Narcisme is de vloek van de huidige maatschappij. Uit onderzoek blijkt, dat de narcistische structuur van de Amerikaanse maatschappij een sterk stijgend percentage mensen met deze stoornis oplevert. Maar liefst 9.6 procent van de jongeren tussen de 20 en 29 valt binnen dit spectrum! Help! Elke narcist is er eentje teveel.

Narcisten? Ik kom er nooit vanaf. Mijn hele leven word ik al getergd door dit menstype. In elkaar gemept, gekleineerd, dreigen met kindertehuis, gedrogeerd, nog meer onderdrukking, slaag en getreiter. Machtswellust met geld. Tegenwerken. Onderuit halen. Belachelijk maken ten opzichte van anderen…….

Heks kan een gigantisch boek open doen over wat iemand met die persoonlijkheidsstoornis teweeg kan brengen als hij een kind opvoedt.

Tot overmaat van ramp heb ik zielsveel van de narcisten in mijn leven gehouden. Het is inderdaad een hele rij, want zodra je van zo’n portret gaat houden raak je stekeblind voor dit menstype. Zo heb ik nogal eens een rasechte narcist aan de haak geslagen. Nou ja, eerder andersom.

Tegen de tijd dat ik er achter kwam, dat er iets loos was, was het al te laat. Had zo’n idioot me helemaal uitgevreten en kapot gemaakt. Was er alweer vals gespeeld en vreemdgegaan. Was mijn bankrekening alweer geplunderd…… Duurde het weer jaren voordat ik er bovenop kwam. Was mijn zelfbeeld weer gezakt tot het absolute minpunt.

Narcisten zijn de rode draad door mijn liefdesleven. Ik mag van geluk spreken, dat er een paar aardige mannen tussen hebben gezeten.

Nu ben ik natuurlijk al enige tijd behoorlijk op mijn hoede als ik nieuwe mensen tegen kom. Maar ook bestaande contacten kunnen gevaar opleveren.

Vaak heb je niet eens in de gaten, dat je met een narcist van doen hebt. Zolang je namelijk doet wat een narcist zegt is er niets aan de hand. Zodra je echter tegen zo’n medemens in gaat heb je de poppen aan het dansen. Dan krijg je het op je brood. Dan zijn de rapen gaar.

Middels pesterijen, machtsvertoon, dreigementen en ga zo maar door. Niet leuk. Afschuwelijk zelfs.

Heks heeft haar gehele leven al met dit fenomeen te maken. Niet zo gek. Een behoorlijk percentage van de mannelijke bevolking en een geringer percentage vrouwen is narcist. Ze trekken een verwoestend spoor ellende door het leven van anderen. Maar zelf zullen ze dat nooit toegeven. Het ligt aan die ander. Die is dom, fout, crimineel, nymfomaan, randdebiel, slecht, lelijk of anderszins maatschappelijk niet acceptabel.

Omdat een narcist gewetenloos opereert is hij je vaak te slim af. Voor je het weet raak je verstrik in zijn netten. En zie er dan maar weer eens uit te komen!

Heks is heel erg moe van het nadenken over deze materie. Een logisch gevolg van het steeds weer geconfronteerd worden met alweer een narcist. Weer mezelf bij elkaar harken na pesterijen, kleinerende ondermijnende acties en rotopmerkingen……

Het ergste is: Van een narcist kun je het nooit winnen. Die mensen leven van het conflict, daar halen ze energie uit. Het is voeding voor hen, net als mijn gescheld voor de donderkopjes op Planeet Scheldt. Het beste blijf je volstrekt bij hen uit de buurt.

Niet zo gemakkelijk als je er stekeblind voor bent. Of als anderen er stekeblind voor zijn en zo’n figuur op je dak sturen.

Afgelopen weekend zie ik een televisieprogramma, waarin de bekende Amerikaanse filmmaker Michael Moore Europa binnenvalt om ideeën te stelen. Zoals Noorwegen, waar gevangenen gezellig met elkaar op een eilandjes zitten.

De bewakers dragen geen pistolen en de reïntegratie in de maatschappij is gewaarborgd. Nauwelijks recidiven. Dit in tegenstelling tot de Verenigde Staten, waar het gros van de vrijgelaten gevangenen terugvalt. In no time!

In Portugal wordt er nooit iemand opgepakt voor drugs. Je mag het gebruiken, verkopen, in je kast hebben liggen…… Als gevolg hiervan is het gebruik enorm gedaald! In de VS is het bezit en/of gebruik van de drugs, die populair zijn onder de gekleurde bevolking, uitermate strafbaar. Voor een joint kom je al in de bak. Als gevolg van deze opsluiting verlies je je stemrecht! En hoera voor de witte bevolking: Hierdoor kan dit wanbeleid worden gehandhaafd.

De zeer aan alcohol verslaafde Bush mocht gewoon president zijn! Kreeg hij ook nog eens politieke onschendbaarheid. Wat nou meten met twee maten?

Het is een interessante documentaire. Heel veel Europese landen komen aan bod. Gratis onderwijs of goeie seksuele voorlichting wordt vergeleken met het peperdure onderwijs in de VS en de oproep tot geheelonthouding onder jongeren in bepaalde staten…..

Hihihi. Dat werkt natuurlijk niet. Het grootste aantal ongewenste tienerzwangerschappen vind je uitgerekend in die staten. ‘Seksuele onthouding werkt,’ beweert de senator van de betreffende staat. ‘Maar jullie hebben het hoogst aantal zwangere tieners ter wereld!’ brengt Michael er tegenin. ‘Het werkt,’ houdt de man stug vol.

Castratie werkt ook. Maar dat wil niet zeggen dat tieners dat dan ook gaan doen. Kom op zeg.

In de ogen van een narcist is dit echter wel mogelijk. Als het zijn dochter betreft zal hij er persoonlijk op toezien, dat niemand er een piemel in stopt. En z’n zoon dan? Die gaat altijd vrijuit. Zijn zoon doet dat niet. Punt uit.

En als hij het dan toch doet is het niet zijn probleem natuurlijk. Wereldwijd wordt er wat dit fenomeen betreft met twee maten gemeten…….

Nederland komt in de documentaire niet voor. Verbaast me niks. Wij zijn een uiterst rechts griezelig kutlandje geworden. We apen die stomme Amerikanen in alles na. Ook hier wordt de zorg uitgekleed, de armen armer en de rijken rijker. Er is absoluut klassenjustitie. Zonder geld kun je het schudden. En gratis rechtsbijstand is een wassen neus als er een welvarende narcist tegenover je staat.

Mensen worden zonder pardon op straat gezet, als ze hun huur niet betalen. Buitenlanders worden gediscrimineerd. Nederland is uiterst achterlijk als het gaat om vrouwenrechten en kinderopvang. Zelfs Duitsland met zijn enge Neo Nazi’s brengt het er op vele punten honderd keer beter vanaf. Ik schaam me al jaren voor mijn eigen land.

In de Verenigde Staten is het percentage narcisten onder jonge mensen enorm gestegen. Bijna 10 % van de jongeren in de leeftijd 20 tot 29  vertoont het narcistisch spectrum. Dat geeft te denken. Blijkbaar heeft de narcistische structuur van hun maatschappij verstrekkende invloed op de vorming van de persoonlijkheden van de individuen, waaruit die maatschappij is opgebouwd…….

Dat moeten we hier toch niet willen! Een land vol egocentrische idioten. Domme edoch geslepen hebzuchtige blaaskaken. Laten we ons als niet-narcisten verenigen!  Interbeing is het enige antwoord op deze afschuwelijke ontwikkeling.

Laten we de Medemenspartij oprichten, waarin alle goede zaken, die Michael Moore in zijn documentaire heeft gestolen politiek worden geïntegreerd.

Heks moet zich persoonlijk over veel weerstand en walging heenzetten om er weer fris en fruitig tegenaan te gaan. Maar ik laat me niet doen! Het is mijn initiële narcist niet gelukt om me klein te krijgen en het gaat zijn opvolgers ook niet lukken.

 

 

Heks kan de kanker krijgen en wordt vervolgens in een hoek gedreven, waar ze ook al niet wil wezen. Lang leve de geniale gekte van het leven. Je neemt je iets voor en moet tegenstreven. Maar ik wil leven. Niet langer overleven!

© toverheks.com

© toverheks.com

Mijn voornemen om me niet te laten opnaaien, noch boos te worden, te schelden of uit mijn plaat te gaan over dingen waar ik toch niks aan kan veranderen, alsmede me vreedzaam in te zetten om rust en vrede in mijn persoonlijke ei te waarborgen worden direct behoorlijk op de proef gesteld in het nieuwe jaar.

Zo is er een lezer van mijn blog, die me onmiddellijk vervloekt op die eerste januari. Ik moet vooral kanker krijgen en in mijn bloed stikken. Lees ik het nu goed? De idioot in kwestie gaat persoonlijk bidden dat ik zal worden gestraft voor mijn betweterigheid. En de mafkees beweert gelijk ook nog dat hij een tovenaar is.

Mij eerst blij maken en dan dat je tegen bent na minuten lezen. Ik hoop dat je net als ik kanker krijgt en na één jaar mensen zeggen ben je 25 kilo afgevallen? Ja, ik wacht op een longbloeding op te stikken in mijn eigen bloed. Wat jij vind is jouw waarheid. Als tovenaar bid ik vanavond dat je gestraft zal worden als eigenwijze betweter.

Eentje uit een zeer duistere hoek dan. Dyslectisch bovendien. Ik ken geen heksen en aanverwanten, die bidden (Tot wie? De duivel? Kun je daar eigenlijk wel naar bidden? Daar sluit je toch een pact mee?) om iemand in het ongeluk te storten. Mijn liefdevolle soortgenoten breien dekentjes van licht en vrede als ze aan het werk zijn.

© toverheks.com

© toverheks.com

Ik heb ook geen idee, wat deze persoon heeft getriggerd om me te verwensen. De reactie is geplaatst onder een liefdesgedicht aan de gehele mensheid, waar echt niets op aan te merken is.

De schrijver ervan is er niet al te best aan toe begrijp ik uit zijn bericht. Hij heeft zelf kanker en zal binnenkort in zijn bloed stikken. Niet best. Daar is mijn gezever natuurlijk niks bij vergeleken. Maar om me dan hetzelfde toe te wensen gaat wel weer erg ver.

Even overweeg ik om iets bemoedigends terug te schrijven. Me te verexcuseren voor… Ja waarvoor eigenlijk?

Heks heeft nog nooit iemand ME toegewenst. Zelfs mijn ergste vijand niet. Ik scheld wel veel, maar dat stuur ik naar de ‘Planeet Scheld’. Daar wonen kleine boze mannetjes en vrouwtjes, die dat lekker vinden. Het is een soort voeding voor hen. Ze worden er betere wezentjes van. Vrolijk en gezellig. Dartel ook.

Hetzelfde soort omzetting als bij fotosynthese in een boom of plant. Ze lijken ook wel wat op een plant met hun giftige chlorofylgroene lijfjes en hun nijdige zure gele en rode kopjes. Moeiteloos zetten ze mijn kwaaie dronk om in zoete mede. Een soort citroenzuurcyclus voor boze gedachten…..

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Nou ja,’ denk ik bij mezelf, ‘Ik zal wel onbedoeld tegen iemands schenen hebben geschopt met iets wat ik heb geschreven. En die persoon lijdt zelf al zo verschrikkelijk. En mensen worden er vaak niet beter op als ze ziek zijn……’

Niet van karakter in elk geval. We denken wel dat dat zou moeten, maar het is niet zo. Een zeikerd blijft een zeikerd, ook als ie iets gaat mankeren. Een zieke zeikerd, maar evenzogoed een stomvervelend medemens. Het idee dat ziekte loutert is ook maar zo’n idee fixe. Het overgrote deel van de mensen is met enige regelmaat niet te nassen. Ziek of niet ziek. Heks niet uitgezonderd.

© toverheks.com

© toverheks.com

De hele week staat in het teken van ‘Heks, laat je niet kisten!’ Er zijn mensen zat, die het me behoorlijk moeilijk maken, zonder me te vervloeken. Vanuit de beste bedoelingen wordt ik in de hoek gedreven en gebonden. Mijn diepe wens om weer autonoom te functioneren wordt niet door iedereen gedeeld.

Maar mijn voornemen om bepaalde zaken achter me te laten houdt me overeind. Je kunt het niet iedereen naar de zin maken. Soms is het pijn doen of pijn lijden.

Heks heeft genoeg tussen haar gefrustreerde klapperkaken weggeknarst intussen. In feite heb ik het afgelopen jaar niet anders gedaan dan wanhopig knersen. Want ik kan geen kant op. Het lot heeft me totaal afhankelijk gemaakt van mijn voorouders. En het betreft niet louter mijn genenpakket……

Het lot kan helaas niet meer met me praten. Het lot is haar verstand kwijt.

© toverheks.com

© toverheks.com

Ik zal dat lot moeten dragen. In mijn hart. Stilletjes. Niet als een strop om mijn hals, want dan komt er echt geen geluid meer uit mijn heksenbekje. En dat willen we niet. Er moet meer geschreven worden het komende jaar.

Je kunt me evenzogoed benijden in mijn situatie. Wie heeft er niet het etiket ‘Van Lotje getikt’ voor over om goed in de slappe was te zitten? Je zult ze de kost moeten geven!

Toch ervaart Heks 1 en ander als een regelrechte strop. Om haar heksenhals. Naar. En niet ongevaarlijk! Je kunt ervan in coma raken!

Hopelijk zit daar niemand voor te bidden. Stiekempjes. Na die bizarre reactie afgelopen week op mijn blog sta ik nergens meer van te kijken……..

© toverheks.com

© toverheks.com

 

Heks sombert zichzelf richting jaarwisseling. Mijn pogingen om weer gezond te worden falen genadeloos. ‘Heb je soms last van slaap apneu?’ bagatelliseert een kennis mijn situatie volkomen. Gevolgd door een nauwkeurig verslag van zijn eigen kwalen: Een aambei en een klutsknie.

‘Ja, er is inderdaad een reactie op Lyme, maar ik heb geen idee wat het betekent, Heks,’ mijn huisarts bestudeert de uitslagen van het laboratorium. Eerder dit jaar heeft de reumatoloog ook al dezelfde ontdekking gedaan, maar die uitslagen hebben mijn huisarts nooit bereikt. Heel vreemd.

‘Ja, heel vreemd,’ beaamt de dokter het verdwijnen van die onderzoeksgegevens. Hij krabt zich achter de oren. Strijkt eens langs zijn neus. ‘Het lijkt Wicky de Viking wel,’ schiet er door me heen, ‘Zou hij nu net zoals die kleine held opeens een lumineus idee krijgen?’ denk ik er verwachtingsvol achteraan.

‘Ik moet dat eens met een parasitoloog overleggen, want als je een actieve Lyme in je bloed hebt……..’ Hij kijkt me somber aan. Mijn god, de ellende zou niet te overzien zijn. Dat weet mijn huisarts ook. Eindeloos aan de antibiotica is gewoon niet te doen met mijn gestel. Ik ben van een week die troep slikken al maanden van de leg.

‘Je schildklier is ook niet goed. Tja, tja. Ik zou je natuurijk naar de endocrinoloog kunnen doorverwijzen. Tja…..’ Je kunt wel aan de gang blijven bij die vrouw, zie je hem denken. Maar Heks vindt het geen overbodige luxe, zo’n bezoekje aan zo’n klierpil. Als je klieren eindeloos klieren is dat echt iets wat je wilt……

‘Jeetje Heks, dat is nou toch ook wat. Eerst ME, dan komt daar Fibromyalgie bij, vervolgens krijg je flink RSI tijdens je laatste baan en daarna parkeert er iemand een BMW in je nek. Die auto is total loss verklaard, maar jij moet maar zien met je nauwelijks erkende whiplash. En nu dan ook nog Lyme? Je krijgt inderdaad geen kans om iets van je leven te maken….’ verzucht mijn homeopaat.

Zelfs zij zit intussen met haar handen in het haar. Wat is dit voor’n leven? Wat moet je hier nu over zeggen? Welk middel kun je hiervoor inzetten? Het is dweilen met de kraan open. Het schiet gewoon niet op.

En Heks is vooral doodmoe. Misselijk van moeheid. Ik dwing mezelf om op te staan, de hond uit te laten, ergens heen te gaan. Maar zodra het kan lig ik gestrekt in bed. Uitgeput. Kapot. Uitgevloerd. Opgebrand.

‘Ik zit gewoon ver onder de streep. Ik word er gek van. Alles doet zeer. Mijn leven is een hel,’ somber ik voor me uit, terwijl mijn behandelaarster toch weer wat middelen uit de kast trekt. ‘Test dit een uit, Heks,’ ze legt drie kleine buisjes voor mijn neus. Drie verwante middelen tegen extreme vermoeidheid.

Twee ervan geven geen enkele reactie als ik er mijn pendel overheen laat glijden. Bij de derde echter is het raak. Het kristal snort in de rondte. Nieuwsgierig kijk ik naar wat er op het buisje staat.

‘Het is het middel tegen lichamelijke uitputting. Ik vroeg me af of je misschien moe was door alle emoties van de laatste tijd. Maar nee, jouw uitputting is echt puur fysiek…..’

Met een paar nieuwe remedies op zak ga ik weer naar huis. Op mijn ene schouder zit een duveltje en op de ander een engel. Al een hele tijd. En nu heb ik ook daar iets voor gekregen. Zou dit het einde betekenen van mijn dagelijkse aanvallen van Gilles de la Tourette? Zal het eindelijk eens afgelopen zijn met mijn niet aflatende gevloek?

Kan ik eindelijk weer leven vanuit mijn hart zonder dat ik eerst alles en iedereen stijf wil schelden?

Pruttelend rijd ik weer terug naar Leiden. Wat heb ik toch een hekel gekregen aan sommige mensen. ‘Je hebt jarenlang alles maar geslikt en toegelaten van Jan en Alleman. Geen wonder dat je zo razend bent. Je hebt een heel laag zelfbeeld, Heks. Dat valt me steeds op….’

Shit, shit, shit. Waarom is dat nog steeds zo? Ik zit al vijfentwintig jaar aan dat belabberde zelfbeeld te werken en nog steeds zie ik in de spiegel een pispaal. ‘Daarom heb je ook steeds mensen om je heen verzameld, die je als een stuk stront behandelen, Heks. Maar dat gaat echt veranderen. Je hebt er al heel wat mensen uitgekieperd….’

Ik weet het allemaal zo net nog niet. Al jaren probeer ik van mezelf te houden. Ik dacht dat het me aardig gelukt was. De hele wereld en mezelf in mijn grote hart. En dan blijk je opeens de pest te hebben aan allerlei lieden. Omdat ze op dat grote hart zijn gaan staan. Erop hebben getrapt. Systematisch.

Omdat ze je te grazen hebben genomen. Of de mond hebben gesnoerd. ‘Laat me uitpraten, Heks,’ zodra ik ook eens iets zeg.

En is het zo belangrijk om van mezelf te houden? Gaat dat me uiteindelijk beter maken? Welnee. Ik ken legio mensen, die zichzelf niet eens kennen, laat staan dat ze van zichzelf houden, die wolf in schaapskleren. Maar intussen zijn ze zo gezond als een vis!

Een verfrissend geluid in dit opzicht is de mening van Karin Spaink.

Karin Spaink, schrijfster, gelooft niet dat in lijden een zin schuilt

Verse vis en rotte vis, Heks neemt beiden voor wat het is: Vrolijke islamitische noot na mentale tik van Leidse klapperkloot! En mijn kerstdiner is klaar. Echt waar! Gemarineerde kabeljauw met gember, kurkuma en laos uit de oven.

toverheks.com - 2 (17)

‘Kabeljauwwww, een hele kilo voor twaalf eurootjes! Ja lieve mensen, het is echt waar!’ De jonge moslima in mijn favoriete viskraam schreeuwt de hele boel bij elkaar, ‘Verse schol, neem mee die hap! Dit kun je niet laten liggen! Een kilo voor twaalf vijftig!’

Heks is blijven staan. Ik weet nog een heel lekker recept met kabeljauw. Ik heb het al in geen eeuwen gemaakt, want er zit sojasaus in. En zure room…….  En ook nog eens kaas! Maar als ik daar nu eens iets op verzin? Het recept een beetje omwerk? Die laag kaas is sowieso niet essentieel. Room is geen probleem, die maak ik van cashewnoten….. Maar om die soja te vervangen moet ik echt iets goeds bedenken!

‘Doe mij maar een kilo,’ onderbreek ik haar geblèr, ‘Je hebt overigens een geweldig stemgeluid! Perfect voor in de marktkraam! Een groot talent!’ grap ik erachteraan. ‘Ha, horen jullie dat? Ik ben ontdekt! Ik heb een prachtige stem!’ gilt ze enthousiast tegen haar collega’s, ‘Dank u wel voor het compliment!’ Intussen pakt ze de superverse vis in.

‘Oh, is dat zo? Biedt iemand je soms een baan aan?’ Een grote kerel achter in de kraam draait zich om en kijkt me geringschattend aan, ‘U mag haar zo meenemen hoor, liever vandaag dan morgen….’ vervolgt hij bulderend van de lach.

‘Zeker familie van je?’ gok ik. Van je familie moet je het meestal niet hebben. ‘Ja, het is m’n broer….’ ‘Hij is gewoon jaloers op je communicatieve vaardigheden…’ troost ik de jongedame. Aan haar reactie te zien zit ik er niet eens zo ver naast. Schaterlachend nemen we afscheid. Wat een grappige ontmoeting bij deze kraam vol verse vis. Een leuke ervaring!

Heel wat beter dan de aanvaring met de man, die me vijf minuten daarvoor voor rotte vis uitschold. En waarom? Omdat ik kreunde, terwijl ik tegen een brug optornde. ‘Jeh, hou je grote bek, je mot geduld hebben stom wijf, er zijn nog meerrrr mense in de weweld hoh…. Kankerdekankerdekutkutkut…’

Verbijsterd kijk ik in het gezicht van een mij wildvreemde Leidse inteeltkop. Een ouwe gluiperige glibber van een vent met een krijsend kind op de arm. Naast hem een zonnebank bruin gebraden vrouwtje met een toef wit gebleekt schaamhaar op haar kop. Een kinderwagen uitpuilend van de kerstinkopen staat overdwars tussen hen in. Er is geen doorkomen meer aan.

Als een dikke druilerige zongebuinde gezinsdrol constiperen ze de doorstroming op dit deel van de markt. Ik sta nog steeds glazig te gapen naar de kerel met gezin. ‘Waar heeft u het over?’

‘Ja, juh stomme twut, jij mot niet denke dat je bladiebla. Belachelijk, wat mot dat? Dan? He? Had je wat?’ Raaskalt de idioot maar door. Wijdbeens verspert hij me nu echt de weg.

‘Hou je bek,’ bijt ik hem toe, ‘Wat denk je wel, eikel? Ik heb het helemaal niet tegen jou, dat gezucht. Ik heb je niet eens gezien,’ de schlemiel komt nauwelijks tot m’n navel, ‘Ik moet tegen die brug oplopen en heb last van mijn lijf. Dus opzouten nou voor m’n neus vandaan met je gezever. Oprotten mafkees.’

‘Juh. Stom klotewijf, doet effe normaal!’ gilt zijn Leidse moppie nu samen met hem in koor. Alsof ik iets geks zeg. Alsof ik me misdraag! Alsof ik hen de weg versper……

toverheks.com

toverheks.com

Heks loopt snel door. Wat een hopeloos stel mensen. Goddank ga ik daarna vis kopen. Die ontmoeting maakt veel goed.

Een dag later marineer ik de kabeljauw in witte wijn, madeira, kurkuma, laos en gember, citroensap, sesamolie, vissaus en een scheut worcestersaus zonder soja en gluten. Ik gooi er nog wat citroenblad en sereh bij, alsmede een sjalotje, de rasp van een limoen en een mandarijntje en een lekker rood pepertje.

Het originele recept van de marinade is sherry, kurkuma-, laos-, gemberpoeder en sojasaus.

Leg de uitgelekte vis in een ovenschaal. Bak een paar uiten in de koekenpan, voeg de marinade toe, een blikje tomatenpuree en tot slot de room. Ik maak hiervoor room van rauwe cashewnoten. Giet over de vis. Dek af met een laag geraspte kaas, behalve als je geen lactose verdraagt……

Oven voor verwarmen op 200 graden en drie kwartier laten garen: Fenomenaal lekker met rijst en een salade!

‘Kom je morgen eten?’ app ik Steenvrouw die avond. En ja, ze komt. Als we samen zitten te smikkelen verklap ik dat ik een hele bak van dit goddelijke goedje heb ingevroren voor eerste kerstdag. ‘Heb je zin om aan te schuiven?’

Langzamerhand krijgt mijn kerst vorm. Zat ik eerst nog de hele kerst in mijn eentje te koekeloeren zonder boom, nu krijg ik toch wat vrienden op bezoek. Steenvrouw komt dineren en de Don komt logeren. Op de valreep besloten. Hieperdepiep hoera!

toverheks.com

toverheks.com

 

Oh, wie lieblich! Onze uitvoering van de Jahreszeiten is een groot succes! Het publiek is razend enthousiast. Volgens mijn uiterst kritische zangmaatje had het beter gekund, maar Heks is zeer tevreden: Van tevoren krijg ik precies op het juiste moment een lekkere adrenaline-stoot, ik heb het concert uitgezongen zonder mijn stem kwijt te raken en overleefd met relatief weinig schade!

Vrijdagavond om een uurtje of twaalf staan de aartsengelen voor de deur. Ze komen een paar dagen logeren. Ik ben een kwartiertje eerder langs hen neen gestoven mijn huis in. Met stoom uit mijn oren en vuur in mijn hart. De stoom is ontstaan na een kleine ontploffing in mijn berging.

Daar hangt een boze buurman plotseling stomme briefje op: Mijn fiets mag niet voor de muur van zijn berging staan. Hij schrijft deur, maar daar sta ik nooit. Dus blijkbaar is dat hele stuk gang voor zijn berging opeens van hem. Inclusief de lucht. Een geheel nieuwe vorm van landjepik.

Bovendien eentje die ik niet begrijp. Schiet me maar lek. Wat mankeert die man? Zijn fiets staat al sinds jaar en dag in de buurt van mijn berging! Ik struikel er met enige regelmaat over.

Maar goed. Gooi het over je schouder, Heks. Hij heeft blijkbaar niks beters te doen. Of het is een narcist op zoek naar een zondebok. En een stok om die hond te slaan! Toe maar. Bizar.

Mijn hart gloeit nog na van ons prachtige concert! Vanavond hebben we de sterren van de hemel gezongen in de aloude Pieterskerk. En het ging goed! Op wat minimaal gebroddel van de alten na, maar dat was niet te horen heb ik me laten vertellen. Dat is het voordeel van zo’n enorm koor. Kun je je nog eens een foutje permitteren!

’s Middags nemen we het hele stuk door met orkest en solisten. Ruim drieënhalf uur zitten we op het podium onze longen uit ons lijf te zingen om de puntjes op de i te zetten. ‘We slaan het Jagerskoor en het Wijnkoor over. Daar is geen tijd voor,’ onze dirigent ploetert onverstoorbaar door, ook al gaat er opeens van alles mis.

‘Het is de eerste keer dat we met orkest en solisten in deze geheel andere ruimte repeteren. Dan gaat er altijd wel iets niet helemaal goed. Vanavond is dat vast een ander verhaal. Dan wil ik geen serieuze gezichten meer zien, koor! Het publiek moet zien hoezeer jullie je verheugen op de jacht en de wijn!’

Achter me hoor ik een alt angstig piepen dat het toch wel heel erg uien was vanmiddag. Heks maakt zich niet te sappel. Met Wim de Ru als dirigent komt het uiteindelijk altijd goed. Die man weet gewoon wat hij doet. Ikzelf heb vanmiddag echt mijn krachten gespaard. Op aanraden van diezelfde dirigent. Vanavond gaan we knallen!

Om half acht kom ik met stoom uit mijn oren aan in de Pieterskerk. Een bijzonder achterlijk briefje van de boze buurman boven mijn nietsvermoedende fiets heeft de adrenalinestroom lekker op gang gebracht. Perfect. Had ik net nodig!

Eerst gaan we inzingen. Vervolgens stellen we ons aan weerszijden van de kerk op in nauwkeurig genummerde rijen. In ganzenpas lopen we naar onze zitplaatsen. Ik speur door de kerk naar mijn vrienden Fiedeltje en Co. Ze blijken achter een blokhoofd en een afrokapsel te zitten hoor ik in de pauze. ‘We kunnen je net zien, Heks. Wat is het overigens prachtig!’

Ja, de reacties zijn bijzonder enthousiast. Dat geeft de burger moed. Na de pauze doen we er nog een schepje bovenop. Vol overgave storten we ons op de jacht en de wijn!

Tijdens de instrumentale gedeeltes en de aria’s kijk ik eens goed om me heen. Oh, wat zit het orkest geweldig te spelen. Was het tijdens de repetities nog rommelig en te hard: Nu missen ze geen perfect geplaatst nootje. Als een geoliede machine glijden ze door de partituur. Gepassioneerd. Niet te geloven dat het allemaal amateurs zijn!

Als ze dat over ons koor ook denken hebben we het erg goed gedaan. ‘Ik ben niet tevreden,’ mijn zangmaatje Anna is heel erg kritisch naar eigen zeggen. Volgens haar kon het echt beter. ‘We zouden het eigenlijk volgende week nog eens moeten zingen, dan zou het perfect gaan!’

Het is zo. We voeren onze concerten altijd maar 1 keertje uit. We leven er anderhalf jaar naartoe, bergen worden verzet, het kost kapitalen: En dan is het na een paar uur alweer voorbij.

‘Gelukkig zingen we ook de Mattheus, Heks. Die kennen we nu wel zo ongeveer van buiten….’ troost Anna zichzelf voor al die moeite voor een enkel concert, waar hier en daar nog wat foutjes in zitten bovendien.

Heks heeft al die overwegingen niet. Ik geniet geweldig tijdens het concert. Ook al zing ik ergens een loopje, waar geen loopje gezongen hoort te worden. Merkwaardig hoe snel je dan geen volume meer geeft, zodra je het in de gaten hebt. Vrijwel direct dus. Een koor is echt een geheel. De onvolmaaktheden van de delen worden erdoor opgeslokt.

Ik ben blij dat het er opzit. Nu is het zaak met zo min mogelijk schade weer te herstellen. Tijdens de generale heb ik gezeten en tijdens de uitvoering heb ik er zorgvuldig voor gezorgd mijn armen los langs mijn lijf te laten hangen tijdens het zingen. Ontspannen.

Ik wil niet opnieuw een hele rare elleboog overhouden aan een uitvoering. Mijn rechterarm is nog steeds helemaal naar de kloten door de manier waarop ik bladzijden heb omgeslagen tijdens een Verdi concert afgelopen zomer. De daarvoor verantwoordelijke arme arm is sindsdien buiten gebruik. Op een halfzacht gegeven slap handje na af en toe.

Na het concert drink ik een glaasje met mijn vrienden. Even later zit ik thuis. Zoals altijd na zo’n avond begint het orkest het hele stuk van voor naar achter in mijn kop te spelen. Er lijkt een vrij accurate opnamestudio in mijn hersenpan te zitten. Ik heb dit concert nu twee keer gehoord met solisten en orkest en krijg een full blown uitvoering voor de vermoeide kiezen.

Zo stuiter ik nog uren op de adrenaline. Totdat ik ongeveer omval.

De aartsengelen zijn intussen gearriveerd. ‘Sorry engelen, ik ben vergeten witte bloemen te halen. Jullie moeten het eventjes met die prachtige rode rozen doen, die ik van mijn vrienden heb gekregen. En mijn wensen staan ook nog niet op papier. Ik zal ze jullie influisteren….’

Een wens voor mezelf. Eentje voor mijn familie. En dan nog eentje voor Moeder Aarde…..

Mijn wens onze Grote Goddelijke Moeder is dat dit prachtige concert van Haydn zal zingen in de harten van alle mensen vanavond. Een resonantie van deze fenomenale lofzang op de schepping over de gehele wereld. In de harten en zielen van alles was lebet und schwebet!

Unsre Stimmen hoch!

Een bijzonder mooie uitvoering van de Jahreszeiten!

UNREST: Een film over mijn aandoening ME. Eindelijk! Het is ongelofelijk hard nodig dat er begrip komt voor deze conditie. Al is het alleen maar om schreeuwlelijkerds en goedbedoelende vrienden, die me bij voortduring ongevraagd advies geven of zelfs uitschelden voor aansteller, eens definitief de mond te snoeren. Maar ook artsen en behandelaars zouden er goed aan doen om eens naar die film te gaan kijken. Zodat ze ophouden ons te beschadigen met hun hopeloze behandelmethodes……….

download-41

Als maandagmorgen tegen elven de bel gaat lig ik nog vast te slapen na een uiterst brakke nacht. Ik ben anderhalve dag geleden ouderwets volledig gecrashed. Het gebeurt me om de haverklap momenteel. Gisteren kroop ik de doodziek door mijn huis. Afgewisseld met een paar hele ellendige elektrische fietstochtjes met de hond. En eindeloos bewegingsloos in bed liggen.

Met op de achtergrond ‘The Nanny’ op de televisie. Stressvrije nasale Joodse humor en geen flikkerende beelden. Nog het ouderwetse degelijke camerawerk.

Nadat ik de tweede kop koffie die morgen ook weer door mijn bed heb gekieperd met mijn zwabberarmen geef ik het op om mezelf te reanimeren tot een leefbaar niveau. Mijn arme hondje moet maar een dagje zijn gemak houden. Morgen is er weer een dag.

Dat was gisteren. Vandaag is het niet veel beter. Alleen mijn hoofdpijn is een beetje gaan liggen. Mijn buik heeft het balletje overgenomen. God kolere. Ik verrek van de pijn. Door mijn hele lijf. Behalve mijn hoofd. Die wilde ik er gisteren nog afhakken. Tel uw zegeningen.

Ik steek mijn pijnvrije zone uit mijn keukenraam. Het is een bevriende buurtbewoner met hond. Ik kwam hem gisterenavond na zo’n ellendige fietsronde tegen hier voor de deur. Hij zag mij het huis binnenkruipen en nu komt hij kijken hoe het met me is.

Brullend komt hij mijn verduisterde huis binnen. Ik moet dit en ik moet dat. Dit kan toch niet zo. Ik moet naar een dokter. Ook suggereert hij dat mijn financiële ‘Zwaard van Damocles’ een rol speelt in mijn misère. Ik heb hem in vertrouwen daarover verteld. Hetgeen me al op veel onbruikbare raadgevingen kwam te staan.

Ja, als het zo gemakkelijk op te lossen was had ik dat natuurijk al lang gedaan. En natuurlijk word ik er emotioneel van. Wie zou er geen emotionele pijn hebben in zo’n hopeloze kutsituatie? Geen mens ter wereld. Met een hart in zijn of haar donder dan. Een beetje narcist wordt er natuurlijk niet heet of koud van.

Onbegrip. Daar is het weer. Terwijl hij staat te schreeuwen wat ik allemaal moet doen heeft hij geen idee hoe doodziek ik me voel. Nog geen koffie en pijnstillers gehad om enigszins uit te deuken.

‘Luister,’ probeer ik er tussen te komen, ‘Ik ben gewoon ziek, Blafman. Ik heb een ellendige kutziekte en ik heb een bijzonder slechte dag. Bijna elke dag momenteel. Gisteren ook al, gewoon teveel gedaan. Bijna niks hoor, maar dat is alweer teveel. Wat denk je dat een dokter gaat zeggen? Daar heb ik toch al dertig jaar geen bal aan! Het heeft totaal geen zin om daar nu naartoe te gaan met mijn lamme lijf’

Mijn vriend luistert niet echt. Ik moet dit en dat. Weer suggereert hij dat praktische problemen ervoor zorgen dat ik me zo ellendig voel. ‘Ja, Blafman, natuurlijk helpt het niet mee als je vreselijke stress hebt over zoiets stoms als geld en dergelijke. Maar dit is gewoon mijn ziekte ME. Ik ben doodziek en er is niks aan te doen. Ik zit het dus maar weer uit……’

‘Maar zou je asjeblieft mijn hondje even mee kunnen nemen op je uitlaatronde? Dat arme beest heeft veel te weinig gehad gisteren!’ Heerlijk als hij dat wil doen, dan kan ik mijn bed weer in. Snel lijn ik het arme beest aan.

‘Je zit gewoon vast in een ziektebeeld, Heks,’ begint Blafman weer. Ik ontplof. Doe de voordeur open. ‘Ga weg. Laat die hond maar hier. Ik ga zelf wel, als ik mijn pijnstillers op heb. Wegwezen nu. Ik zit niet vast in een ziektebeeld, Ik ben ziek. En vandaag heb ik een hele slechte dag.’

‘Ik heb geen behoefte aan geschreeuw en oordelen. Sterker nog, dat doet letterlijk pijn aan mijn oren en aan mijn hart. Ik heb behoefte aan praktische hulp. Iemand die iets voor me doet….’ denk ik erachteraan. Mijn vriend is al de trap afgelopen. Scheldend en tierend. Verbijsterd kijk ik hem na.

Ik ben stomvervelend hoor ik hem beweren. Eigenwijs en strontvervelend. Ja. Het zal wel. Het ligt weer aan mij. Ik stel me aan, wil niet luisteren, los mijn problemen niet op en wil maar niet beter worden. Dat ik me intussen nog veel ellendiger voel door zijn geschreeuw ontgaat hem volkomen.

Het is wat mensen met ME heel vaak naar hun kop krijgen. Behandelaars, politiek, vrienden en familieleden? Ze weten het allemaal zo goed. Met enige regelmaat krijg ik weer een stom advies. Om me te laten deprogrammeren bijvoorbeeld. Zodat ik anders over mijn ziekte denk en mezelf niet wanhopig vast houd aan mijn ziektebeeld.…..

JENNIFER BREA; OMAR WASOW; UNREST

Uit onderzoek is allang gebleken dat deze aanpak contraproductief is. Maar toch houd men hardnekkig vast aan het idee dat wij niet beter willen worden. Dat ons ziektebeeld ziektewinst oplevert. Dat wij verkeerd met stress omgaan en zodoende onze klachten in stand houden……En dat dat ons iets oplevert waar we blij van worden.

Ik zou eerlijk gezegd niet weten wat. Dat vertellen deze adviseurs van lik mijn vestje er nooit bij.

‘Wat doet u allemaal om uw klachten in stand te houden,’ was ooit de eerste vraag bij een in ME gespecialiseerde gezondheidspsycholoog in het ziekenhuis. Maar het is niet alleen de medische wereld, die denkt dat wij onszelf ziek houden doordat we iets fout doen of denken.

Het is me zelfs door de beste vrienden verweten. Met de beste bedoelingen.

Onlangs kreeg ik uit die hoek nog het dringende advies om me voor een heleboel geld te laten treiteren door een stel therapeuten om mijn stressrespons te deprogrammeren…….. Ik moet me daar dan met hand en tand tegen verdedigen. Heel vermoeiend. En ik ben al zo moe.

‘Je moet je niet zo wentelen in je kwaaltjes,’ zei mijn vorige huisarts jaren geleden toen ik zo ziek als een hond op haar spreekuur zat. Ik moest toen ook nog eens het ziekenhuis in voor een ingrijpende operatie, maar thuiszorg-hulp in de huishouding wilde het stomme mens niet regelen voor me.

‘Zoek maar een Pools meisje om te stofzuigen enzo. Die zijn lekker goedkoop,’ zette ze me aan tot illegale praktijken. Huilend ben ik toen maar weer naar huis gekropen. Redelijk genezen van het idee dat iemand mijn ziekte ooit serieus zou nemen.

‘Een collega van me heeft ME gekregen. Nu weet ik dat het geen aanstellerij is,’ zei een bevriende huisarts ooit tegen me, toen ik al twintig jaar ME had. Oh, lekker is dat. Dus decennia lang heb ik me in jouw optiek lopen aanstellen…….

Vrijdag neemt Steenvrouw me mee naar de film Unrest. Gemaakt door Jennifer Brae, zelf al jaren ME-patiënt. Als je die film gezien hebt heb je mijn levensverhaal gezien. Van de afgelopen dertig jaar. Mijn ellendige zieke bestaan.

‘We mankeren allemaal wel iets,’ bagataliseert een familielid onlangs nog mijn ‘gezeik‘  als ik haar vraag hoe het met me gaat tracht te beantwoorden.

Ja. Maar niet dit. Geen invaliderende onzichtbare ernstige ziekte. Waar je dan vervolgens in je eentje voor staat. Niet gesteund door de medische wereld. Uitgekotst door je omgeving. Als aanstelster. Hysterica. Hypochonder en wat al niet meer. Afschuwelijk. Je wenst het je ergste vijand niet toe.

De grootste doodsoorzaak onder ME patiënten is suïcide. ‘Het is een dagelijks gevecht om het niet te doen en ik ben best trots dat ik nog leef,’ aldus iemand in de film. Volstrekt herkenbaar. De reden dat ik nog leef is de zorg voor mijn huisdieren. Wat zouden ze zonder me moeten? En ik zonder hen?

Evenzogoed is me door mijn financiële vinger-in-de-pap-mensen geadviseerd mijn beesten naar het asiel te brengen. Ja, wat een geweldige raad zul je zeggen. Als je haar dood wilt hebben. Die mensen hebben echt begrepen hoe jouw leven eruit ziet en wat je nodig hebt……

Om de stekker er helemaal uit te trekken!

JENNIFER BREA; OMAR WASOW; UNREST    Jennifer heeft een leuke lieve man om samen mee in bed te liggen. Ik heb mijn beesten. De leuke lieve man is nooit gekomen helaas. Mijn exen hadden over het algemeen niet zoveel op met mijn ziekte………..

‘Niet bitter worden, Heks, ik meen zoiets te bespeuren op je blog,’ krijg ik onlangs nog naar mijn hoofd. Ja, ik moet gezellig en vrolijk blijven, ook al voel ik me kut, krijg ik allemaal gezeik naar mijn kop en staat de wereld bol van het onbegrip rondom mijn aandoening. Godkolere.

Gelukkig is er nu een film waarin haarfijn wordt uitgelegd wat mijn ziekte inhoudt en wat het betekent voor je miserabele leventje als je het hebt. Ik hoop dat er zoveel mogelijk mensen naar gaan kijken. Zodat ik in plaats van beledigingen, domme opmerkingen, commentaar en ongevraagd advies eens wat vaker hulp krijg.

Facebookpagina van Unrest.nl

Kijk hier voor 6 euro de hele film op Vimeo! 

 

 

Een oplichter maakt je snel lichter. En als je er niet mee zit ben je misschien wel op weg naar verlichting. Of wellicht al verlicht. Heks is nog niet zo ver. Ik zie het duister in. Aan alle kanten worden me poten uitgetrokken. Ik verander in een huiseigenaar waar je bij staat. En opeens heb ik ook een gezin! Was het maar waar!

Donderdag komt Blonde Buurman me weer helpen met mijn administratieve puinhoop. Het is alweer twee weken geleden dat ik samen met hem een to do lijstje heb opgesteld, maar tot nu toe er maar weinig van terecht. Aan mijn kant dan. Buurman appt, mailt en komt zelfs langs in een poging allerlei gegevens boven water te krijgen.

Somber probeer ik woensdag mijn werkkamer binnen te dringen. De deur wil niet open vanwege de troep. Ook is het licht kapot en liggen er overal stapels kleren, schoenen en knutselspullen te slingeren. Goeie genade. Hier moet ik dus ergens die onterecht gekregen verkeersboete tussen vandaan vissen.

Mijn bezwaar is niet erkentelijk verklaard, omdat het zogenaamd te laat binnen was. Maar laat ik er nu bij hebben gestaan, toen die brief een poststempel kreeg. Binnen de termijn. Ik ga dus ook hiertegen weer protesteren. Gewoon volhouden. Ik laat me niet zomaar onterecht een poot uitdraaien!

Maar eerst ga ik maar eens nieuwe lampen kopen en een stapel kleerhangers, zodat ik kan zien waar ik loop en alles waar ik over struikel weer op een knaapje kan hangen……

Buurman vindt donderdag de oorspronkelijke beschikking tussen allemaal onzinnig papierwerk. Wat krijg je toch veel flauwekul in je brievenbus, zelfs als je er expliciet een poster op plakt dat je dat niet wilt. Papierverspilling tot en met.

‘Kijk Heks, ik vind ook een ontvangstbevestiging. En die wijst erop dat je brief wel degelijk binnen de termijn gearriveerd is. Bovendien mag hij een week na die uiterste datum binnen komen, zolang de poststempel maar binnen de termijn is……’

Ha, mooi zo, ik zal die teringlijers leren. Allemaal stomme eisen stellen en als je je er aan houdt is het nog niet goed? Het lijkt mijn familie wel! Of de gemiddelde man in mijn leven. Kortom: Bekend terrein.

‘Wat is jouw verzekering toch idioot hoog, daar moeten we ook eens naar kijken,’ BBuurman schudt zijn wijze hoofd. Het is zo. Misschien moet ik mijn autoverzekering maar eens aanpassen. Die doorlopende reisverzekering kan er ook wel uit. Het is al een eeuwigheid amen geleden dat ik nog eens het land uit ging. Ik leef potdorie alsof ik leggende gelden heb.

Ik bel met verzekeringsmaatschappij Meeùs. De man die ik na drie kwartier keuzemenu aan de lijn krijg zegt allemaal rare dingen. Zo heb ik opeens een eigen huis en een heel gezin. Althans daar betaal ik premie voor.

Alleen weet ikzelf van niks. Ik heb het ook nooit tegen hen beweerd. Er is hier ooit iemand in mijn huurhuis komen kijken of het allemaal wel klopte met die inboedel. We hebben toen samen alles doorgenomen. Ik heb er niets aan veranderd, dus rara hoe kan dat?

‘Ja, u heeft daar een brief over gekregen. Blabla. Wij hebben dingen veranderd, goedkoper, blabla. En u heeft niet gereageerd!’

Heks wordt nu echt nijdig. ‘Dus jullie veranderen mij zomaar in een huiseigenaar met een gezin en als ik me daar niet met hand en tand tegen verzet heb ik het gedaan. Goedkoper? Nou voor jullie dan, want ik betaal nu meer premie. En u geeft me ook nog eens de schuld!!!!’

‘Ja, u had moeten reageren,’ begint de stommeling weer te bazelen. Ik voel mijn oren suizen van woede. Wat een gelul. Blonde schuift een briefje onder mijn neus met de tekst ‘Vraag het nummer van de klachtencommissie. Ga geen discussie aan met idioten aan de telefoon….’

De stumper geeft me het mail-adres van die commissie. Ik verbreek de verbinding.

‘Heb je nu die autoverzekering veranderd? Dat scheelt dan toch ook weer flink wat geld?’ vraagt BBuurman. ‘Nee. Het maakt qua premie nauwelijks iets uit. Maar als ik nu mijn auto tegen een boom rijd, krijg ik nog een paar duizend euro. En anders niet. Geweldig toch!’ roep ik stralend, ‘ Ik dacht dat ik niks zou krijgen….’

‘Hahaha, waar ja al niet blij om kunt zijn,’ BBuurman moet vreselijk lachen, ‘Ga je het dan ook doen? Tegen een boom aan rijden?’ Heks is niet niet van plan. Ik heb best veel aanrijdingen gehad, maar het was altijd iemand anders, die op mij in reed. Tot nu toe. Ik weet dus dat een ongeluk in een klein hoekje zit.

‘Kijk, Heks, je aansprakelijkheidsverzekering staat wel gewoon alleen op jouw naam. Die lui zijn gek. Ze hebben gewoon flinke fouten zitten maken en schuiven het jou in de schoenen,’ roept BBuurman even later verontwaardigd.

‘Verzekeraars zijn boeven. Mijn ex de Tank zat voordat hij Lyme kreeg in het verzekeringswezen. Jarenlang heeft hij zich vol zitten vreten in dure restaurants op kosten van de zaak dus van zijn klanten. Naar eigen zeggen. Hij verkocht gebakken lucht beweerde hij ook nog eens. En hij voelde zich postuum best schuldig dat hij zo’n zelfzuchtig stompzinnig en inhalig leven had geleid.’

Het is zoiets als met het bankwezen. Afschuwelijke praktijken van inhalige enge mensen, die qua ontwikkeling zijn blijven steken in het stadium van het reptielenbrein. Hun frontale kwab is totaal niet ontwikkeld. Het is al een wonder dat ze kunnen praten, al is hun vocabulaire beperkt….  en empathie hen vreemd.

Afgelopen week zie ik een reclame op televisie, zo walgelijk! Op een toontje van ‘I have a dream….’ zegt iemand steeds ‘Stel je eens voor…..’ Wat volgt zijn allemaal voorbeelden van extreem idealistische aard. Mensen vol compassie, die zich inzetten voor Moeder Aarde en sneue medemensen. Liefdevolle blaatverhalen. Prachtige plaatjes…….

Ik krijg vreselijke argwaan, want soms schemert er door die mooie verhalen en prachtige beelden dat de reclame over een een bank gaat. Die toch zo idealistisch is en goed. Waar je vooral je geld in fantastische wanproducten moet komen steken……  Want daar word de wereld beter van. Hun wereld dan. Die van degenen, die de bonussen opstrijken. Van de directeuren en andere financiële engbekken. Bladiebla.

Op het moment dat ze beginnen over een agrarische achtergrond weet ik dat het over die kloterige kut Rabobank gaat. Een braakmiddel van een reclame om ons een beeld door de strot te duwen van hoe ze willen dat wij hen zien. Tegengas tegen al die realistische geluiden over hoe walgelijk ze in werkelijkheid opereren.

De reclame strooit als het ware idealistisch zand in onze ogen. Na alle wanproducten, discriminerende acties en extreme harkpartijen is het blijkbaar weer eens tijd om hun imago op te krikken.

En dan huur je voor veel geld dat je heb afgepakt van je klanten een team, die zo’n kut reclame in elkaar draait. Een Klaas Vaak om ons weer in slaap te sussen. Met z’n ellendige zand. In plaats van je werk gewoon beter en eerlijker te doen.

Ik ben blij dat ik zo mislukt ben. Dat ik mijn sporen niet heb verdiend in het bankwezen of in het verzekeringswezen. Daar moet je niet wezen.

Er zijn wel meer plekken waar ik niet moet wezen. De nacht na de administratieve rompslomp heb ik een vreselijke nachtmerrie. De aanleiding is een uitnodiging voor een feestje in het hol van de leeuw. Ik krijg het bericht binnen vlak voordat ik ga slapen. Midden in de nacht word ik badend in het zweet wakker.

Daar moet ik maar niet heen gaan geloof ik. Oh kijk: Ik ben ook verhinderd. Dat komt dan mooi uit.

Een tegengeluid van een verzekeraar: Alle verzekeraars zijn boeven…

Rabobank, Rebbelbank, Broddelbank, Rob a bank: Nieuwsuur komt met choquerend item over deze van huis uit agrarische geldschieter. Heks heeft ook een vervelende ervaring met de bank waarbij ik al sinds mijn geboorte op het platteland vaste klant ben. 57 jaar trouw al je verplichtingen nakomen legt geen gewicht in de schaal bij deze botte boeren. Bovendien veranderen ze de regels gewoon waar je bij staat. Ook al zoiets! Ben je eventjes achter met betalen? Ze komen direct en accuut verhalen! Reageer je niet meteen? Laten ze je vallen als een baksteen! En dan ben ik nog niet eens Iraans! Mensen met die achtergrond zijn bij deze bank voorlopig helemaal nog niet jarig! Hoewel ze wel op rare telefoontjes worden getrakteerd…..

 

Niet klagen maar dragen, als je vraagt word je overgeslagen: Heks klaagt lekker steen en been en het legt me bepaald geen windeieren! Neen!

Het loont de moeite om te klagen. Na mijn pisbericht naar Ziggo duurt het een paar dagen voordat ik reactie krijg. Intussen heb ik de medewerker met verstand van zaken gesproken; Het probleem is dan ook eindelijk opgelost.

‘Mevrouw, wat erg dat je veel storingen hebt en daarnaast ook nog eens niet goed geholpen wordt. Het is niet zo gek dat je hier behoorlijk kwaad van wordt! Gelukkig zie ik in ons systeem dat je inmiddels geholpen bent door mijn collega’s. Dat is fijn!’

Wat is er overigens gebeurd met beleefdheidsvormen? Al dat geje en gejij!

‘Toch vind ik dat ik je tegemoet moet komen vanwege alle storingen die je hebt ervaren. Daarom bied ik je 3 maanden gratis een extra zenderpakket naar keus aan…..!!!!’

Lekker hoor, ik ga iets leuks uitzoeken.

Vandaag klaag ik alweer. Ik heb voor de zomer een vervangende thuiszorg. Nu is mijn vaste hulp niet te evenaren, dat weet ik ook wel. Helaas hebben ze me nu iemand gestuurd, die vorig jaar ook een aantal weken voor mijn voeten heeft gelopen. Want dat is hoe het voelt.

Daardoor gebeurt er te weinig en doe ikzelf  teveel.

Vorig jaar heb ik het uitgezeten, het is namelijk een schat van een meisje. Dromerig. Traag. Niks mis mee. Behalve als ze wordt ingezet als Witte Tornado. Daarin schiet ze ernstig tekort.

Heks was zelf natuurlijk een enorme Witte Tornado in haar jonge jaren. Van huis uit gedrild in het huishouden. Gepokt en gemazeld in vliegensvlug schoonmaken, opruimen, afwassen, stofzuigen, eten koken……… Noem maar op. Ik had ook een dromerige aanleg, maar dat mocht de poetspret niet drukken.

Dat ze me dit meisje opnieuw hebben gestuurd verbaast me. Ik heb namelijk expliciet aangegeven haar niet meer over de vloer te willen. Het schiet niet op. Ik word er gek van. En het slot van het liedje is dat ik zelf dan maar flink aan de slag ga. En dat moet ik nu juist niet doen!

Vandaag stuur ik een mail. Het idee om nog drie weken tegen dit getreuzel aan te moeten kijken vliegt me aan. Zou ik vroeger mijn kop hebben gehouden,- je mag al blij zijn dat er iemand komt, Heks, dus stel je niet aan-, nu kom ik voor mezelf op.

Ze is meer geschikt voor client, die lekker koffie wil drinken en klessebessen. Maar mijn hectische huishouden, vol beesten en rommel, dit huishouden van een chronisch ziek mens, die een normaal leven tracht te leiden, mijn chaotische heksenhuishouden leent zich niet voor trage droomslagen. Je moet je een slag in de rondte werken. En dan blijft het nog rommelig genoeg hier!

Klagen:  Etymologisch gezien is het woord uitsluitend continentaal-West-Germaans en heeft ook buiten het Germaans geen met zekerheid verwante woorden.   Dat geeft dan weer te denken……

MENStruatie in de politiek! Opoe op bezoek op het Binnenhof! De rode vlag hangt uit het Torentje! Eindelijk Regels in de Tweede Kamer! Terugkeer naar de natuurlijke kalender met dertien maandstonden. Politici ongesteld in plaats van welgesteld. Dus: In alle opzichten beter voor het gemene volk!

Je kunt van tampons ook hele mooie kerstklokjes maken: Onderkant openvouwen en in die vorm kneden en touwtje naar andere kant trekken.

Al dagen achter elkaar doe ik leuke dingen. Ha! En: Hoe is het mogelijk? Midden in de shit en dan dit! Ja, zo gaan die dingen als de boel in beweging komt.

Vrijdag komt Joy vieren dat ze eindelijk vakantie heeft. Anderhalve maand geen klas vol klierende kindertjes en vooral geen klagende  ouders….. Mijn vriendin is dol op haar vak, maar goeie hemel, wat is het vermoeiend, dat onderwijs.

Het is niet Red Bull, die je vleugels geeft bij het sporten. Nee, je kunt beter hockeyen met het juiste merk inlegkruisjes……

‘Weet je dat het steeds moeilijker is om leerkrachten te vinden voor de basisschool? Iedereen gaat werken in het voortgezet onderwijs, stomweg omdat het veel beter betaalt.’ Ze rekent me voor hoeveel meer ze zou verdienen als ze haar geliefde pré-puberalen vaarwel zou zeggen. Heks is geschokt!

Ik weet dat ons zogenaamd geëmancipeerde landje walgelijk hypocriet is als het op uitbetalen van ons dames aankomt. Krenterigheid ten top als het om de meer vrouwelijke beroepen gaat. En ook in andere beroepen hebben vrouwen nog steeds vaak een lager salaris en veel minder pensioen. Vrouwen zijn de paria’s van de loonlijsten.

Want dat is denk ik wat hier aan de hand is. Er zijn voornamelijk vrouwen aan het werk op de basisscholen. En die kunnen dat er dan toch leuk bij doen naast hun man en gezin. Een soort betaald vrijwilligerswerk. Ze willen toch zo nodig werken, die dames?

‘We moeten ook nog veel harder werken dan onze collega’s in het voortgezet onderwijs. Die bereiden een les voor binnen hun vakgebied en geven die een aantal keer. Bij ons is het elke dag wat anders. Je moet namelijk alle vakken geven en dat ook allemaal voorbereiden. En dan krijgen leerkrachten in het middelbaar onderwijs voorbereidingstijd uitbetaald en wij niet…….’

Zaterdag zit ik met Kras op een terras. De hele dag ongeveer, want mijn vriendin viert haar verjaardag. Er waaien nog meer vrienden langs. We drinken heerlijke sapjes, snoepen van lekkere hapjes en broodjes. Er wordt flink gediscussieerd bij tijd en wijle. Hoera, wat lekker om in zo’n fijn gezelschap te verkeren.

Naast me zit een vriendin van Kras, een roodharige 71 jarige motormuis, die net als zij haar sporen heeft verdiend in de feministische wereld. Want die bestaat ook. Vroeger meer zichtbaar met vrouwenboekhandeltjes, vrouwenhuizen, vrouwen dit en dat…… Maar sinds de emancipatieraad is opgeheven, -het zou niet meer nodig zijn, vast een man die dat heeft bedacht…..,- is de beweging weer een beetje ondergronds gegaan.

‘Gelukkig staan er momenteel weer van die lekkere felle tantes op’, roepen we blij naar elkaar. Laatst in een televisieprogramma zag Heks een paar fantastische piepjonge feministes aan het woord. En een rake taal dat ze uitsloegen, heerlijk.

Ja, we leven in een gestoord land. Een misogyne partij als de SGP mag gewoon mee doen aan de verkiezingen, dus eventueel zelfs regeren, terwijl ze tegen vrouwenkiesrecht   zijn. Ook hebben ze geprobeerd om vrouwen uit hun partij te weren, maar daar heeft de rechter uiteindelijk een stokje voor gestoken. Dames mogen nu wel lid zijn, maar geen politieke functie bekleden…… 

Even voor de goede orde: Dit zijn originele oer-Nederlandse mannen en vrouwen, laatstgenoemden zonder hoofddoek, tenzij met een paar krulspelden eronder.

Bezopen toch? Ik vindt dat we al die SGPers moeten castreren. Dat zal ze leren. Hebben ze helemaal geen vrouwen meer nodig, mooi toch? Voor hen ook! Want dat is wat ze willen……

Heks houdt echt wel rekening met die eikels, hoor. Voor ons zou het een zegen zijn, want laten we wel wezen, die politieke nakomelingen van extreem Calvinistische inteelt met hun kleine uitwendig gedragen reptielenbreintjes moeten hoognodig uitsterven…….

Ook geschikt als kaboutermuts. Dus kijk maar uit voor befkabouters in de buurt van jouw muts

Nou Heks, heb je een paar superleuke dagen gehad en spies je nog een paar Calvinisten aan je sabel. Ja, het gemekker houdt nooit op. Veel te lang hebben we onder het juk van het patriarchaat geleefd. Net zoals ik helemaal klaar ben met mijn overwerkte zorgspier, zo zijn vrouwen wereldwijd helemaal Gallisch van hun hopeloze positie.

we hebben er zo hard voor gestreden!

Moeder de Vrouw, Hoer of toch Maagd dan maar? Je hebt niet veel te kiezen als vrouw. Daarom is kiesrecht voor ons extra belangrijk. En ook een goed salaris, dat we onszelf dan weer kunnen toekennen als we aan de macht zijn……

Ik zie een programma op televisie over vrouwen in sport. Trainers vertellen over het verschil tussen het coachen van mannen of vrouwen. Mannen zitten op hun apenrots met elkaar. Het is een hiërarchie waarbij ieder voor zich opereert. Het is nog een godswonder dat er teamsporten kunnen worden bedreven door hen, is de conclusie.

De verschillende fases van de vrouwelijke cyclus zouden we beter moeten benutten!

Vrouwen werken samen, het geheel is belangrijker dan het individu. Communiceren is essentieel. Elk lid van het team doet ertoe.

Dan zie ik nog een interview met Jan Terlouw en vervolgens een roddeltante van een politicus, die Terlouw staat af te branden. Jan Terlouw is een geweldige kerel, die tijdens zijn politieke loopbaan beslissingen nam op basis van argumenten en een goeie discussie. Niets mis mee.

‘Hij was niet politiek genoeg, want hij had niets met macht,’ zemelt het aarsgat van het Binnenhof. Ja, het moet je om macht gaan als politicus. Dan doe je het goed.

Hier worden mannen vaak doodsbang van….. Het zou dus de moeite lonen om een leger menstruerende vrouwen in te zetten in oorlogsgebieden……

Je zou het inderdaad bijna gaan denken als je de gemiddelde politicus bezig ziet. Maar het is natuurlijk onzin. Het gaat er helemaal niet om dat je persoonlijk veel macht vergaard, zodat je de wereld naar je hebberige handjes kunt zetten. Het zijn vaak lege hulzen van mensen, die dit soort onzin uitslaan.

Helaas vind je die nogal vaak in de politiek. Macht erotiseert. Macht trekt zulke impotente sneue snerterwtjes als een mot naar de lamp.

Rode furie

Vrouwen blijken teamplayers te zijn begrijp ik uit de verhalen van de diverse overigens mannelijke coaches. Het gaat hen dus meer om het geheel dan om hun individuele prestatie. Die eigenschappen klinken veelbelovend voor het politieke bestel. Met meer vrouwen zou het allicht beter gaan, maar nee hoor. Zelfs vrouwen stemmen doorgaans op een man.

‘En dat idee dat vrouwen minder goed presteren tijdens hun menstruatie is echt onzin. Er zijn meiden bij, die zorgen om tijdens de Olympische Spelen ongesteld te zijn, want dan zijn ze agressiever!’ De coach van het zeer succesvolle Nederlandse vrouwenhockeyteam aan het woord!

Een Tweede Kamer vol menstruerende vrouwen zou wel eens de oplossing kunnen zijn. En een Tampaxkabinet. Genoeg agressie om het volk tevreden te stellen op het gebied van machtsvertoon. En daarnaast gewoon samenwerken, onderhandelen en regeren in teamverband.

‘Het nadeel met vrouwen is wel, dat ze regelmatig een gesprek met je willen,’ vervolgt de coach van het vrouwen hockeyteam, ‘Met mannen gaat dat heel anders, die hebben daar totaal geen behoefte aan……’

Alsof communiceren iets slechts is. Alsof je het dan maar van reptielenbrein moet hebben…..  Als je de gemiddelde politicus mag geloven wel. Kijk maar naar narcistische types als Wilders en Trump. Verbaal zijn ze bepaald niet sterk, tenzij je van domme oneliners houdt. Ze zijn helaas wel chronisch ongesteld naar het schijnt. Maar een keertje een betere wereld baren is er niet bij.

Wat de meeste vrouwen niet weten: Het geheim van je vrouwelijke cyclus!!!!!!

Feminisme ook voor mannen!