Mensen, die met de beste bedoelingen er een filosofie op nahouden, die mijns inziens rammelt als een ouderwetse melkbus, krijgen ongenadig een veeg uit de pan. Vooral als ze zich met een glad verhaal in de huidige spirituele markt hebben gezet. Oubollige rammelende bolwerken benader ik vaak veel milder. Die zijn al zo lang bewezen schadelijk bezig, daar gaat mijns inziens dan weer niet zoveel dreiging van uit.

Dus een Groningse homofobe priester is bij mij beter af dan iemand, die beweert, dat je je eigen ziekte creëert met de kracht van je gedachten, omdat je negativiteit in jezelf toelaat.

Iets, waar Thich Nhat Hanh ook aan refereert, overigens. Hij heeft het over negatieve zaadjes water geven. Maar van hem kan ik het beter hebben, omdat hij een man van compassie is. En hij legt ook niet die link naar ziekte en ongeluk. Dat laat hij gewoon aan iemand zelf over. Indien gewenst. Een betere invalshoek.

De bewering, dat je je eigen ziekte creëert, is bij Heks natuurlijk ook helemaal tegen het zere been. In welke context het ook wordt uitgebraakt: Mijn hele wezen gaat steigeren. Het doet me denken aan het verhaal van de barmhartige Samaritaan. Daar lieten ook juist de spiritueel ontwikkelden hun medemens verrekken aan de kant van de weg.

Ik heb mezelf de laatste vijfentwintig jaar binnenstebuiten gekeerd en weer opnieuw uitgevonden. En raad eens: Ik ben nog steeds ziek.

Zo’n vijfhonderd regressies (Ik heb een tijdje vreemd spiritueel werk gedaan), duizenden acupunctuurbehandelingen, chiropratoren, fysiotherapeuten, osteopaten, cursussen creëren vanuit je bron, gebedsgenezers, paranormale genezers, wonderdokters, kruidenmengers, reguliere medicatie, operaties en vooral veel therapie, vage therapie en nog eens wat cognitieve therapie hebben, buiten verlichting, geen enkel blijvend effect op mijn ziekte opgeleverd.

Wel heb ik bij tijd en wijle enorme oplevingen gehad en evenzovele terugvallen. Typerend voor de aandoening!

Ook is er intussen van alles bij gekomen. Whiplash, fibromyalgie, RSI…..Ik heb dan ook wat genezen betreft de handdoek in de ring gegooid. Ik doe nog steeds mijn best om op het best mogelijke niveau te functioneren, maar accepteer mijn lijf en leven zoals het is. Volgens mij zijn er belangrijker dingen dan beter worden. Beter zijn bijvoorbeeld. Een beter mens. Je beste zelf. Er zijn. De ander zien. De ander ook zijn. Liefde…..

Wat is het sterrenbeeld van Thay? Welk teken in de dierenriem draagt zoveel compassie en wijsheid in zich? Geduld ook. Het is in elk geval geen Schorpioen. Die zou nooit akkoord gaan met het celibataire grondbeginsel binnen zijn orde.

Ik ben overigens weer helemaal terug in mijn schorpioenenvelletje. Of harnasje, beter gezegd. De steenbokdagen zijn voorbij. Gelukkig maar. Ik ben niet in de wieg gelegd voor het degelijke, praktische en verstandige. Maar ik ben goddank ook niet pessimistisch en vrekkig…….

Geromantiseerde gekte en de keiharde woorden van een moderne goeroe. Wie is hier nu gek? Heks maakt er wel weer een samenhangend verhaal van: Mij krijg je niet gek!

Posted on 1 maart 2015 by lagriffeheks

Vanavond zie ik alweer een oude film op televisie: Mr. Jones met Richard Gere. Over een manisch depressieve patiënt, die te maken krijgt met een vrouwelijk psychiater, welke verliefd op hem wordt. Ik kijk met een half oog, val ook eventjes in slaap. Maar pak de film dan weer moeiteloos op.

Wat een charmante psychiatrische patiënt. De pillen lijken geen effect op hem te hebben. Ik bedoel in de zin, dat hij volledig zombie wordt of enorm dik. Verschijnselen, die je buiten de fictieve filmwereld regelmatig ziet optreden in combinatie met hevige medicatie. Hij zit goed in de kleren en is uitermate schoon en fris. Ook dat lijkt me niet geheel conform de realiteit. In werkelijkheid zie je vaak , dat mensen met deze indicatie zichzelf enorm verwaarlozen….

Een happy end is natuurlijk altijd fijn, maar ook hier blijft het gevoel knagen, dat het niet erg reëel is.

Heks heeft zelf te maken gehad met een dierbare, die last had van algehele gekte bij tijd en wijlen. Met name het uitzichtloze van zijn situatie staat me heel goed bij. Ondanks allerlei experimenten met medicatie ging hij er alleen maar op achteruit. Uiteindelijk heeft hij het niet gered. Het leven werd een te zware opdracht.

‘Lief Heksje, blijf toch altijd hopen dat je eens helemaal beter wordt,’ schreef hij me een jaar voor zijn dood. Op een prachtige antieke ansichtkaart met een engel. Zijn eigen hoop veranderde intussen steeds meer in wanhoop.

We trokken regelmatig samen op. Het was een beetje de lamme leidt de blinde…. Elke week aten we met zijn tweetjes, altijd spaghetti bolognese. Hij deed dan de boodschappen en kookte het eten. Ik betaalde en stopte de afwas in de vaatwasser.

Zijn gekke vlugge geest hield het nooit lang vol op één plek. Na het eten was hij snel weer verdwenen. Om een paar dagen later plotseling weer op te duiken voor een klein bezoekje met een goed verhaal.

Wat ik heel mooi vind aan de film van vanavond is hoe je ziet, dat achter al die drukte en onaangepastheid een heel gewoon mens zit. Zoals jij en ik. Met een aandoening, die compleet ontregelend werkt op zijn leven. Dat wel.

Een paar dagen geleden kreeg ik wat filmpjes toegestuurd. Onder andere een serie Youtube filmpjes ‘Spirit Science’ genaamd. Als ik het eerste exemplaar bekijk, ‘Nr1 ~ Thoughts’ word ik voor de zoveelste keer geconfronteerd met de visie van sommige spirituele leraren op ziekte.

De maker hiervan is zeer gecharmeerd van het gedachtengoed van ‘The Secret’. Je gedachten creëren je leven. Als je de hele dag aan succes denkt word je succesvol. Als je alsmaar aan ziekte denkt word je ziek. Blegh!!!! Mag ik even een teiltje?

‘Wie de hele tijd over ziekte spreekt is ziek. Ziekte is ook een creatie van jezelf. Als je een slecht immuunsysteem hebt, heb je het aan jezelf te danken. We geven virussen en de staat van ons immuunsysteem de schuld, maar dat we bevattelijk zijn komt van binnenuit. Door een negatief of slecht gevoel, dat we toelaten in onszelf. We kunnen onszelf helen, maar dat komt in een ander filmpje.’

Ja, we mogen de schuld niet meer geven aan iets anders. Maar wel aan onszelf. Wat een waardeloze invalshoek. Daar knap je nu niet bepaald van op.

En het is ook te gek voor woorden. Ik zie de dingen helemaal niet zo. Mijn visie ligt op een heleboel punten heel dicht bij deze zienswijze. Maar ik hanteer liever het begrip verantwoordelijk dan schuld.

Heks pleit er voor om helemaal niemand de schuld te geven van je ongeluk. Het hoort bij het leven. We leven in een onvolmaakte wereld, vol eikels, idioten, geestelijk gestoorden en chronisch zieken. Dikke en dunne mensen. Engbekken zoals Poetin bijvoorbeeld. Maar het zijn allemaal mensen.

En geen van deze mensen wil ziek zijn, of slecht. Of gek. Ze zijn het geworden door wie weet wat voor’n oorzaken. Helen is prachtig natuurlijk. Maar ook hier krijg ik kromme tenen van de kort-door-de-bocht manier waarop het wordt gebracht. Waar iemand beter van wordt is altijd maar de vraag. Sommigen zijn dood misschien beter af. Verlost van de verstoorde chemie in hun hersenpan. Of de chronische pijn in hun donder.

Heks is best een optimist, al zou je het niet zeggen als je me zo bezig hoort. Maar ik beschouw het als mijn missie om de echte geestelijk gestoorden, de mensen die zulke dingen straffeloos uitbraken als zijnde diepe wijsheid, tegen te spreken. Het is onzin en gelul. En niemand schiet iets op met zulke verhalen. Geen mens wordt beter van het idee, dat hij zijn ellende aan zichzelf te danken heeft.

Behalve de mensen, die al gezond en gelukkig zijn. Zij kunnen dit soort gedachtengangen vaak enorm waarderen. Ten tijde van ‘The Secret’ verdienden een heleboel mensen goud geld aan allerlei onzincursussen op dit vlak. Zijzelf waren het levende bewijs, dat het werkt. Deze nepgoeroe’s hadden hun zakken reeds goed gevuld met het geven van peperdure workshops!

Wat staat er in de andere 49 filmpjes? Ik zal het nooit weten. Ik ben halverwege de eerste al afgehaakt…..

Oordelen en de schuld geven. We moeten ervan af. We zijn meer de ander dan niet. We zijn die gestoorde gek, de gemene dictator, de bloem, de wolk. Ik doe maar een greep. En we zijn ons goddelijke zelf. Waar je juist veel van moet houden in plaats van te denken, dat die mooie binnenkant ziekte zit te creëren.

Toen ik nog programmeerde in de IT ontdekte ik, dat er altijd ontzettend veel mis gaat binnen zo’n computersysteem. Spontaan wel te verstaan. Buiten alle programmeerfouten om. Dat is gewoon een gegeven. Net zoals elk meetapparaat een meetfout heeft.

Alle techniek is afgeleid van wat we weten over het menselijk lichaam. Als het in de nagemaakte versie al zo rommelt, moet het in het origineel ook regelmatig mis gaan. Het is eigenlijk heel bijzonder, dat het zo vaak goed gaat. Elke gezonde baby is een voorbeeld van dit wonderlijke fenomeen. Laten we ons misbaksels koesteren in plaats van te verfoeien. Een beetje anders is uiteindelijk hartstikke leuk in die Grote Saaie Eenheidsworst van het leven.

I rest my case…..

Wat hebben Heks en Pinkstergemeente gemeen? Ze doen aan omgekeerd schelden! Waar vloeken omgekeerd bidden is, geldt hetzelfde principe ook andersom! Wijze lessen van de Aartsengelen.

Posted on 25 februari 2015 by lagriffeheks

Vanavond zing ik met mijn koor. We studeren de ‘Matthäus Passion’ in. In de auto op de heenweg zit ik nog te schelden. Op de slome duikelaar voor me bijvoorbeeld….

Verschrikt bedenk ik me, dat de Aartsengelen bij me logeren. Ze zitten misschien wel naast me in de auto. In mijn vernauwde ergernisbewustzijn ben ik ze een beetje vergeten. Zorgen en angsten over de aanstaande verbouwing veroorzaken een kettingreactie aan scheldkanonnades. ‘Je bent weer lekker bezig, Heks.’

Eerder vandaag heb ik me ook al verexcuseerd bij de engelen. En alweer was de aanleiding een scheldpartij…. ‘Nou ja,’ zeiden mijn gevederde vrienden, ‘Ons doet het niets, nada, nothing. Je hebt vooral jezelf ermee. Als je scheldt of vloekt, doe je jezelf pijn. Je fragmenteert het leven: Je plaatst jezelf in de scherven van geluk.’

Zodra ik de repetitieruimte binnenkom valt alle irritatie van me af. Een paar uur lang zwoeg ik mee door de magistrale koordelen in deze geniale passie van Johann Sebastian Bach.

Zingend rijd ik naar huis. Maar onderweg: Alweer een sukkel in een auto. Wat tref ik het toch weer! Ben ik toch weer mopperig als ik thuis kom.

Later zit ik een beetje te relaxen op de bank. De woonkamer is vol engel. Eerst heb ik het niet echt in de gaten. Dan hoor ik opeens engelentaal. Net als ik denk aan hetgeen me het meest deed schelden vandaag.

‘Heks, je kunt ook bidden. Dat is omgekeerd schelden.’ Kijk, dat spreekt me aan! ‘Je kunt hetzelfde kwijt in een gebed, als in een scheldpartij. Maar schelden is bewezen contraproductief. Als je scheldt of vloekt, doe je jezelf pijn. Het zijn destructieve klanken, die je uitstoot. Je geluk valt aan scherven.’

Nou ja, omgekeerd schelden lukt me wel. Zo bidden, het heeft wel iets…. Dramatisch en heftig misschien. Stampend op de grond, maar in een lekker ritme. Zo is de Pinkstergemeente vast aan haar praktijken geraakt: Op zondagmorgen samen keihard omgekeerd schelden!

Dat op zich heeft al een heilzame werking.

En wie weet levert het nog iets op. Wie niet waagt en iets vraagt, die niet wint als een kind.

Wie zal het zeggen?

Bond tegen vloeken wil ‘uitleggen dat de gvd-vloek eigenlijk betekent ‘God, verdoem mij’. Daarom zeggen we ook wel dat vloeken omgekeerd bidden is.‘

Heerlijk weer! Wandelen door Het Plantsoen en toch een slecht humeur opdoen! Het is niet normaal: Dat kan alleen maar komen door ‘De Mannetjes van Portaal’. Alleen al het vooruitzicht hen weer over de vloer te krijgen is genoeg voor een scheldpartij van een paar uur. En dan zijn ze nog niet eens daadwerkelijk met hun rampenklus begonnen……

Posted on 24 februari 2015 by lagriffeheks

Elke dag ga ik met Varkentje op stap. Zo ook vandaag. Eerst prikken halen bij de doktersassistenten. Vakkundig gooien ze de B12 spuit vanaf een kleine afstand in de schietschijf, ofwel mijn bil. ‘Je moet gooien alsof je aan het darten bent,’ aldus de assistente, ‘De spuit is je pijltje…’

Inderdaad, gooien werkt het beste. Af en toe tref ik een prikker, die weinig kaas heeft gegeten van dit principe. Krijg je zo’n spierprik traag naar binnen geduwd. Au.

Daarna naar de apotheek. Spannend toch? Mijn bezigheden? Varkentje vindt van wel. Hij draaft vrolijk naast de fiets. Na de apotheek gaan we lekker wandelen in Het Plantsoen. We komen allemaal leuke hondjes tegen vandaag. Een eeuwige Jack Russell pup. Een licht loopse Sussex Terriër. Ysbrandt heeft een goede dag. Hij maakt beide dames uitgebreid het hof….

Weer thuis wil ik eventjes lekker voor de televisie relaxen voordat mijn thuiszorg zich meldt. Vanmiddag staat er zwemmen op het programma. Ik heb totaal geen zin. Al dagen ben ik gammel en kouwelijk. Het idee om dat kille bad in te gaan trekt me helemaal niet aan. Maar ik heb geluk: Mijn thuiszorg komt niet opdagen. Het blijkt iemand anders te worden op een later tijdstip. Zwemmen is hierdoor van de baan!

Intussen ben ik strontchagrijnig geworden. En dat allemaal door een telefoontje van Portaal. Of beter gezegd: Het bedrijf, dat is ingehuurd door mijn malafide verhuurder, om mijn badkamer te slopen. En er weer een nieuw exemplaar voor in de plaats te knutselen. Als alles goed gaat.

Ik heb het niet zo op ‘De Mannetjes van Portaal’. Ik heb nog steeds last van posttraumatische stress na het plaatsen van een nieuwe keuken zo’n vijf jaar geleden……

Die klus zou slechts vijf dagen duren, maar het werd ruim vier maanden. Tijdens het slopen van mijn oude keuken werd tevens mijn hardhouten vloer gesloopt. De tegelzetter deed vervolgens iets, waarvoor ik aangifte heb moeten doen bij de politie. Ik ben geïntimideerd en bedreigd door Portaal en VOC, omdat ik die aangifte had gedaan.

Frogs heeft hier enige tijd moeten logeren, aangezien ik midden in de nacht enge telefoontjes kreeg van een man. Waarschijnlijk die tegelzetter. Of een ander mannetje van Portaal, die zich op zijn nummer gezet voelde door mijn aangifte……

Dat er tijdens een verbouwing dingen misgaan is één ding, een waardeloze afhandeling door de club, die verantwoordelijk is voor de verbouwing nog een heel ander. Ik betaal die lui al vijfentwintig jaar iedere maand trouw mijn huur. En wat krijg je? Een wanprestatie.

Portaal is een waardeloze en hopeloze woningcorporatie. Dat hebben ze nu al zo vaak bewezen. Twee jaar geleden nog, toen ik last had van een lekkage in het toilet. Nadat de muur al zeker vijf jaar lang zwart was van de schimmel kwamen ze dan toch in actie. Omdat ik dreigde ‘Bouw -en Woningtoezicht in te schakelen en naar de krant te gaan.

Heks zat intussen chronisch aan de Trisporal. Een paardenmiddel tegen schimmels bij mensen. Schimmels in je huis zijn heel slecht voor je gezondheid. Vooral voor types zoals ik, met een verzwakte immuniteit.

Ik zit dus niet bepaald uit te kijken naar deze verbouwing. Een nieuwe badkamer, nou, het zal me het goedkoopste tegeltje wel weer worden!

En dan die klungelclub hier weer over de vloer. Twee weken lang! Zeggen ze. In de praktijk hebben ze gemiddeld zes keer zoveel tijd nodig. Omdat ze eerst alles verkeerd doen. Bij de verbouwing van mijn toilet is de muur er drie keer uit gehaald en weer in gezet. Er is een paar keer getegeld, de eerste keer door een ongelofelijke prutser. Drie dagen heeft hij zitten knutselen, gezeten op mijn toiletpot. Het leek nergens naar. Dat moest er dan ook weer helemaal uit.

De man aan de telefoon begint het programma van de verbouwing met me door te nemen. Het komt er op neer, dat ik twee weken lang kan gaan zitten wachten op de mannetjes. En die komen dan vaak niet opdagen is mijn ervaring. Hebben ze weer een ‘Noodklus” of iets dergelijks. Wrahgh! Mannetjes!

‘Tussen acht uur en half twaalf komen er mannetjes slopen. Ze zijn om half vijf klaar.’ ‘Toch niet sloopbedrijf firma Brehms? Die komen er bij mij niet meer in!’ ‘Nee, we werken niet meer met Brehms. Blabla. Dan komt er de volgende dag tussen acht uur en half twaalf een elektricien.’ Hij somt dag na dag op wie ik kan verwachten, waarom en wanneer. Het komt erop neer, dat ik hele dagen thuis moet zitten wachten. Totdat er weer iemand genegen is te komen klussen. Hoe doen mensen met een baan dat toch?

‘Ik ga niet elke dag de hele dag wachten. Ik heb een hond. Dus ik kan niet tussen acht uur en twaalf uur wachten en dan de rest van de dag mannetjes in de gaten houden. Ze seinen me maar in hoe laat ze ongeveer denken te komen. Dan kan ik met mijn viervoeter naar buiten.’

‘Ook moeten de mannetjes mijn huis uit, als ik de hond uitlaat. Vorige keer heeft een mannetje zich geweldig misdragen, toen ik eventjes naar een park was. Kreeg ik achteraf op mijn kop, dat ik hem alleen had gelaten. Dus dat doe ik niet meer. Ze gaan maar in hun auto wachten tot ik terug ben,’ bits ik er lustig op los.

Het mannetje aan de andere kant van de lijn blijft vriendelijk, maar ik hoor zijn hersens kraken. ‘Wat is er toch allemaal gepasseerd in het verleden, dat ik zo’n wantrouwig mens aan de telefoon krijg?’ ‘Meneer, ik zit helemaal niet te wachten op een nieuwe badkamer,’ zeg ik, ‘Ik zie er als een berg tegenop.’

Het is door de inferieure bouw van dit pand, dat we hier constant allerlei lekkages hebben. Ik moet mijn hele badkamer ontmantelen. Een mega klus. Ik kan wekenlang niet douchen of wassen. Het wordt een gigantische puinhoop. Dan zit ik ook nog eens twee weken aan huis gebakken met klunzen van mannetjes over de vloer. Vervolgens loopt het nog anderhalve maand uit, zoals gewoonlijk. Meestal wordt er ook nog iets van mij gesloopt of vernield. Er verdwijnt iets of ik vind iets walgelijks, waar ik dan vervolgens aangifte van moet gaan doen. En met een beetje pech word ik nog bedreigd op de koop toe.

Kon ik maar een nieuwe badkamer krijgen zonder mannetjes over de vloer. Kon de Grote Hand Gods maar op magische wijze dit klusje stofvrij klaren.

Bezoek aan reumatoloog. Zoals altijd pas ik weer eens niet in het plaatje. Welk plaatje dan wel? Toch niet het Pijnmodel van dr. Loser?

Posted on 23 februari 2015 by lagriffeheks

Maandagmorgen half negen zit ik in de wachtkamer van de reumatoloog. Veel te vroeg naar mijn smaak. Ik ben wel min of meer wakker na twee potten espresso, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik zit met drie beeldschone dames te wachten. Geen van drieën wekt de indruk ziek te zijn. Ik ben niet de enige onzichtbare pijnlijder……

Een jonge kerel komt binnen. Hij ziet er uit alsof hij ieder weekend lekker achter de wijven aan gaat. Ook niet het type pijnpatiënt.

Hoe ziet zo’n cliché lijdend voorwerp er dan uit Heks? Nou, iemand met een zeurgezicht, kermend voortbewegend en de hele dag pratend over kwaaltjes natuurlijk! Dat weet toch iedereen!

Hoewel…. Er zijn genoeg gezonde mensen met een zeikgezicht, die bij het minste of geringste piepen en kermen en nog lopen te zaniken over hun niets mankerende lichaam en volmaakte leven op de koop toe.

Mensen met pijn hoor je vaak niet klagen. Dat is hun eer te na. En het helpt ook niet.

De afdeling reumatologie blijkt efficiënt te werken. Ik ben binnen de kortste keren aan de beurt. Een piepjonge arts komt me halen. ‘Waarom ben je hier, wat kan ik voor je betekenen? Denk je echt dat je …latijnse vloek…. hebt?’ Ik kijk haar niet begrijpend aan. Wat heb ik?

Het duurt even, maar dan blijkt mijn huisarts in de verwijsbrief te hebben gesuggereerd, dat ik misschien een zeer zeldzame bindweefselziekte onder de leden heb. ‘Welnee, ik ben hypermobiel. Mijn gewrichten vliegen uit de kom. Mijn fysiotherapeut roept het al jaren. Ik heb een officiële diagnose hypermobiliteitssyndroom van een reumatoloog nodig.’

Voor de zekerheid checkt ze me eerst toch even op symptomen van de zeldzame aandoening. Maar al snel moet ik uit de kleren voor een test op hypermobiliteit en trigger-points. Die laatste zijn inderdaad allemaal gevoelig. ‘Als je op 7 van de 9 testonderdelen hypermobiel scoort, krijg je die diagnose.’

Ze overstrekt mijn beide armen. Ja, de ellebogen zijn licht hypermobiel. Een, twee. De knieën scoren behoorlijk hoog. Dat is vier. De polsen en vingers zijn juist stijf. Dat zijn vier negatieve scores. Tot slot leg ik mijn handen plat op de grond. De laatste check. Dus vijf positief.

Terwijl ze bezig is hoor je in allebei mijn schouders gewrichtjes ploepen, mijn kaak vliegt uit de kom en er weer in, mijn linkervoet plopt er vrolijk op los. Mijn heup hangt er al het hele weekend een ietsiepietsie uit. Maar die plekken tellen niet mee vertelt de dokter me. Wonderlijk toch weer, zo’n protocol.

‘Het is heel belangrijk voor me, want ik wordt gekort op fysiotherapie en dientengevolge ga ik behoorlijk achteruit.’ Ik leg haar uit, hoe omringend spierweefsel de te losse gewrichten compenseert en daardoor zo stijf als een plank wordt. Zou dat misschien in mijn handen een rol kunnen spelen?

medische gezondheidspsychologie, pijn, pijn behandeling, ;mijn patiënten

Pijnmodel van dr. Loser

‘Ik heb ook een dikke hand, ten gevolge van een val anderhalf jaar geleden.’ Ik laat haar die eeuwig opgezette hand zien. ‘Was ie gebroken? Is dat eigenlijk wel gecheckt?’ Nee, natuurlijk niet. Als ik een whiplash oploop telt het niet mee, omdat ik al van alles mankeer. En als ik flink val valt er ook niemand over.

Wat betreft die reactie van de spieren: De arts vindt dat onzin, maar heeft geen idee waar ik het over heb, blijkt. Pas als ik het heel uitgebreid uitleg, geeft ze me toch nog gelijk met mijn verhaal. Nou ja, mijn verhaal: Dat van mijn orthopedische fysiotherapeut.

De arts krijgt uiteindelijk toch nog een beetje medelijden met me. ‘Ik zal een goede brief schrijven, waarin ik uitleg, dat alles bij elkaar, de fybromyalgische klachten en het scoren op hypermobiliteit, je zeker valt onder de chronische aandoeningen.’

‘Maar je kunt natuurlijk ook zelf oefeningen doen, bladiebladiebla.’ Ze doet voor hoe ik in mijn bed mijn spieren kan oefenen. Blegh. Wat een vernederende praktijken toch weer. De vrouw heeft duidelijk geen kaas gegeten van mijn aandoening.

Tijdens het onderzoek prijst ze mijn spierontwikkeling. ‘Ja,’ vertel ik haar, ‘Daar wordt hard aan gewerkt met zwemmen, fietsen en wandelen. Zoals ik het nu doe is het hoogst haalbare.’ Vijf minuten later zit ze te zeuren, dat ik moet gaan oefenen. Zal ook wel weer protocol zijn. Ik word zo moe van die mensen.

Als ik thuis kom loopt Cowboy lekker door het huis te rommelen. Terwijl ik de hond uitlaat, doet hij zijn ochtendyoga. Met een tas vol pikante kip en tomatensoep gaat hij weer naar huis. En Heks? Die duikt haar bed in. Doodmoe van haar ziekenhuisbezoek. En met een vaag virusje onder de leden. Dat laatste al een paar dagen.

Vandaag doe ik niets meer. Behalve het hondje uitlaten.

Kattenkwaad! Altijd wat met zo’n kat. Leven met zeven van die monsters…. Met zeven levens! Daar moet je toch niet aan denken? Soms niet, nee. Maar door de bank genomen ben ik erg blij met mijn katachtige huisgenoten!

Posted on 21 februari 2015 by lagriffeheks

Woensdagavond krijg ik een smsje van Frogs. ‘Ik rijd nu weg uit Spijkernisse, zie je zo!’ Hij komt even de vuilniszakken buiten zetten. Hiep hoi. Nu hoef ik ze niet zelf naar de hoek van de straat te slepen. De vuilniswagen rijdt helaas niet langs mijn huis. Het is altijd een heel gedoe om die loodzware zakken vol kattengrit op het juiste moment op de juiste plek te krijgen.

Ja, mijn monsters zorgen voor veel troep. Kattenbakken moeten regelmatig geleegd worden. Ze laten een spoor van haren en vieze voetstappen achter. Regelmatig gaat er iets kapot ten gevolge van hun woeste capriolen tijdens achtervolgingen door het huis. En de laatste weken heb ik ook nog eens last van een katachtige bedplasser. Mijn bed wel te verstaan. Dit levert zo’n gigantische berg wasgoed op! Ik word er helemaal beroerd van….

Het probleem is, dat de kat, die ik verdacht van deze desastreuze actie, uiteindelijk niet de schuldige blijkt te zijn. Althans, niet de enige. Het andere punt is, dat mijn katten het niet doen om me te pesten. Piesen heeft een hele andere betekenis in kattenland. Buiten het ledigen van de blaas, staat het ook garant voor het uitzetten van een lekkere geurvlag…..

Mijn lapjeskat vertoont dit gedrag altijd als ze krols is. Zij was dan ook direct hoofdverdachte nummer 1. Maar zelfs als ik haar dagen ver van mijn slaapkamerdeur houdt, is er toch weer gepiest. Op dezelfde plek, nota bene. Is dat piskrengetje nu toch naar binnen geslipt op een onbewaakt ogenblik? Ik besluit nog beter op te letten.

Een derde keer stap ik in een zeikbed. Getverderrie. Bijna jankend van ellende verschoon ik midden in de nacht voor de zoveelste keer de hele boel. Binnenkort moet ik met die tijk naar de wasserette. Want dit gaat niet meer goedkomen zo. Er is nu blijkbaar een soort kattenbak in mijn matras ontstaan!

Dus mijn volgende hoofdverdachte is de Zwarte Panter. Hij is de enige kat, die ik daar nog binnen heb gelaten de laatste dagen. Hoewel het niet zijn stijl is. Ik heb hem nooit eerder op dit soort gedrag betrapt……

Vanmorgen echter, als ik even naar de keuken ben geweest en terugkeer in mijn slaapkamer, piept opeens Pippi tevoorschijn vanonder het bed. Ze heeft zich blijkbaar een hele dag schuil gehouden in deze kamer…. Aha, ik miste haar gisteren inderdaad al tijdens het avondeten. Zij is dus de boosdoener. Deze misschien zwangere poes. Ik zal haar ver van mijn bed moeten houden!

Zo ben ik dan al de hele week aan het wassen. Vanwege deze uit de hand gelopen hobby, mijn grenzeloze kattenliefde. ‘Het zijn er wel heel erg veel, Heksje,’ zei Cowboy afgelopen woensdag aan de telefoon. Ik weet het. ‘Twee vind ik al veel,’ vervolgt mijn lief, ‘Maar zeven!’ Hij is er intussen wel een beetje aan gewend. Ook vindt hij het eigenlijk wel heel gezellig, die beestenbende hier in huis. Maar dit soort dingen maakt het wel zwaar bij tijd en wijlen.

Als Frogs de vuilniszakken buiten zet, neemt hij Varkentje gelijk mee voor een wandelingetje. Bij terugkomst kijkt mijn goede vriend me met een vies gezicht aan. ‘Er ligt iets heel erg smerigs in de gang, Heks,’ snuivend trekt hij zijn neus op, ‘Toen ik het eens goed bekeek, ging ik bijna over mijn nek. Het stinkt ook verschrikkelijk!’

Oh jee, dat kan wel eens door de Zwarte Panter zijn achtergelaten. Misschien een reactie op een wormenkuurtje dat ik hem gisteren heb gegeven….

Als een haas vertrek ik naar de gewraakte plek, gewapend met een stoffer en blik, schoonmaakmiddelen, plastic zak, kranten en een psychologische knijper op mijn neus. Eerst zet ik alle deuren naar buiten open. Dan ga ik aan de slag met mijn beproefde methode om dit soort shitklusjes tot een goed einde te brengen. Geloof me: ik kan zonder probleem met deze hulpmiddelen dit soort viezigheid opruimen.

Frogs kijkt verbaasd op, als ik geheel intact, zonder smurrie aan handen of instrumentaria, weer bovenkom. Ja, je wordt er handiger in met de jaren. Maar een kat, die in je bed piest went nooit. Er komt voorlopig geen kat meer in de buurt van mijn slaapkamer. Ik ben er klaar mee.

Behalve de Panter dan, die verdenk ik niet langer. Het zijn zonder twijfel de hormonale damespoesjes. Als er geen nestjes komen, gaan ze onder het mes. En daarna ga ik maar eens naar de wasserette met mijn tijk. Dat is de enige manier, om die markeerluchtjes echt uit mijn matras te krijgen. Tot die tijd blijft het een beetje tobben. Alle deuren dicht. En eventjes geen grote kattenfamilie gezellig ’s avonds in mijn bedje…..

Dag met tegenslag. Zeikerds van katten worden Pissebed. Beveiligingssystemen keren zich plotseling tegen me. Als ik mijn rug recht ga ik er door…… Maar ook: Een avontuurlijke Engel. En: Cowboy belt met leuk nieuws!

Posted on 13 februari 2015 by lagriffeheks

Vandaag gaat niets zoals het moet. De hele dag ben ik bezig dingen te herstellen, terug in zijn oorspronkelijke vorm te gieten en op te lossen. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Vannacht begint het er al mee, dat er een kat in mijn bed heeft gepiest. Tel dat op bij een dergelijk incident gisteren en je kunt je de berg wasgoed voorstellen, die deze gestoorde hormoontijgers hebben veroorzaakt.

Bij het opstaan vanmorgen constateer ik, dat ik door m’n rug ben gegaan. Au. Dat krijg je ervan als je als hypermobiel je bed verschoont! Dank je wel, miauwende pissebedden…..

Als ik online probeer in te loggen bij mijn bank, blokkeert mijn pas. Ik heb de verkeerde pin ingetoetst. Maar het is pas de eerste poging! Huh? Eerst maar richting het zwembad. Kijken of ik die pijn in mijn rug er een beetje uit kan sporten.

Als ik s’middags, na een moeizame zwempartij in mijn nieuwe badpak, bij de bank verhaal ga halen, word ik geconfronteerd met het feit, dat hun beveiligingssysteem wel degelijk werkt.

Ik heb per abuis met mijn passen staan rommelen afgelopen maandag. In de natuurwinkel. Mijn bank- en giropas hebben min of meer hetzelfde uiterlijk. Ik verwissel ze regelmatig. Deze keer echter heb ik de pas niet meer gebruikt na twee mislukte pin-pogingen. De keer, dat ik wilde internetbankieren, was de derde keer, dat ik de verkeerde code intoetste. En BINGO!

Het euvel met mijn betaalpas wordt verholpen. Heks gaat op een holletje naar huis. Gordt haar hondje om haar middel en spoedt zich naar Engel. Voor een kopje thee. In haar nieuwe tijdelijke woning.

‘Jeetje Engel, jouw belevenissen staan haaks op wat ik nu meemaak. Vroeger leefde ik een vrij leventje zoals jij nu! Sinds enige tijd is mijn leven meer zoals het jouwe vroeger, met een vaste relatie! Wat een grappige verhalen vertel je me toch allemaal. Ongelofelijk wat je allemaal meemaakt!’

We zijn allebei door ziekte lange tijd uit de roulatie geweest. Beiden keren we terug in de wereld, in onze huid, in het ware werkelijke leven….

Ik luister naar alle spannende verhalen van mijn vriendin. Na jaren ziekte, zware operaties en door het oog van de naald kruipen, is ze nu fysiek weer een beetje onder de mensen.

‘Ik dacht op een gegeven moment: ‘Waarom zou ik niet leven zoals ik wil leven? Het is mijn leven. Ik ben slechts verantwoording schuldig aan mezelf!’

Het is altijd zo wonderlijk. Zodra mensen weer gaan leven vanuit hun hart, wordt hun bestaan zo kostbaar en vervuld. Tegelijkertijd moet je soms al je zekerheden opofferen. Die kooi van vastigheid en voorspelbaarheid. Ook is er altijd een zeker risico aan het gaan van je eigen weg. Het maakt je kwetsbaar.

‘Pas goed op jezelf, lieve Engel. Je kunt gekwetst worden. Het valt niet altijd mee om helemaal op eigen benen te staan….’

’s Avonds gaat de telefoon. Het is mijn liefje. Het einde van deze dag met gebreken is aangenaam. Mijn lief gaan me eindelijk in het zonnetje zetten. Nadat ik me heb beklaagd, dat het wel erg lang gaat duren, voor hij op de proppen komt met het beloofde uitje.

‘Alles gaat voor, Cowboy, het is al bijna twee maanden geleden, dat je het me beloofde. En die keer, dat je erwtensoep voor me hebt gekookt telt niet. Ik kook elke week een paar keer voor je…..’

Heks heeft er genoeg van, dat mensen dingen beloven en net zo gemakkelijk vergeten. Zat ik vroeger stilletjes te wachten (tot ik een ons woog), totdat ik misschien wellicht ooit aan de beurt kwam, nu trek ik mijn mond open! Het werkt niet altijd. Niet iedereen is ontvankelijk voor mijn klachten. Maar mijn liefje wel!

Vanavond neemt mijn knappe schat me lekker mee uit eten. En daarna gaan we naar een leuke film. Ik mocht iets uitkiezen: The imitation Game. Over een miskent genie. De uitvinder van de voorloper van de computer…..

Pijn geïncorporeerde ellende uit verleden? Versus: Als je de naaste niet ziet, gaat de wereld dicht. Als we de naaste zien, komt het goed.

Posted on 11 februari 2015 by lagriffeheks

Ook Heks heeft geheimen. Er zijn een aantal zaken, waarover ik niet graag praat. Die liggen soms als een zware steen op mijn hart.

‘Heks, het is zo toevallig. Ik ken een aantal chronische pijnpatiënten. Allemaal hebben ze te maken gehad met traumatische gebeurtenissen in het verleden. Heb jij dat verband bij jezelf nooit gelegd?’ Vraagt een vriendin onlangs. Nadat ik iets verteld heb over de gangbare lijfstraffen binnen ons familiaire opvoedingsprotocol.

Nu krijg je me over het algemeen binnen de kortste keren kwaad, als je zo begint ten aanzien van mijn gebreken. Ik heb al zoveel therapie gevolgd in mijn leven, ik kots ervan. En nooit, maar dan ook nooit heeft het gezorgd dat mijn gewrichten in de kom bleven. Of dat ik meer energie kreeg. Of dat ik minder vatbaar werd voor alle mij omringende steeds muterende virussen, bacteriën en gisten.

Ik heb een broertje dood aan de stigmatiserende tendens om ziekte ‘spiritueel’ te duiden. De mensen, die het doen zijn over het algemeen zelf zo spiritueel als een bosui en zo verlicht als een glimworm. De eerste spirituele regel met betrekking tot naasten, namelijk: oordeelt niet, treden ze met voeten. Met het grootste gemak.

Vorige week lig ik midden in de slapeloze nacht naar TLC te kijken. Die wonderlijke televisiezender vol rare programma’s. Zoals hetgeen ik nu voorbij zie komen. Familiegeheimen heet het. De meest uiteenlopende voorbeelden van doofpot strategieën komen aan bod. Het is ongelofelijk, hoe mensen elkaar een oor aannaaien om er zelf beter op te staan. Of om geld binnen te harken. Of puur uit jaloezie.

‘Van je familie moet je het maar hebben, ‘ denkt Heks, als ze het zoveelste ellende-verhaal voorbij heeft zien komen. Dan komt er een man aan het woord, die van de ene op de andere dag allerlei kwalen begon te ontwikkelen. Zo heftig, dat het hem volledig invalideerde. Hij werd van een gezonde sterke vent plotseling een compleet zieltogend wrak.

Terwijl hij zo ziek lag te zijn, kwam zijn broer enige tijd logeren. Hij had hem al in geen tijden gezien, dus ze hadden veel te bepraten. Met name ook over hun jeugd. Ze bleken een geheel verschillende perceptie te hebben van hun jonge jaren en het gezin, waaruit ze kwamen.

Tot stomme verbazing van de man had zijn broer een totaal ander beeld van hun vader. Herinnerde de man hem als lief en zorgzaam, een echte familieman, de broer kende hem als een mega-lul. Dat verbaasde de man. Het liet hem niet los.

Op een gegeven moment, midden in de nacht, klapte er een luikje open in zijn hoofd. Plotseling herinnerde hij zich een gesprek met zijn vader. In een kroeg. Voordat paps in de gevangenis verdween, veroordeeld voor oplichting…. Zo’n lieverdje als hoe de man zich hem herinnerde, was het dus niet……

In het gesprek bekent zijn ouweheer een dubbele moord. Tot in detail vertelt hij over deze gebeurtenis, die hem een aardig sommetje geld heeft opgeleverd. Ongelofelijk! Dat was de zoon helemaal vergeten.

Hij gaat naar de politie met zijn verhaal. De smerissen kijken eerst vreemd op. Wat een rare geschiedenis. Maar uiteindelijk nemen ze hem serieus: De feiten kloppen met een onopgeloste moordzaak. Maar nu moet de man bewijzen, dat hij er zelf niets mee te maken heeft gehad.

Door zijn vader tijdens een bezoek in de gevangenis te laten bekennen, terwijl hij een microfoontje bij zich draagt, weet hij zichzelf vrij te pleiten. De vader daarentegen komt nooit meer vrij. Van zijn lang zal z’n leven niet…..

Maar nu het gekke: de man geneest in 1 klap van al zijn kwalen. Hij is weer zo gezond als een vis.

‘Hij wel,’ foetert Heks, als ze het tot zich door laat dringen. En waarom ik dan niet?

Kijk, daarom is het zo gevaarlijk om deze verbanden voor anderen te leggen. Het leven is niet zo plat als een pannenkoek. Je kunt eenvoudigweg niet weten, waarom iemand iets mankeert.

Bovendien geef je de boodschap af aan de getroffenen, dat het zijn of haar eigen schuld is, dat ze nog niet genezen zijn. Moet je maar beter met je trauma’s om leren gaan. Als je het advies van de oordelaar zou opvolgen, was je al lang beter. Eigen schuld, dikke bult.
Krijgen die getraumatiseerden ook nog een trap na.

En is het wel zo, dat je alleen maar ziek wordt van trauma’s? Momenteel overlijden er massa’s mensen aan Ebola. Die hebben niet eens de tijd, om na te gaan of ze een trauma hebben. Ook sterven er kinderen, nog voordat ze een beetje jeugdtrauma hebben kunnen ontwikkelen.

Geheimen zijn niet altijd fijn. Heel veel geheimen zijn ruk. Die wens je je ergste vijand niet toe. Gelukkig zijn er ook zoete geheimen.

Heks heeft genoeg van alle gesmoorde gevoelens en onderdrukte pijn. Ze heeft tabak van het incasseren. Het weerloos luisteren naar nagels krassend over het schoolbord van haar levensles. Het leven een leerschool? Wie zegt dat? Behalve Oprah Winfrey dan.

Een heleboel mensen heb ik ontdekt. Hele vervelende mensen vaak. Verpakt in een spiritueel jasje. Je moet je lesje leren, anders krijg je tegenspoed. Voor straf. Het joods/christelijke schuldcomplex wordt gewoon vrolijk door deze als levenswijsheid verkochte hete braakbrei heen gehusseld!

We zijn helemaal gek geworden hier op aarde. Doordat kinderen ongeveer bij de geboorte al leerplichtig zijn tegenwoordig, denkt de mens, dat alles en iedereen maar bij voortduring op school moet zitten. Tot je huisdier aan toe.

Elke ervaring is goed, als we er maar iets van geleerd hebben. Ook dat nog!

Maar als je dan naar de geschiedenis kijkt, blijkt dat mensen helemaal niet zo leergierig zijn. Dezelfde stomme principes uit de oudheid, gaan ook nu nog op. Volken, die werden geëlimineerd pogen hetzelfde te doen bij hun vijanden. Het is uitzonderlijk, als er iemand een ander liedje zingt. Zoals Thich Nath Hanh.

‘Zo’n bijzonder, die man,’ roepen zijn volgelingen massaal, ‘Hij leert ons compassie, vergeven en liefhebben!’

In feite is het zo gewoon als wat. Zodra je uitgaat van allesomvattende goddelijke principe, neemt de neiging tot oordeel af. Wat kan het schelen, hoe de pijn ontstaan is? Belangrijker is het, dat iemand zich verstaan weet. Is het echt zo doorslaggevend dat je je leven snapt en begrijpt? Dat je alles in het juiste hokje stopt? Is vergeven niet veel wezenlijker? Dat laatste ruimt bovendien lekker op!

Hop!

OF TOCH WEL?

	Belinda VW op In memoriam: Ferguut de Ruwaer…
	stronglovechris op In memoriam Don Leo. Mijn liev…
	reinswart op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	stronglovechris op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	Samantha op Gigantisch gekrijs in de steeg…

recepten van de toverheks

cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven

Categorie archief: fulmineren

Lente in de lucht. Omgevallen Heks voert weer gek telefoongesprek…… Het medicijnkastje van de apotheek en de muur van onbegrip bij de zorgverzekeraar: Je wordt er tussen heen en weer gestuurd tot je een ons weegt, maar komt geen stap verder !!!

Heks wisselt van sterrenbeeld, maar het bevalt niet. Grappige, schuchtere en nuchtere Steenbokken zijn leuk als vriend of vriendin, maar ik ben toch liever een dodelijk sexy Schorpioen.

Geromantiseerde gekte en de keiharde woorden van een moderne goeroe. Wie is hier nu gek? Heks maakt er wel weer een samenhangend verhaal van: Mij krijg je niet gek!

Wat hebben Heks en Pinkstergemeente gemeen? Ze doen aan omgekeerd schelden! Waar vloeken omgekeerd bidden is, geldt hetzelfde principe ook andersom! Wijze lessen van de Aartsengelen.

Bezoek aan reumatoloog. Zoals altijd pas ik weer eens niet in het plaatje. Welk plaatje dan wel? Toch niet het Pijnmodel van dr. Loser?

Kattenkwaad! Altijd wat met zo’n kat. Leven met zeven van die monsters…. Met zeven levens! Daar moet je toch niet aan denken? Soms niet, nee. Maar door de bank genomen ben ik erg blij met mijn katachtige huisgenoten!

Dag met tegenslag. Zeikerds van katten worden Pissebed. Beveiligingssystemen keren zich plotseling tegen me. Als ik mijn rug recht ga ik er door…… Maar ook: Een avontuurlijke Engel. En: Cowboy belt met leuk nieuws!

Pijn geïncorporeerde ellende uit verleden? Versus: Als je de naaste niet ziet, gaat de wereld dicht. Als we de naaste zien, komt het goed.

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: