cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven
Categorie archief: heksenhersenspinsels
gedachten uit de krochten van een toverheksenbrein, nieuwe inzichten in heksige zaken als dood, vruchtbaarheid, schoonheid eeuwige jeugd en gelukkig leven…
Deze jongens zijn toch ook niet bepaald de slimsten.
Het is nog steeds zomers weer, maar ’s avonds doe ik de verwarming aan. Het wordt alweer vrij vroeg donker. De eerste blaadjes vallen van de bomen. Langzamerhand laten we de zorgeloze zomer los en richten onze focus naar binnen. De dagelijkse bezigheden raken weer op de rails. Binnenkort zitten we weer rond de kerstboom. Op televisie barst de discussie over Zwarte Piet in volle hevigheid los.
Heks zit met er met een half oor naar te luisteren. Er zijn weer allemaal mensen aan het woord, die zichzelf graag horen praten. Op één of nadere manier heeft het onderwerp me nooit kunnen boeien. Ikzelf associeer die domme zwarte knecht totaal niet met mijn gekleurde medemens. Net zoals ik die schimmelige bebaarde bisschop niet associeer met mijn Cowboy met hippe baard bijvoorbeeld.
Maar goed. Hele volksstammen vallen over dit thema. Dus ik luister. En moet erkennen, dat sommige argumenten steekhoudend zijn. En als mensen zich er zo sappel over maken, schilder die domkop dan gewoon pimpelpaars.
Geisha in vol ornaat
Heks heeft een langdurige carriere als Zwarte Piet achter de rug. Jarenlang liep ik minstens twee dagen per jaar in een satijnen pak. Met pruik en zwart geschminkt gezicht. Op de gymnastiekvereniging viel ik uit de ringen en struikelde over mijn eigen koprol. Tot groot vermaak van kinderen in velerlei kleuren. Niemand voelde zich aangesproken….
Met een jeugdvriend maakte ik de kleuterschool van zijn moeder onveilig. We zetten de boel compleet op stelten. Iedereen vond het geweldig, behalve zijn moeder. Wij deden namelijk alles, wat verboden was…..
Heks heeft dus een geweldige herinnering aan haar carriere als Zwarte Piet! Die gewiekste deugniet. Een Paarse Piet, ik vind het best. Zolang hij maar ondeugend blijft!
Maar dan wil ik ook iets doen aan het wereldwijd verbreide fenomeen Halloween en een lans breken voor een kwetsbare groep medemensen, die door dit feest als een stel idioten wordt afgeschilderd. Ook in Nederland steekt dit festijn de laatste decennia de kop op. Winkels leggen pompoenen in de etalage. Griezelparty’s schieten als paddestoelen uit de grond. Mensen gaan daar verkleed heen. Bijvoorbeeld als heks!!!!
En dat is natuurlijk uiterst kwetsend voor mijn beroepsgroep. De Halloweenheksen zijn altijd lelijk, slecht, eng en gevaarlijk. En natuurlijk vrouw. Stokoud. Met een wrat. Alle stereotypen ooit in de wereld gebracht door de inquisitie, ofwel de Rooms Katholieke kerk, dezelfde club van die foute bisschop met zwarte knechtje….. worden van stal gehaald. Deze groep vrouwen, die al zo hebben geleden op de brandstapel, worden weer volledig belachelijk gemaakt. Schande! Ik ga het aanmelden bij het College voor de Rechten van de Mens
Ik heb overigens ook wel eens op TV gezien, dat bij bepaalde Afrikaanse stammen een aantal leden bij rituelen hun gezicht WIT verven. Iedereen is dan doodsbang van hen. Zoals de kinderen dat een eeuw geleden van Zwarte Piet waren. In de tijd van de roe en kindertransport per zak naar Spanje. Dat lijkt me ook niet in de haak. Met die stam wil ik nog eens een hartig woordje wisselen.
Vanmorgen ga ik eerst prikken halen, zoals elke vrijdag. En dinsdag. Vaste prik. Daarna komt Steenvrouw op de koffie. Gezellig. Ik ben nog steeds slappe hap, maar weer enigszins aanspreekbaar. Terwijl we zitten te klessebessen realiseer ik me plotseling, dat mijn hulp niet is komen opdagen. Oh jee. Net nu het hier zo’n zootje is na dagenlang in bed dweilen.
En zo zijn ze dan, die schorpioenen….. Tja……
Ik bel met het kantoor. ‘Vrijdag na 13.00 zijn we niet meer bereikbaar’, tettert een standaardtekst in mijn oor. Gelukkig is er wel een nummer, dat ik kan bellen in geval van nood. Nu dus. Dit is absoluut een accuut noodgeval. Na een week zweten en stinken wil ik nu een lekker schoon bed. ‘Over een uur komt er iemand naar u toe’, belooft de man aan de andere kant van het noodnummer.
Een half uurtje later staat er een alleraardigste dame op de stoep. Ze komt uit Chili, oorspronkelijk dan. Ze woont alweer jaren in ons natte kikkerlandje. Gevlucht voor een dictatuur, lang geleden alweer. Ze gaat voortvarend aan de slag. Alles wordt van de muur getrokken, omgekeerd, uitgeklopt en opgeschud. Iemand van de rigoreuze en grondige aanpak.
Heks heeft geen enkel probleem met dit sterreteken
Intussen vertelt ze over een studie, die ze onlangs hier in Leiden heeft afgerond. En een boek, dat ze aan het schrijven is. Wat een ondernemende tante! Al snel zijn we verwoed aan het uitwisselen. Haar buren zijn oude vrienden van Heks, ons beider sterrenbeeld is schorpioen…. En ga zo maar door.
‘Ik geloof in god, maar niet al die onzin van de katholieke kerk. Maria is belangrijk voor me…’ zegt ze. Kijk, een dochter van de Grote Moeder!
Deze vrouw is dol op die kleine mormeltjes
‘Ah, jij eet ook pure chocolade! Dat is heel gezond!’ roept ze uit als ze een reep op de keukentafel ziet liggen. ‘Een natuurlijk antidepressivum…’, grijnst Heks. ‘Ik eet ook heel gezond, net als jij. Veel verse groenten en fruit. En chocolade’, krijg ik als respons, terwijl ze naar de inhoud van mijn groentepakket wijst.
Frogs komt Varkentje ophalen en mengt zich in het gesprek. Politiek, religie, kunst en cultuur: De wereld in een notendop. We raken het allemaal aan, maar de tijd ontbreekt om er wat uitgebreider op in te gaan. Intussen wordt mijn huis ook nog eens grondig onder handen genomen.
’s Nachts zijn we te vinden aan het firmament
We blijken heel veel raakvlakken te hebben en besluiten Facebookvrienden te worden. Als ik later een vriendschapsverzoek van haar krijg zie ik, dat ze ook bevriend is met True. Wat grappig! Ik had haar dus net zo goed in het kleine galerietje van mijn vriendin kunnen ontmoeten. Of tijdens een evenement, zoals de kimonoparade.
‘Wat een leuk huis heb je, Heks’, zegt mijn nieuwe Facebookvriendin als ze weg gaat. En ze geeft me spontaan een zoen!
Zo zit ik dankbaar voor deze onverwachte hulp in mijn mooie schone huisje. Straks komt Cowboy. Hij gaat lekker voor me koken!
Al drie dagen ligt Heks met griep in bed. Hatsjie, hatsjoe, klappertand en snurk. Heel af en toe laat ik het hondje uit. Frogs neemt de meeste uitlaatrondes voor zijn rekening. ’s Avonds levert hij dan een tevreden Varkentje af en drinkt nog een glaasje wijn bij Heks. Zo heb ik toch af en toe een beetje gezelschap. Verder slaap ik en kijk TV. Met een half lodderoog.
Zo zie ik het nieuwe programma van Rob Kamphues voorbijkomen. ‘Wat De Boer Niet Kent’. Ik val er midden in. Kamphues staat in de keuken van een boerenbedrijf in gezelschap van een Inca. Hier te lande beter bekend onder de Geuzennaam Indiaan. Compleet met verentooi. Hij maakt een Inca maaltijd klaar. Opeens herken ik hem. Ik ben er bijna zeker van. Het is wel eventjes terug dat ik hem gezien heb. Jaren geleden stond hij hier in de keuken van Heks een Inca maaltijd te koken. Iets met Pompoen. Heel lekker.
Ik leerde hem ooit kennen op een paranormaalbeurs in Eindhoven. Tussen alle magiërs, toverkollen en mafketels viel hij me op. We raakten aan de praat en hadden een klik. Ik meen me te herinneren dat we zelfs adressen uitwisselden. Hij bleek in de bollenstreek te wonen. Niet veel later kwam ik hem in Leiden op de markt tegen. We kochten een pompoen, eerbetoon aan Moedertje Aarde en kookten een godenmaal samen.
De Indiaan raakte direct helemaal verkikkerd op Heks en probeerde me te verleiden tot een Inca massage. Het was niet wederzijds. Hij nam het sportief op, deze charmeur. Het bleef wel bij die ene maaltijd. Soms kwam ik hem nog ergens tegen. Dat was altijd leuk. Mijn vriendin Elfje kent hem ook. Daar kwam ik later achter.
‘Bijzonder hoor, zo’n man,’ orakelt Rob Kamphues aan het eind van het programma, ‘Alles is spiritueel voor hem, natuur, Moeder Aarde.’ Ja, deze oorspronkelijke inwoner van Zuid Amerika houdt erg van onze Grote Moeder. En ook van haar vertegenwoordigsters op aarde. Opgewekt maakt hij de dames het hof met zijn verrukkelijke Inca maaltijden. Met magische Inca massage na.
De boerenfamilie is minder te spreken over zijn kookkunsten dan Heks. De boer geeft hem zelfs slechts een vier. Niet al te best dus. Alleen de boerin vindt het heel lekker. Dat verbaast me niets. Die verleider van een Indiaan heeft haar natuurlijk alweer om zijn Inca tovervingertje gewonden…..
Het is avond. Ik mijmer over sterke vrouwen. Over de angst voor het vrouwelijke. Zowel die van mannen als vrouwen. Denk maar aan de heksenverbrandingen ten tijde van de inquisitie. De tijd, waarin de Godin in ons werd vermoord. Die grondige poging van de katholieke kerk om het vrouwelijke in religie uit te roeien. Een middeleeuwse holocaust…… ( Het woord holocaust betekent letterlijk brandoffer )
Het is niet goed gelukt, want door de achterdeur kwam de Moeder van God weer binnen. Als maagd weliswaar. De rest van het vrouwelijke komt er nog steeds niet al te goed af. De vrouw van Jezus, Maria Magdalena, is nog steeds een hoer. De maagd, de moeder en de hoer. De drie archetypes waar we het wat die kerk betreft mee moeten doen…..
Heks heeft zich altijd verbaasd over dit fenomeen. Hoe is het toch mogelijk, dat meer dan de helft van de mensheid ( Vrouwen zijn nog steeds in de meerderheid qua geboorte geloof ik . Hoewel: In China worden natuurlijk wel veel meisjes weggegooid tegenwoordig…) als tweederangsburgers worden behandeld. Bijna overal ter wereld geldt, dat je beter als man, dan als vrouw kunt worden geboren. Of je nu zwart, rood, wit of geel bent! Vrouwen zijn wereldwijd de meest gediscrimineerde groep.
Het begint er al mee, dat hun hoge stemmen niet serieus worden genomen ( blijkt uit wetenschappelijk onderzoek ). En dan hebben we nog niet eens iets inhoudelijks gezegd!
Zelfs in Nederland, dat de naam heeft geëmancipeerd te zijn, hetgeen nogal tegenvalt in de praktijk, hebben vrouwen maar een fractie van het pensioen van mannen. Ik hoorde laatst de cijfers en schrok me dood. 20 % of iets dergelijks. Maar terwijl ik het opschrijf, slaat de twijfel weer toe. Dat is toch niet echt zo? Volgens mijn vriendin She, zij is goed op de hoogte van de cijfers en statistieken, is het schrikbarend.
Maar als er een groep vrouwen op het Binnenhof demonstreert om wat extra geld voor vrouwen in ons landje los te peuteren, omdat deze wel erg onder het bestaansminimum dreigen te verdwijnen, staat een irritant mannetje van PowNews hen belachelijk te maken. ‘Domme vrouwen, denken dat ze zomaar geld krijgen, hahaha!!’ Zonder zich ook maar een seconde te verdiepen in de achtergrond van dit verzoek.
Een van de meest treffende gebeurtenissen rond de positie van de vrouw vond ik de heisa rond de Amstelveense burgermeester Fred de Graaf en de billen van Maxima. Eerst wordt deze dame koningin. Claus schopte het niet verder dan prins, Bernard bleef ondanks al zijn ambities slechts prins. De man van koningin Wilhelmina? Prins! Stel je voor, dat ze koning waren geworden. Dan had hun vrouw in hun schaduw gestaan!
Maxima koningin maken is wat mij betreft minachting voor de vrouw. Koningin zijn betekent niets, zodra er een koning in de buurt is! De billen-affaire toont demonstratief aan, dat de titel ook al niets betekent, zodra er een willekeurige man in de buurt is. Vooral niet, als het een willige en keurige burgermeester is!
Op Koningsdag 2014 zit burgermeester Fred de Graaf in het zicht van de camera aan de billen van onze huidige koningin. De beelden gaan de hele wereld over. Heks heeft ze ook gezien. Een vrouwelijke politica, stijl donker haar, brilletje, ik kan eventjes niet op haar naam komen, verdedigt de burgervader in een televisieprogramma. Ze kent hem goed, zegt ze. Hij zou zoiets NOOIT doen. Het was vaderlijk bedoeld, die hand.
Maar een uiterst hilarische compilatie van Sander van Pavel maakt die bewering twijfelachtig. Het blijft namelijk niet bij die ene ongelukkige keer. Je ziet de hand van de gewraakte burgermeester bij voortduring rond de flanken van Maxima fladderen. Als een enorme vlinder rond een exotische, geurige bloem. Of een dronken dar rond een koninginnebij. Een ouwe bok op zoek naar dat frisse groene blaadje…..
Dat de vrouw hem verdedigt verbaast me niet eens zoveel. Misschien heeft ze veel aan hem te danken. Of huldigt ze het standpunt, dat het er nu eenmaal bijhoort voor ons vrouwen, die ongewenste intimiteiten. Dat gesnoep van allerhande bijdehandjes. Zogenaamd vaderlijk bedoeld. Nou, als mijn vader zo had lopen doen tegen mij of mijn vriendinnen had ik er toch een bloedhekel aan gehad! En me kapot geschaamd.
Gelukkig zat de vader van Heks alleen maar veelvuldig te knuffelen met mijn moeder. ‘De Tortelduifjes’ werden ze genoemd….
Wat me wel verbaast is dat het incident in no time in de doofpot is verdwenen. Wat zou er gebeurd zijn, als iemand zo had lopen aaien over de billen van Willy? De kont van de koning? Was dat ook zo gemakkelijk van de tafel geveegd? Maar ja, dat is een KONING he? En een man!
Heks ging destijds in elk geval over haar nek van die de Graaf. Hoe is het mogelijk, dat je je en plein publiek zo totaal niet bewust bent van wat je eigen handen doen op de billen van de koningin? Hij is er blijkbaar zo vaak mee weggekomen, dat hij het niet eens meer in de gaten heeft. Misschien is de eerder genoemde politica wel ervaringsdeskundige in dit geval…..
Eén ding weet ik vrijwel zeker. Maxima baalde vast als een stekker. Het zal je maar gebeuren. Ben je jaren bezig een goede reputatie op te bouwen. Neem je je job hartstikke serieus. Heb je het zelfs tot koningin geschopt, ook als is die titel een wassen neus, zodra er een koning naast je staat. Staat zo’n kwal van een kerel over je kont te aaien, alsof je een geit bent. Of een dikke Hollandse melkkoe.
Heeft iemand zoiets wel eens bij Beatrix geflikt? Vast niet! Zij hield de mensen op armlengte afstand. De enige, die daar ooit doorheen is gebroken is onze nationale knuffelmarokkaan, Ali B, met zijn beroemde hug van Hare Majesteit. Waar overigens niets op aan te merken was, behalve dat het niet in het protocol rond het Koninklijk Huis past. Die konthand past daar blijkbaar prima in. Maar ja, daar zit dan ook geen Marokkaan aan vast, maar een oerHollandse politicus!
Koninklijke vrouwen zijn dus ook niet veilig voor ongewenste intimiteiten. Hoge konten vangen veel hand!
De ongelijkheid, waarmee tegen mannen en vrouwen betreffende dit soort dingen wordt aangekeken heeft me ook altijd verbijsterd. Als vrouw daalt je waarde enorm, als er iemand aan je zit. Ook al is dat ongevraagd en ongewenst. Jij bent dan zelf een slet. Er zijn landen, waar vrouwelijke slachtoffers van verkrachting worden gestenigd! Alsof ze zelf iets fout hebben gedaan!!!
Een man is al snel stoer, wat hij ook uithaalt op dat gebied. Natuurlijk staan excessen zoals gewelddadige verkrachting en seks met minderjarigen in laag aanzien, maar ze komen met heel veel weg! Heel veel grensoverschrijdend gedrag wordt weggewuifd: Ze zal ze zelf wel gewild hebben…. !!! Ook is een man met veel verschillende seksuele partners is nog steeds een bink. Een vergelijkbare vrouw is een sloerie!
Rond het voorval met Maxima heeft gelukkig niemand beweerd, dat ze er om heeft gevraagd. Dat is alvast iets. Niemand heeft geroepen: ‘Maar je zag er ook wel erg sexy uit. Je rook zo heerlijk. Je hebt zo lief naar hem gelachen. Kortom: Je hebt het uitgelokt!
Maar ja, onze zogenaamde koningin heeft ook regelmatig boter op haar hoofd. Neem nu het incident met Ingrid Waldring-Bouterse, de vrouw van de Surinaamse president. Deze ‘onbedoeld genomen foto’ ( Huh? Ja, zo kletst de RVD zich er weer uit! ) toont een vrolijk in de camera lachende Maxima naast de gade van deze omhooggevallen crimineel.
Onbedoeld gezellig samen op de foto
Het is natuurlijk lastig voor Maxima om onderscheid te maken tussen politici en boeven, gezien haar opvoeding. Zorreguieta is buiten een zeer omstreden figuur ook nog eens haar vader. De verregaande loyaliteit van een kind ten opzichte van hele foute ouders is spreekwoordelijk. Misschien heeft dit oogklepgedrag meegespeeld in de kwestie met de vrouw van Bouterse.
En dan is het ook nog eens zo, dat er altijd wel een camera in de buurt is in het leven van een koningin! Lijkt me vreselijk overigens. Wat een leven! Zo is ook dit vrolijke moment voor het oog van de camera door iemand vastgelegd en vervolgens op Facebook gezet. Had ze het niet had kunnen vermijden? De andere kant op kijken? Tong uitsteken? Zo moeilijk is dat toch niet! Want dit is een beetje dom……
‘oog om oog, hand om hand’
Heks mijmert over de Godin. Hoe ze de kracht van deze godheid vaak in zich voelt. Het is het beste schoonheidsmiddeltje, dat er bestaat. Soms danst deze dame in mijn passen, straalt ze in mijn gezicht, verblind ze jou met mijn glimlach. Mijn dieren houden ook van de Godin in mij. Ze koestert hen met oneindige liefde in mijn armen, streelt hen door mijn gloeiende handen!
Het is zoiets als wat Thich Nhat Hanh over Boeddha zegt: ‘I let the Boeddha walk in me.’ Een soort vrouwelijke variant. Ik laat de Godin in mij dansen, zingen, lachen en liefhebben. Thay heeft het heel vaak over Moeder Aarde, deze oude wijze man heeft donders goed in de gaten hoe belangrijk het is, dat het respect voor het vrouwelijk terug komt in deze wereld. En dat dat niet alleen belangrijk is voor vrouwen.
Iedereen heeft er baat bij. Het vrouwelijke, dat beschermt, koestert, baart, zorgt: We hebben het allemaal nodig! Niemand kan leven zonder deze kwaliteiten in zijn of haar leven. Ook kan geen enkele maatschappij bestaan zonder deze basis.
Heks pleit voor een herwaardering van het vrouwelijke. Respect voor de vertegenwoordigsters hiervan: Vrouwen. Maar ook waardering van deze kwaliteiten in de man. Als mannen de Godin in zichzelf terugvinden, hoeven ze ook niet zo bang te zijn voor haar afgevaardigden hier op aarde.
De spirituele leraren van Heks zijn allemaal toegewijd aan het vrouwelijke. De boeddhistische Thay met zijn aandacht voor Moedertje Aarde. De animistisch christelijke Alex Orbito met zijn White Lady. Mijn eigen studenten eccelsia, waar god ook een vrouw is…..
Vrouwen en mannen verschillen maar 1 luttel chromosoompje van elkaar uiteindelijk! Waar de vrouw twee X-chromosomen heeft om haar geslacht te bepalen heeft de man naast de x ook een y.
Het goddelijke is groter dan een chromosoom lijkt mij. Zeggen dat god een man is of mannelijk gaat voorbij aan vrijwel de hele schepping. Het lijkt me meer voor de hand liggen, dat dat afwijkende chromosoompje is geschapen voor de gezonde verspreiding der genensoep. Dat verklaart mijns inziens ook dat gegrabbel en gegraai. De man wil zijn zaad verspreiden! Dat is de core business van vele heren!
Politiek zou dit gedrag aan banden moeten leggen, in plaats van eraan mee te doen, zodat de wereld bewoonbaar blijft voor ons vrouwen. Vrouwelijke politici zouden handtastelijkheden moeten afkeuren in plaats van goed praten!
De man als variant van de vrouwelijke basismens. Een hele leuke variant, maar geef em niet de overHAND…. Vooral niet in de functie van burgervader 🙂
Ha, het is gelukt om mijn nieuwe modem te installeren. Zonder al teveel problemen. Alleen mijn netwerknaam zorgde voor wat oponthoud. Daar heb ik dan nog maar een telefoontje tegenaan gesmeten. Ondanks het feit, dat de Tele2-medewerker anders beweerde kan zelfs mijn printer het nieuwe modem vinden. Het lijkt erop, dat één en ander beter werkt nu. Ik zit bijvoorbeeld op het balkon te typen en ik heb nog steeds bereik. Maar ja, ik juich niet te vroeg. Voor je het weet worden mijn muren weer dikker….. 😦
Gisteren liet ik me intapen bij de fysiotherapeut. Dit is een wekelijkse ritueel bedoeld om mijn gewrichten in de kom te houden. Hoewel het wat knutselclubachtig aandoet, is deze behandeling behoorlijk effectief. Maar hoe het werkt weet niemand. Het lijkt een beetje op de poppendokter: ‘Vooruit, ik plak uw arm er weer aan, Meneer Beer.’ Maar het effect gaat veel verder, dan wat ondersteuning hier en daar. Ook de doorbloeding in het behandelde gebied verbetert. Er wordt zelfs beweerd, dat het iets doet met het bewustzijn van de patiënt rondom de pijnlijke plek.
Ach, ik begrijp Oprah wel een beetje, jarenlang een complex over haar uiterlijk
Het feit, dat ik week in week uit mezelf vol gekleurd tape laat plakken spreekt voor zich. Ik heb wel wat beters te doen, dan in de wachtkamer van een fysiotherapeut te zitten. hoewel mijn huidige therapeute heel punctueel is. Bij de vorige zat ik standaard een half uur te wachten.
Toch zit ik deze keer lang genoeg in de wachtkamer om wat tijdschriften in te kijken. Er ligt een exemplaar van het blad O, De Linda van Oprah Winfrey. Het is wel duidelijk, waarop dat narcistische Nederlandse concept geïnspireerd is. Net als mevrouw de Mol, staat ook Oprah pontificaal zelf op de cover. En ook in dit blad een hoop feelgoodgeneuzel en make-up-advertenties. Zo kun je direct zelf de make-overs, die een groot deel van de rest van de glossy vullen, op je naasten botvieren.
Zo’n verkleedpartijtje is natuurlijk ook erg leuk
‘Mag ik het blad een weekje lenen?’ vraag Heks. Iets op de cover heeft haar aandacht getrokken, maar ze kan het in het blad zelf niet terugvinden. Het gaat over 5 typen vrouwen, die je beter kunt vermijden. Of op afstand houden. Of met een gezonde wrok bejegenen.Ik wil dat lijstje wel eens zien. Het riekt naar dr. Phil, maar die heeft dan ook een probleemrubriek in Oprah’s tijdschrift ontdek ik. Daar kijk ik van op. Ik dacht van de internationale roddelpers te hebben begrepen, dat ze elkaar niet uit kunnen staan…..
Met mijn fysiotherapeute ontstaat een hele discussie over sterke vrouwen. En mispunten. De angst van mannen voor stevige tantes. De angst van powerdames voor hun eigen kracht. De neiging om je lamp onder een korenmaat te zetten, omdat een heldere, kordate vrouwengeest mannen afschrikt en je niet alleen wilt blijven.
‘Jij bent zo sterk, je hebt alleen maar een man nodig voor een beetje zaad. En zelfs dat kun je tegenwoordig bij de zaadbank krijgen.’ Nou, krijgen, je moet er flink voor betalen…… Dit soort dingen krijgen zelfstandige tantes naar hun kop. Alsof er iets mis is met je eigen boontjes doppen!
Voor een krachtige vrouw is er echter niets erger dan een vrouw, die bang is voor haar eigen kracht. Dat zijn de vrouwen waarbij je op je hoede moet zijn mijns inziens. Daarom wil ik dat artikel lezen. Checken of mijn ideeën overeen komen met de inzichten van O en haar team specialisten. Helaas gaat het artikel helemaal niet over vrouwen. Het gaat over mensen in het algemeen, die je maar beter links kunt laten liggen.
De eerste categorie zijn de zogeheten platwormen, een zeer primitieve levensvorm. Veel mensen verkeren qua EQ, emotionele intelligentie, nog in dit stadium. Je kunt dus niet al te veel verwachten van hun vermogen zich in te leven in een ander. Ze zijn zich nauwelijks bewust van zichzelf.
Dan de driemaal-is-scheepsrecht-mensen, ze flikken je iets en vervolgens hoor je links en rechts min of meer gelijke verhalen. Je kunt er dan wel vanuit gaan, dat ze systematisch liegen, stoken of waar je ze dan ook op betrapt.
Dat kleedt geweldig af!
De derde te vermijden medemens valt onder de zogenaamde gasaanstekers, genoemd naar een beroemde oude film, waarin een man zijn vrouw tot waanzin drijft, door het niveau van gaslicht in huis te manipuleren. Het zijn mensen, waarbij je een onaangenaam gevoel krijgt, maar je kunt er slecht de vinger op leggen. In feite liegen ze de hele boel bij elkaar. Het is de kunst uit hun web van leugens te blijven…
De vierde categorie omvat de goeie ouwe psychopaat, die erop uit is om je medelijden op te wekken. Een normaal mens heeft een hekel aan medelijden, maar deze mens zwelgt erin. En gebruikt het om van alles voor elkaar te krijgen. Ik ken ze wel, deze bloedzuigers. Een zielig gezicht is wereldwijd de meest effectieve methode om anderen te manipuleren. Hoed u voor sneue types!
De laatste groep zijn de Dr.Jekyll/Mr.Hyde transformers. Mensen met twee gezichten. Het ene moment zijn ze poeslief, het volgende moment veranderen ze in afschuwelijke monsters, die de meest kwetsende dingen uitbraken. En doen!
Wat zou Thich Nhat Hanh van dit hele verhaal vinden? Is er nog wel sprake van Interbeing, als je een groot deel der mensheid links laat liggen? Kun je met een boog om iedereen heen, die niet bruikbaar is?
In het blad ‘O’ wordt een pleidooi gehouden voor een gezonde terughoudendheid richting bovengenoemde variëteiten der mensheid. Houdt ze op afstand. Blijf wantrouwig tot het eind, hoe zielig ze ook kijken of hoe aardig ze ook lijken. Dit lijkt me een gezond advies.
Heks met al haar idealistische oprispingen en haar gevoelige structuur is natuurlijk jarenlang speelbal geweest van zielig kijkende medemensen. Het is nog niet eens zo lang geleden, dat de schellen rondom dit vampierachtige menstype van mijn ogen vielen. Toch probeer ik om geen hekel te hebben aan de wormen, maden, gasaanstekers en treurtakken. Ook goed en kwaad bestaan uitsluitend per gratie van elkaar, ze worden uit elkaar geboren. Mensen met twee gezichten zitten zogezegd ergens halverwege hun eigen bevalling.
Haten en hekel slaan vooral terug op jezelf. Een hart, dat bol staat van haat heeft geen ruimte voor liefde. Ook is haat uiteindelijk niets anders dan omgekeerde liefde. Je hart werkt als het ware andersom in zo’n geval. Een stenen hart is het ergste, dat er is!
Maar ik hou ze wel in de smiezen, de mensen, die me iets hebben geflikt, de liegbeesten, jokkebrokken, spoelwormen en Luciferachtigen. Een zielig gezicht werkt tegenwoordig averechts bij mij. En mensen, die heel raar uit de hoek komen, laat ik niet meer toe in mijn huis.
Niet gefotoshopt
Maar wat ik me wel afvraag is met wie die mensen het dan wel een beetje leuk kunnen hebben. Misschien met elkaar? Liegen de gasaanstekers tegen de wormen, die dat toch niet snappen. Maken de mensen met twee gezichten, de gasaanstekers gek. Maar dan op henzelf. Doen de drie-maal-is-scheepsrechtachtigen gewoon beurtelings tegen iedereen vervelend…. Wordt het toch nog gezellig!
Het gaat goed met mijn blog. De statistieken rijzen de pan uit. Plotseling zijn mijn toverrecepten heel populair in de Verenigde Staten. Ik heb het vermoeden, dat het verhaaltje over al die kleine mensen uit Boston in mijn gele autootje er de oorzaak van is. Maar helemaal zeker is dat niet. Voor hetzelfde geld ben ik ontdekt door een kolonie Nederlanders in den vreemde, die geniet van mijn verhalen over grachtenstadjes, hondjes en Hollandse ijspret.
Hoe het ook zij, feit is, dat ik nog nooit zoveel lezers in een week heb gehad als vorige week. En nog nooit zoveel in één maand als vorige maand. En ook nu denderen de statistieken maar door. Piek na piek. En dat terwijl ik nog nooit zo weinig heb geschreven als in de afgelopen maand….. Wonderlijk.
Foto: Rik van Boeckel
Recentelijk ben ik er ook achtergekomen, dat mijn verhaaltjes regelmatig worden gedeeld. Een statistisch getalletje, 9.075 keer, dat me tot nu toe ontgaan was. Ik weet niet wat er waar wordt gedeeld, alhoewel ik soms een aanwijzing kan aflezen uit de rijtjes en tabellen. En heel af en toe kom ik er wel achter, waar mijn verhaaltjes worden gepromoot. Op een receptensite bijvoorbeeld. Of eentje met verhalen over vlooienplagen. Maar de andere 9.073 keer tast ik in het duister..
Foto: Rik van Boeckel
Statistieken zijn best leuk, maar relatief. Met de enorme hoeveelheid labels, die ik aan mijn teksten hang, de zogeheten tags, krijg ik natuurlijk mensen binnen, die wel op zoek zijn naar informatie over bijvoorbeeld grote rode tepels, maar dan niet in een verhaal over een kinderboerderij willen belanden. Waar de zeug haar biggetjes aan de tiet heeft. De tietenbatterij beter gezegd. Met die enorme grote rode tepels…..
De gewraakte foto, populair in de zoekmachines…… en bij mannelijke varkentjes, behalve Ysbrandt…… Foto: Toverheks
Misleidende informatie mijnerzijds? Welnee. Het staat toch in mijn stuk, die tepels. Alleen in een geheel andere context dan op de gemiddelde pornosite. Misschien is het wel een verademing voor deze hitsige lezers om nu eens met echte natuurfoto’s te maken te krijgen in plaats van de klassieke pornografische ‘natuurfotografie’……
Ook schep ik er heimelijk genoegen in deze groep zoekenden op het verkeerde been te zetten. En die foto van die varkenstepels is echt mooi. En voor de gemiddelde beer vast heel opwindend. Maar ja, die knorrige heren hebben helaas geen wifi in hun kot……
Foto: Rik van Boeckel
Een deel van mijn lezers zal dus ook bij toeval op mijn blog terecht komen. Ontdekken, dat ze er niets te zoeken hebben. Om vervolgens dan ook niets van hun gading te vinden. En tenslotte snel de plaat te poetsen. Om nooit meer weer te keren in dit heksenhol van een blog.
Maar die 9.075 keer dat mensen de moeite hebben genomen een verhaaltje van mij te delen vertelt ook een ander verhaal. Voor deze lezers is er wel sprake van herkenning. Ze vinden iets, dat de moeite waard is om anderen op te wijzen. Of om hun medemens van te laten meegenieten…..
Foto: Rik van Boeckel
In de begindagen van mijn blog, toen ik soms maar 4 lezers op een dag had, drong het al snel tot me door, dat ik ook voor 1 lezer zou schrijven. Uiteindelijk was de aanleiding tot dit avontuur een maandenlange dagelijkse correspondentie met een kluizenaar in Het Hoge Noorden. Deze kwam uit zijn holletje onder invloed van al dat gecorrespondeer en kreeg verkering met een lokale schone. Dit ging ten koste van onze penvriendschap, maar ik ben nog steeds heel blij voor hem. JOOOOOO!!!!! Alle geluk voor Friesland!!!!
Heks houdt gewoon heel erg van schrijven. Dat maakt me gelukkiger, dan welke statistiek ook. Een perfecte zin, een goed verhaal, een rake bewoording: Het doet mijn hart zingen! Het is tevens ongeveer het enige succesvolle, dat ik in jaren heb gepresteerd. Alle andere dingen doe ik voor spek en bonen.
Foto: Rik van Boeckel
Zangopleiding? Ik oefen nooit, want daar heb ik de puf niet voor. Koorprojecten? Ik oefen nooit, zelfde reden. Mediteren? Doe ik lopend in het bos, terwijl ik de hond uitlaat, want ik heb niet de energie om een half uur te zitten op een kussentje. Zwemmen? Onbegonnen werk momenteel. Sportschool? Ik betaal mijn abonnement, schrijf me in voor lessen en kom dan niet opdagen. En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.
Gelukkig gaan sociale contacten me wel goed af. Zelfs vanuit bed lukt het me altijd nog om genoeg vriendschappen te onderhouden. Niet met iedereen natuurlijk. In tijden van grote bedlegerigheid is het grootste deel van mijn sociale kring me weer snel vergeten. Maar ik heb een paar gouden vrienden door dik en dun.
Foto: Rik van Boeckel
Mensen, die niet schromen regelmatig voor me te koken. Of mijn hondje uit te laten op slechte dagen. Zoals gisteren Frogs bijvoorbeeld. Terwijl Heks gestrekt lag, liep Varkentje lekker met zijn suikeroompie op het strand. Ik kreeg allemaal leuke foto’s toegestuurd, zodat ik een beetje mee kon genieten.
Ik heb dan misschien geen knoop, ben totaal mislukt qua goeie baan, gelukkige gezinsvorming en oudedagvoorziening. Kreupel maar zo’n beetje in de rondte op goede dagen en lig nog steeds veel onderuit. Maar ik kan schrijven! En ik word gelezen! En daar geniet ik van. Met volle teugen.
En mensen, die niet willen dat ik schrijf wat ze lezen, raad ik aan vooral niet te lezen wat ik schrijf…..
Zaterdagmiddag strijken we neer op een heel apart terras naast het MAS, Museum Aan de Stroom. Het is een aan elkaar geknutseld hippie-gebeuren. Als ik naar binnen loop om iets te bestellen slaat de zoete lucht van gefrituurde linzenburgers me in het gezicht. Helaas is het niet mogelijk om hier te pinnen. Dat wordt weer lopen naar de dichtstbijzijnde pinautomaat. Heks heeft het helemaal gehad na viereneenhalf uur in het museum. Cowboy is ook moe. Toch sleept hij zich nog eventjes naar de geldautomaat.
handjes op de gevel
Ik raak aan de praat met mijn tafelgenoten. Twee leuke meiden uit Brabant. Zomaar een dagje in Antwerpen. ‘Niet vanwege de gay pride hoor’, verzekeren ze me, ‘ hoewel iedereen dat denkt hebben we gemerkt. Twee dames op stap …..’ Ze giebelen vrolijk.
Wij hebben ook al één en ander meegekregen van het homofestijn, dat zich dit weekend in deze stad vol’trekt’. Bij een feestterrein aan de Schelde kwamen we een wel heel bizarre waarschuwing tegen: ‘ betreding van het festivalterrein impliceert instemming met mogelijke aftasting. Bij weigering wordt de toegang verboden.’
Zo!
Het MAS is een fantastisch gebouw. Ik had er al over gehoord van mijn goede vriend en buurman, de baas van Duitse herder Carlos. Sindsdien staat het bovenaan mijn verlanglijstje. En vandaag is het dan eindelijk zover.
Het geheel uit rode stenen opgetrokken gebouw maakt aan de buitenkant al een overweldigende indruk. Binnengekomen blijft het genieten. De entreeprijs is extreem laag. De voorzieningen goed. De verschillende exposities divers en boeiend. Helaas zijn er verschillende musea gesloten om dit paradepaardje te realiseren. Hele collecties zijn verdwenen in depots en kelders….. Dit verklaart het gebrek aan diepgang van het tentoongestelde…..
Een vreemd bouwwerk met horecagelegenheid drijft pal naast het MAS in het water
Op een gegeven momentben ik wel erg moe. Ik ga op de grond zitten om van een filmpje over een Maori-kunstenaa te genieten. Plotseling komt er een klein meisje naast me zitten. Ze babbelt er lustig op los. We sluiten direct vriendschap! Die middag kom ik haar steeds weer tegen. Samen verbazen we ons over de vreemde voorwerpen, die worden geëxposeerd.
Bij het afscheid zegt ze hoopvol: ‘ Misschien droom ik vannacht van je!’ ‘Ja,’ roep ik enthousiast, ‘dan gaan we samen vliegen!’ Haar prachtige blauwe kijkers glinsteren. ‘Hoog in de lucht….’ Diepe zucht. Een kinderhand is snel gevuld……
Wat een heerlijke dag. De zo’n schijnt. Er staat een verfrissend briesje. We picknicken bovenop het MASGebouw. En nu zitten we op een uitgelezen plekje met wijn en bier. Straks gaan we verrukkelijk uit eten.want het weekend pakt financieel zo gunstig uit, dat het er vanaf kan…. Het leven is een feestje vandaag.
Helaas moet dit leuke initiatief binnenkort het veld ruimen. Zoals zoveel in deze leuke stad sinds de enorme verrechtsing
Gisterenmorgen rijd ik met Varkentje richting Leidse Hout. In het Gele Gevaar. Het is zuur weer. Regenbuien kletteren losjes over een natte stad. In mijn hoofd strooien herinneringen andersoortige buien in de rondte. Voor mijn geestesoog verschijnt een jeugdvriendin. Een paar jaar gelden tijdens een reünie zag ik haar terug. We bleken een geheel andere herinnering te hebben aan onze vriendschap!
Want dat laatste was het ongetwijfeld. Jarenlang waren we in elkaars leven aanwezig. Maar waar Heks zich niet gezien voelde en dientengevolge last had gehad van het ‘egocentrische’ gedrag van haar maatje, was deze juist heel enthousiast over de vriendschappelijke kwaliteiten van Heks. De ervaring van jarenlang delen van lief en leed lag mijlenver uit elkaar….
Intussen tuf ik nog steeds door de prutstad. Bij het station wacht ik voor een stoplicht. Voor me staat een takelwagen. Een man in een enorme dikke gezinsbak steekt brutaal de neus van zijn bakbeest in het gaatje tussen mijn bolide en de vrachtwagen. Vooruit maar weer. Ik laat hem ertussen. Terwijl ik optrek zie ik voor mijn ogen een spervuur aan brandende deeltjes ontstaan. Een schrapend, knetterend geluid vult de lucht. Een vonkenregen daalt neer op de zonet ingevoegde auto……
De takel van de voorste wagen schraapt grondig langs het plafond van het viaduct onder de spoorrails. Alsof de vrachtwagen plotseling aspiraties krijgt om tram te worden. Of trein….. Ook zo’n takelwagen is wel eens toe aan iets anders!
Wat een geluk, dat die man invoegde. Anders had Heks die lading vonken over zich heen gekregen! De auto voor me scheurt gehaast om de vrachtwagen heen, terwijl de chauffeur daarvan op het dak klimt om zijn ontaarde takel tot de orde te roepen….
Een stukje verderop zie ik de gedupeerde parkeren. Gefrustreerd inspecteert hij de schade. De vrachtwagen rijdt snel langs hem heen en maakt dat hij weg komt.
Een ongeluk zit in een klein hoekje. Maar vandaag was het nu eens niet het mijne.
De wereld IS. En wij ervaren em allemaal anders. Sommigen zijn slechts op zichzelf gericht. Een belangrijke fase in onze ontwikkeling. Dit bewust worden van jezelf. Kijk naar baby’s. Urenlang kunnen ze zich bezighouden met het bestuderen van hun handjes en voetjes. Superschattig.
Bij volwassenen wordt dit gedrag al snel minder aandoenlijk….
Anderen zijn alleen maar met de ander bezig. Alsof ze er zelf niet toe doen. Of als effectieve methode om zich zo min mogelijk bewust te zijn van hun eigen armetierige gedoetje. De balans is doorgeslagen naar de andere kant. In het slechtste geval levert het een enorme bemoeial op, die niks bakt van zijn of haar eigen leven.
Zondag arriveer ik op het nippertje in de kerk. De liedbundels zijn op. Als ik in een kerkbank schuif, zie ik dat het echtpaar naast me goed voorzien is: Ze houden allebei een bundel vast. Maar ze kijken er niet in. Zingen niet mee. Ik ben benieuwd of ze mij er eentje zullen aanbieden. Heks doet een experiment. Ik wacht af. Er komt geen bundel mijn kant op. Ook mag ik niet meekijken. Wel wensen ze me vrede. Er zit geen kwaad achter……
Na de dienst ga ik met Jip en Janneke naar de kroeg. Dat is lang geleden. We drinken wijn en eten Vlaamse frieten. We praten eens goed bij. Vervolgens lachen we tot we pijn in onze kaken krijgen. Om onszelf en al die onbeholpen medemensen. Om de zotheid van dit aards bestaan….. Heerlijk!
Maandagavond is Heks op een heel knus feestje. Terwijl we ons te goed doen aan bubbels met lekkere hapjes, komt het gesprek op ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’. Een geliefde soap, met name onder vriendinnen met puberdochters. “Hahaha, Heks, kijk jij daar naar?’, vraagt een van mijn vrienden meesmuilend.
Tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik inderdaad graag naar een soap kijk. Een andere weliswaar. Goede Tijden is me een beetje te kinderachtig. Maar ik kan smullen van de intriges in ‘The Bold’.
Deze enorme in hun familiebedrijf gevangen clan levert vermakelijke televisie op. In een razend tempo volgen de meest onwaarschijnlijke ontwikkelingen elkaar op. Tegelijkertijd kun je gerust een jaartje niet kijken zonder iets te missen. Want wezenlijk verandert er weinig. Hetzelfde liedje, een toontje lager of hoger gezongen….. Net het echte leven…….
‘Oh’, zegt een van mijn vriendinnen ‘Ik lig vaak lekker te slapen tijdens ‘Goede Tijden’. Samen met mijn jongste dochter. Die komt dan net terug van voetbaltraining. Zo heerlijk. En je hebt nooit het idee, dat je veel hebt gemist!’
‘Nou’, vervolgt de eerdergenoemde vriend,’ Ik vind er helemaal niets aan. Behalve als Janine in beeld komt!’ Daar kijken we van op! Het blijkt, dat deze man een groot zwak heeft voor de doorgewinterde soapactrice! ‘Maar die man van haar, Ludo, dat is wel een heel fout figuur!’
‘In het echt zijn ze getrouwd!’ giebelt mijn vriendin. Want een man met geheime voorliefde voor soapsterren werkt op onze lachspieren. Onze vriend is niet onder de indruk. Volgens hem kan die hopeloze kerel in het werkelijke leven ook niet al te veel voorstellen……
Zo zie je, dat ik niet de enige ben met deze ‘Guilty Pleasure’! We hebben allemaal onze eigen redenen om naar dit oppervlakkige geneuzel te kijken. Sommigen slapen er prima op. Anderen zien hun ideale man of vrouw voorbij komen.
Heks geniet van de niet criminele maffiapraktijken van de bloedverwanten in haar favoriete soap. Gestoorde families komen gewoon overal ter wereld voor! Op grote schaal! Het relativeert de waan van de dag.
De populariteit van de serie staat borg voor een zeker realiteitsgehalte in al die onzin. Blijkbaar herkennen de fans zich toch enigszins in de personages en hun perikelen……..
Het is zo stil op mijn toverblog. Regelmatig krijg ik daar vragen over van mijn trouwe lezers. ‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ik mis je schrijfsels!’ ‘Ben je er helemaal mee opgehouden?’
Het gaat heel goed met dit heksje. De laatste weken was ik druk met een ander schrijfproject. Iets heel belangrijks. Althans voor mij dan. Groot kans, dat het voor andere betrokkenen slechts een wassen neus is. Dat maakte het zo mogelijk nog moeilijker om de juiste woorden op papier te krijgen. Maar ik heb het volbracht. Een pak van mijn hart.
Intussen is het enorm druk op mijn blog. Ik trek recordaantallen bezoekers. De afgelopen maand was één van mijn beste tot nu toe!
En ongemerkt heb ik mijn vijfhonderdste stukje gepubliceerd. Een mijlpaal!
Er staan nog wat verhaaltjes klaar, waar ik alleen de foto’s nog bij moet zetten. Maar problemen met mijn computer maakten em zo traag als een slak. Intussen heb ik daar één en ander aan gedaan, maar het belangrijkste, een nieuw modem installeren, moet nog gebeuren.
Misschien dat vermoeidheid ook wel een rol speelt bij mijn radiostilte op dit medium. Vakanties zijn meestal een aanslag op mijn energie. En hoewel ik niet doodziek uit Frankrijk terug ben gekomen, zoals gewoonlijk, lig ik toch redelijk gestrekt. Mijn energie is snel opgesoupeerd. Het minimale beetje dat rest na mijn Boeddhistische uitstapje is voor Cowboy.
Ik mis het schrijven wel. Het is iets van mij. Als ik er niet aan toe kom voelt het alsof ik niet aan mezelf toe kom. Ja, dat gebrek aan energie blijft frustrerend. Pijn is iets, waar je aan went. En je kunt het bij tijden negeren en onderdrukken. Maar die extreme vermoeidheid heeft geen soulaas. Het betekent stomweg einde verhaal op zo’n moment.
Maar niet het einde van dit verhaal, lieve lezers. Er zitten nog genoeg heksenstreken in de pen!
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.