Als ik thuiskom van een hondenrondje hoor ik iemand mijn naam roepen. Ik zie echter niemand. Alleen een hele grote herder met een flapoor. Zijn baasje staat op een ladder levensgevaarlijke toeren uit te halen. Er zijn prachtige ouderwetse kerstlampjes in de klimhortensia aangebracht. ‘Dit is het Zevengesternte!’ Hij is degene, die me heeft geroepen. Roekeloos maakt hij aanstalten om naar beneden te komen.
‘Doe voorzichtig!’, roept Heks, ‘Iedereen valt van de trap tegenwoordig. Het hangt in de lucht!’ Als hij veilig beneden is vertel ik hem over de val van Schilder. Die heeft ongelofelijk veel geluk gehad bij een stom ongeluk. Een andere vroegere vriend van Heks was niet zo fortuinlijk. Hij is vorige week van de trap gevallen en overleden…..
Buurman schrikt van mijn verhaal. ‘Dus die Rooie is dood?’ ‘Ja, veel te jong natuurlijk.’ ‘Hij was toch al 65 jaar?’ ‘Welnee joh, hij is van de leeftijd van deze Heks.’ De ons ontvallen man is de jeugdliefde van mijn hartsvriendin. We hebben heel wat beleefd met elkaar indertijd. In een vorig leven zo ongeveer. Heks nog jong en gezond. Haar vriendin met spierwit geverfd haar. En de rooie met zijn onverbeterlijk slecht humeur.
Als geen ander kon hij sneren geven en rotopmerkingen maken. Geniaal gemeen maatschappelijk commentaar rolde over zijn lippen alsof het niets was. Binnenin huisde echter een gevoelige jongen, maar die kregen we niet zo vaak te zien helaas. De laatste jaren zag ik hem regelmatig in de stad rondlopen. Met dat gekke onrustige huppelpasje van hem. ‘Heks!’, riep hij dan, ‘Alles goed met jou?’ Om me vervolgens meewarig aan te kijken. Het leven was zwaar in zijn optiek. Een ongelofelijke rotklus, die je dan maar moest zien te klaren.
Later op de avond belt mijn vriendin. Er is toch een soort afscheid georganiseerd. We spreken af om er samen heen te gaan. Later bel ik met Buurman. Hij gaat ook mee. Hij heeft me een paar gedichten gestuurd, via de mail. ‘Ik kreeg inspiratie. Voor jou en Trui. Harde Weners zijn een soort koeken! Vond ik mooi op jullie slaan. Het andere gedicht is voor die Rooie.’ Aan hem heeft Buurman zijn lichtkunstwerk naast de voordeur opgedragen: Het zevengesternte heet het, zowel het kunstwerk als het gedicht.
Ons leven, zo kwetsbaar.
Voor Rooie zit het erop. Hij heeft die ongelofelijk zware klus geklaard. Ik hoop, dat hij er ook een beetje van heeft genoten. En dat hij eindelijk rust heeft gevonden….
Donderdagmorgen ga ik zoals elke ochtend op stap met mijn hondje. Als ik buiten kom bots ik bijna op tegen de postbode met een gigantisch pakket voor de buurvrouw. Ik maak een geintje en bied aan om het gevaarte in ontvangst te nemen. Daar is de man blij mee. Hij sjouwt de enorme doos de trap op, terwijl hij intussen de oren van mijn hoofd kletst nadat ik geïnformeerd heb naar de drukte rondom de feestdagen.
‘Mensen kopen natuurlijk veel meer online, omdat het goedkoper is’, antwoord ik op zijn verhaal. ‘Ja, maar dat is niet altijd zo. In een winkel kun je onderhandelen met de verkoper. Dat heeft me regelmatig zoveel voordeel opgeleverd, daar kan geen zacht internetprijsje tegen op.’ Hij vertelt een paar sterke verhalen.
Opeens komt het intussen failliete bedrijf ‘De Block’ ter sprake. Nog meer sterke verhalen. Over de droogtrommel, die zijn vrouw er ooit eens kocht. ‘Nou, dat kreng maakte me een teringherrie! Niet normaal. Dus ik terug met die droger, ik had ook nog eens 35 euro bezorgkosten betaald. Ken je nagaan. Kom ik daar. Doen ze gewoon alsof hun neus bloedt. Dus ik stennis maken, “Ik gooi dat ding zo op je computerhoek!” riep ik tegen die eikel in z’n nette pak.’
‘Gelukkig zijn die apparaten helemaal niet zo zwaar, dus ik til em zo op en loop dreigend die kant op. “Nee, nee meneer, u krijgt een nieuwe, ik pak er direct eentje uit het magazijn’, piept die lul Spaans benauwd.’ Hij staat lekker te grinniken om zijn eigen verhaal. Het in herinnering brengen van zijn weerbaarheid doet hem zichtbaar goed.
‘Weet je wat nu nog het ergste was? Toen die man de droger openmaakte om te kijken waarom dat ding zo’n klereherrie maakte bleek het apparaat gebruikt te zijn. Ze hadden me gewoon een tweedehandsje verkocht voor de prijs van een nieuwe!’
Schandelijke praktijken toch weer. En een lekker sappig verhaal. Ik krijg nog een heel pittig verhaal voor mijn kiezen later die dag. In een grote supermarkt loop ik een bevriende fotograaf tegen het lijf. Ik nodig hem uit voor de vaartocht van Cowboy. ‘Neem onze vriend Schilder mee. Gezellig!’ roep ik. Tot mijn grote schrik antwoordt hij, dat onze maat heel erg ziek is. Ongeluk, gebroken rug, ligt in ziekenhuis…..
’s Avonds ga ik eventjes langs In het ziekenhuis. ‘Ik miste je al op mijn feestje’, zeg ik tegen de pechvogel. ‘Heks, het is gebeurd terwijl ik op weg was naar je feestje, ik deed eerst nog even een klusje voor iemand en toen ben ik gevallen. Was ik maar direct naar je toe gegaan.’
Tot mijn grote opluchting kan hij gewoon nog lopen en alles bewegen. Een geluk bij een vreselijk ongeluk. Als hij iets ongelukkiger terecht was gekomen, had hij het waarschijnlijk niet na kunnen vertellen. Wel is hij nu een man van staal. Of beter gezegd, titanium. Hij ligt er zelf alweer grapjes over te maken…..
Vannacht kan ik niet slapen. Ik heb gisteren veel te veel gedaan. Boodschappen, boodschappen en nog eens boodschappen. Kerstboom in huis halen, ziekenhuisbezoek…. Mijn lichaam is het er niet mee eens. Het stampt en krampt onrustig. Ik probeer te ontspannen, maar dat werkt averechts. Nu gaat ook mijn adem stokken. Donkere wolken gedachtengoed spoken door mijn gepijnigde hoofd. Opeens maak ik me over van alles zorgen. ’s Nachts is alles 100 keer zo erg.
Ik spook een beetje door mijn huis. De engelen zijn er. Ze zeggen me me geen zorgen te maken. ‘Geef maar mee, Toverheks. Je zit in een transformatie, weet je nog?’ Dus ik lig het maar uit. Pas tegen de ochtend val ik een paar uur in slaap. Volledig naar de knoppen. Enigszins brak sta ik op. Ik moet naar de dokter voor een paar prikken.
Sombertjes fiets ik door de stad. Varkentje draaft naast me. Ik tuur naar het asfalt en dat is maar goed ook. Opeens glinstert een groot zilveren hart me tegemoet. Ik stop en raap het op. Het is zo vreemd. Altijd als ik het moeilijk heb vind ik een hart op straat. Zelfs midden in het bos, half verborgen onder bladeren, heb ik er wel eens eentje gevonden. Ik heb al een hele verzameling op mijn altaartje……
De engelen sturen me een presentje. Dit zilveren hart laat me zien waar het in het leven echt om gaat. Gisteren in gesprek met mijn vriendin True kwam dit thema ook al ter sprake. Leven vanuit een liefhebbend hart, zonder oordeel en met liefde kijken naar je medemens. Vannacht dacht ik aan de in mij woedende woede. En aan compassie en vergeven. Die zachte balsem voor een gepijnigd hart.
De afgelopen tijd heeft mijn blog vleugels gekregen. Het vliegt de hele wereld over. Plotseling heb ik een lezerspubliek in de Verenigde Staten. Huh? Heks begrijpt het ook niet. Wat lezen deze mensen in vredesnaam? Het kan toch niet nog steeds dat ene Boeddhistische verhaaltje zijn, waar het allemaal mee begon?
Het is ingewikkelde materie
Maar ook in Nederland is het aantal lezers meer dan verdubbeld de laatste maanden. Terwijl ik minder verhalen ben gaan produceren. Mijn schrijfsels worden bij voortduring gedeeld. Ik kan dat zien in mijn statistieken: 15.051 delingen. En de meeste zijn redelijk recent.
Velen gaat het boven de pet. Toch is het kinderlijk eenvoudig
Ook ben ik afgelopen week over de 50.000 lezers gegaan. Totaal dan, vanaf het begin. Nu bijna twee jaar geleden. Begon ik met een paar lezers per dag, gisteren waren het er 250. Een week levert me 1200 lezers op en er zit nog steeds een stijgende lijn in! Elke week vlieg ik door mijn plafond wat dat betreft. Elke maand weten meer mensen mijn heksenblog te vinden. Na jaren in de schemering van mijn slaapkamer te hebben liggen wegrotten, sta ik nu opeens weer sociaal op de kaart! Hoera!
Statistieken worden misbruikt voor van alles
Het fijnste is, dat ik dit ‘baantje’ vanuit mijn bed kan doen. Al voel ik me nog zo halfzacht en miserabel, toch weet ik altijd wel een verhaaltje te verzinnen. Het is iets, waar ik als jong kind al goed in was. Op de lagere school, Heks was pas zeven jaar oud, ontdekte mijn juf dat talent al.
Natuurlijk zijn al die tabellen helemaal niet zo objectief als ze eruit zien….
Regelmatig zette ze me voor de klas om de boel te vermaken. Ter plekke zoog ik dan een vreemd verhaal uit mijn duim en verzon er gelijk ook maar een liedje bij. Dat leerde ik dan vervolgens aan de klas. Er moeten mensen van mijn leeftijd zijn, die een paar hele rare jeugdliedjes in hun assortiment hebben……
Alles heeft zijn eigen curve
Op de middelbare school verbijsterde ik mijn docenten Nederlands met ongelofelijk goeie opstellen. Daar schreef ik dan direct ook maar een gedicht onder om de boel nog een goed samen te vatten. ‘Waar heb je dat gedicht vandaan, Heks?’ kreeg ik dan als reactie. Men kon niet geloven, dat ik dat zelf schreef.
Ha!
Maar ja, voor mij was het de normaalste zaak van de wereld. Ik heb me nooit echt gerealiseerd, dat dit toch wel een uitzonderlijk talent is, dus ik heb er ook nooit echt iets mee gedaan. Mijn gedichten verdwenen in schriftjes in de kast. Mijn verhalen vertelde ik aan mijn neefjes en nichtjes. Op één of andere manier was ik er zelf niet echt van onder de indruk.
Statistieken worden op grote schaal misbruikt
Wat ook mee speelde, is dat ik voornamelijk met mannelijke medeschrijvers te maken kreeg in mijn prille literaire leven en die waren meestal in iets anders geïnteresseerd dan mijn schrijftalent. Om indruk te maken kraakten ze me rigoureus af. Hopend zo Heks in hun web of bed te lokken. Het is me regelmatig overkomen. Dan laat je het wel uit je hoofd om hen nog iets te laten lezen.
De statistiek van mijn schrijfcarrière rond mijn 20e
Maar gelukkig loste het writersblog in mijn bloedbaan een aantal jaren geleden op. Het schrijversbloed begon weer vrijelijk door mijn dichtersaderen te stromen. Vervelende mannetjes konden me niet meer deren. Ik klom weer in de pen juist door heren! De aanleiding was een aantal briefwisselingen op datingsites. Sommigen waren bijzonder verfrissend en leuk. Afspreken met de heren deed ik nauwelijks, schrijven des te meer. Met heel veel plezier! Dit ontaardde in een paar gedegen penvriendschappen.
Toch geniet ik van de goeie resultaten, die ik boek
Intussen schrijf ik al lang niet meer louter voor mannen. Hoewel ze nog een fors deel van mijn lezerspubliek uitmaken. Ik kan eindelijk echt genieten van mijn eigen talent en wil dat delen met velen. En dat lukt ook!
‘Wanneer ga je een boek schrijven, Heks?’ hoor ik regelmatig in de wandelgangen van mijn amoebe-bestaan. De tijd is er nog niet rijp voor. Voorlopig ben ik heel gelukkig met elke dag een klein stukje. Er borrelen genoeg verhalen in de soep van mijn heksenhersenpannetje. Wie weet kookt er opeens een heel uitgebreid exemplaar uit op. Ooit.
Zaterdag heeft Heks de hele dag koorrepetitie. Tot mijn vreugde beginnen de stukken er redelijk in te zitten, ondanks het feit dat ik nooit oefen. Een energiekwestie, geen onwil. ’s Middags toetert het kopensemble weer vrolijk mee. En ook hier is een enorme verbetering merkbaar. Het koor wordt niet meer compleet weggeblazen, zoals de vorige keer.
Het is een sociaal gebeuren
Omdat ik thuis niet oefen, moet ik het van de repetities hebben. Heks is dan ook supergeconcentreerd. Om me heen is het vaak een gekakel van jewelste. De alten hebben de naam flink te kunnen klessebessen. En het is waar. Regelmatig maant onze dirigent ons tot stilte.
Vogels van allerlei pluimage
Naast me zit een vrouw bij voortduring commentaar te leveren op alles wat er mis gaat. Ze praat hard in mijn oor en wijst betweterig in haar partituur. Het leidt enorm af. Ik vraag haar vriendelijk om ermee op te houden. Gek genoeg lijkt ze me helemaal niet te horen. Vrolijk kwebbelt ze verder. Soms vraagt ze me om een reactie. Me op die manier betrekkend in haar praktijken…..
Onze dirigent is geweldig, hij wordt nooit boos,
Aan het eind van de dag krijg ik tot mijn verbijstering plotseling woorden met mijn buurvrouw. Als ik voor de zoveelste keer vraag me met rust te laten, vliegt ze me bijna aan. ‘Weet je wel tegen wie je het hebt?’
natuurlijk is het onmogelijk om het met iedereen goed te kunnen vinden
Oeps, is het misschien prinses Cristina, die stiekem incognito meezingt in dit koor? Ik begin me een beetje zorgen te maken. Ik wil geen RVD op mijn nek. Maar nee, ze is vast lid en ik? ‘Je bent hier maar te gast!’ fluimt ze me toe. Nou ja, ik betaal net zo hard mee hoor. En wat zij nog niet weet: ik ben sinds kort ook vast lid! 😉
Yes!,
Na de repetitie scheur ik de stad in. Er moet nog van alles in huis worden gehaald voor mijn feestje op zondagmiddag. Ik loop over de markt en kijk intussen in elke kroeg of ik Don Leo zie. Hij is in de stad! Na bijna vier jaar kan ik hem eindelijk weer eens in mijn armen sluiten.
PARFUM DON LEO,
In ‘Jantje van Leiden’ zie ik hem zitten met een paar vrienden. We vliegen elkaar om de hals en besnuffelen elkaar langdurig. Hij ruikt weer heerlijk naar dure parfum en hij ziet er weer piekfijn uit in zijn mooie Italiaanse pak. Ik nestel me naast hem op een barkruk en blijf gezellig even plakken.
Mooi pak, mooie das
‘Kom vanavond eventjes buurten bij me, schat, ‘ fluister ik in zijn oor bij het afscheid, ‘dan kun je mijn liefje bewonderen.’
–
Thuisgekomen begin ik direct te kokkerellen. Ik maak pittige Surinaamse kippenpootjes met Hindoestaanse kerrie en limoen. De pan zit tot aan de nok toe gevuld. Nu moet het nog uren sudderen op een heel laag vuurtje. Tot het vlees van het bot valt. Cowboy meldt zich. We eten lekker een paar haringen en kletsen een beetje bij. Dan zet ik hem aan het werk.
Heks en de Don gaan graag samen uit. Helemaal opgetut. In een wolk van parfum…..
Urenlang staat hij groenten te snijden voor het volgende gerecht: garnalen in kokosmelk met stinkboontjes, sereh en citroenblad. Dan kook ik nog een pan van hetzelfde zonder garnalen en een pan Thaise groene curry voor de vegetariërs. Ik besluit de bereiding van de pittige pompoentaart met muntsaus tot de volgende dag te bewaren.
Tegen de tijd, dat alles in pannen en kruiken is belt de Don aan. We hebben even lekker tijd om met elkaar te praten. Bijpraten hoeft niet, want we spreken elkaar praktisch wekelijks door de telefoon. Maar door de slechte conditie van Heks en de zware mantelzorgbaan van mijn goede vriend, lukte het de laatste jaren niet om elkaar eens op te zoeken.
De das van zijn favoriete Voetbalclub
‘Het heeft veel te lang geduurd,’ zeggen we, ‘we gaan elkaar echt snel weer zien.’ Bij het afscheid geef ik nog een heel mooi cadeautje aan mijn makker. Een enorme antieke asbak prachtig beschilderd met engeltjes. Ergens op de kop getikt. Tussen rommel vandaan gevist. Een juweeltje. Je kunt er zo mee naar ‘Tussen Kunst en Kitsch’. ‘Engeltjes voor een engel’, zegt Heks. Want ondanks zijn reputatie van boefje is deze lieverd absoluut ‘an Angel in Disguise…..’
In een verraderlijk motregentje peddel ik naar de doktersassistenten voor een paar prikken. Mijn hondje draaft als vanouds enthousiast naast de fiets. Er is weinig meer te merken van de ernstige ziekte die hij doormaakte afgelopen zomer. Hij is weer redelijk behaard en loopt weer als een tierelier. De medicijnen hebben geholpen en die vieze gifbaden waren niet voor niks. Baasje tobt nog wel met de naweeën van de behandeling. Haar gezondheid is naar beneden geduikeld door al dat gif. Ik dreig in een chronische griep te belanden. Alle zeilen worden bijgezet.
‘Gisteren kreeg ik een pakje Iscador van de huisarts’, vertel ik aan de assistente, die me prikt, ‘Hij heeft direct een injectie in mijn been gezet. Ik ben blij hoor met dat doosje, want ik krijg die medicatie niet meer vergoed en het is peperduur geworden! Nu kan ik de hele winter elke week een shotje krijgen.’ ‘Oh, wat fijn’, antwoord ze, ‘Ja, er was een verpakking teruggebracht, een hele hoge dosis. Die kan jij wel hebben, Heks, we hebben je jarenlang twee keer per week zo’n zware injectie gegeven. Neem maar mee hoor, volgende week.’
Heel erg lief van mijn huisarts! Alle beetjes helpen. Iscador ofwel maretak is een listig plantje. Hoog in de bomen parasiteert het op zijn gastheer. Als een kankergezwel groeit het alle kanten op tot grote woekerende bollen. In de meest erbarmelijke omstandigheden floreert het. Knalgroen knettert dit plantje, vogellijm moeiteloos de winter door.
Met kerst hangen we bossen in ons huis. Dan heet het Mistletoe. Maar het is ook bekend onder de naam Viscum Album. Als je er onder staat mag je gekust worden. Als jong meisje ben ik wel eens besprongen door het jongere broertje van een vriendin. Ik schrok me dood. Hij zag zijn kans schoon bij een jonge knappe Heks.
Het loont dus best de moeite om te parasiteren. Je komt prima de winter door. Kijk maar naar de Mistletoe.
Tenzij er een verdwaalde druïde in je boom klimt en je met een gouden snoeimes te lijf gaat. Of iemand op het idee komt om je met kerst in huis te halen en ter decoratie ende vermaak aan het plafond te hangen…..
Op weg naar huis doe ik de natuurwinkel aan. Mijn peperdure glutenvrije, lactosevrije, sojavrije havermikske ligt klaar. Een heel acceptabel broodje, bijna lekker! Voor de ingang kijk ik plotseling in het zure gezicht van Viswijf, een gewezen vriendin. We zeggen elkaar geen gedag. Maar goddank gaat ze ook niet tegen me staan schreeuwen, zoals in het verleden. Eindelijk ben ik van haar tirannie verlost!
Ik ken deze troela al jaren. Vroeger meed ik haar, want ze is wel eens agressief boven op mijn nek gesprongen over iets, waar ze helemaal niets mee te maken had. Midden op straat. Ongevraagd. Tijdens onze eerste ontmoeting! Een gewaarschuwd mens telt voor twee zou je zeggen. Maar na jaren en jaren was ik het incident zo goed als vergeten. Opeens werd ik op haar bruiloft uitgenodigd, samen met een goede gemeenschappelijke vriend. Ik kon die uitnodiging niet goed plaatsen, dacht dat ze ons wilde koppelen. Maar het bleek om iets anders te gaan.
De dame was ziek geworden. Van kerngezonde vrouw werd ze plotseling een afhankelijk wrak. Ze weigerde reguliere medicatie, ik heb haar daar tegen beter weten in gesteund. Heks zelf zou accuut wat dan ook slikken, als ze er beter van zou worden. Deze vrouw is echter heel spiritueel, naar eigen zeggen. En dan word je natuurlijk beter van het feit, dat je inziet waarom je ziek bent. Niet dus. Of beter gezegd, niet altijd.
Soms word je gewoon niet beter. Net als hele volksstammen mensen. Neem nu de ramp in Afrika met Ebola. Die mensen hebben niet de tijd om na te denken over hun leven. Tegen die tijd zijn ze de pijp uit. Met achterlating van hun geliefden. Dit continent is een heleboel weeskinderen rijker……
Opeens stond ze bij Heks op de stoep. Ze zocht steun bij iemand, die zelf een ziekte heeft. En natuurlijk vond ze een luisterend oor voor haar trieste geschiedenis. Helaas nam ze mijn ziekte niet bepaald serieus….. Bij voortduring probeerde ze mij over mijn grenzen te jagen met de meest bizarre verzoeken. Eigenlijk was ze van zins mij om te vormen tot haar persoonlijke taxichauffeur en charmante assistente. Ik weigerde dat pertinent, maar als ik ergens heen ging, mocht ze mee.
Een paar jaar nam ik haar op sleeptouw naar behandelaars, zangles, feestjes. Ze was eregast tijdens Oud en Nieuw-etentjes, verjaardagsfeestjes en wat al niet meer. Ik haalde haar op en bracht haar thuis. Een hele opgave, als je beperkt bent in je mogelijkheden. Standaard klampte ze zich vast aan mijn pijnlijke armen, ondanks mijn protesten. Deze prinses op de erwt hield totaal geen rekening met mij. Kortom: Ze vrat me leeg.
En toen kotste ze me uit. In een periode, dat het helemaal niet goed met me ging. Op het moment, dat ik weigerde mee te gaan in haar steeds hogere eisen, verklaarde ze me de oorlog. Maar ja, ik ging nog uit van het vriendinnenconcept, dus tegen de tijd, dat ik mijn grenzen sloot, had ze al heel wat zieke opmerkingen als een raket op me afgevuurd. Onze conversatie zat plotseling vol bermbommen. Toen ze haar vat op me dreigde te verliezen, speelde ze het via onze gemeenschappelijke vriend. Hoog spel. Dat dan weer wel. Ondanks haar slechte conditie.
Nu heeft Heks een probleem met zielige gezichten. Trek een sneue bek en ik ben zo gek om gigantisch over mijn grenzen te opereren. Ik verdraag geen lijden. Als ik het idee heb, dat ik kan helpen, ook al lig ik zelf praktisch om, dan zal ik het niet laten. Een hopeloze eigenschap. Want je wordt een bijzonder gemakkelijk te manipuleren object in de gretige handjes van een zogenaamde vriendin…… Of vriend natuurlijk.
Ditzelfde scenario heb ik al een paar keer meegemaakt. Steeds met een andere zogenaamde vriendin. Iemand, die zolang je genoeg oplevert, enorm leuk en gezellig tegen je doet. Maar oh, wie-de-waai, als het tij keert: Dan word je gepakt door deze voormalige schattebout. Opeens komt er geen vriendelijk woord meer uit. Integendeel. Kritische opmerkingen prikken gaatjes in je bescherming. Als je niet uitkijkt loop je leeg als een ballonnetje. En waar gaat die energie heen? Wie zuigt je leeg door een rietje? Juist! Je persoonlijke parasiet.
Want dat is wat het is, deze Copycat probeert onder het mom van vriendinnen, jouw leven te leven. En als dat niet lukt, dan heb jij het gedaan. En dan moet je stuk, kapot, dood. Er zijn hele enge films gemaakt over dit thema. Ik heb het aan den lijve ondervonden, vaker dan me lief is.
In mijn hoofd maak ik een lijstje: Mevrouw Keihart, Mevrouw Ten Keije, Mevrouw Muts, Mevrouw Kolders, Mevrouw HoutenHoofd, Mevrouw Harnas, Mevrouw Schaamhaar Stampisloer, Mevrouw Viswijf….. Een indrukwekkende lijst! En elke keer zingen die dames hetzelfde liedje: Zielig doen, bevriend raken, eisen stellen. Gemene ondermijnende prikacties. Doorgaans als ik zelf slecht in mijn vel zit, dan ben je natuurlijk een eenvoudig doelwit. Uitkotsten gevolgd door scheldpartijen.
En Heks kan slechts achteraf haar wonden likken…. Hoewel: Langzamerhand begin ik het patroon te herkennen. Zo heb ik tegenwoordig een broertje dood aan zielige gezichten. ‘Waar is je trots? Kom op, een schop onder je kont! Ik zit toch ook niet zo te zeuren?’ Ook raak ik eindelijk af van de neiging Jan en Alleman op sleeptouw te nemen. Ik heb al genoeg aan het voortslepen van mijn eigen lijf. Dit soort leegzuiggedrag kan ik echt niet bij hebben.
Ook luister ik veel beter naar mijn intuïtie over dit soort geëikel. Als iemand zo begint, dan ben ik uitgepraat. Desnoods loop ik de deur uit. Maar ik laat me niet meer doen of gebruiken. Die tijd is voorbij. Als je niets positiefs te melden hebt, hoepel dan maar lekker op. Wie je ook bent en wat je ook mankeert. Tot slot nodig ik deze donkere zusters niet meer in mijn huis uit. Mijn stulpje is me lief. Een veilige haven, geen hol van de leeuw!
En helpt het? Niet echt. Regelmatig trap ik weer in mijn oude valkuil. Het patroon zit te diep ingesleten. Iets voor een ander doen: Ik kan het niet laten. Ik weet heus wel, dat dat enorm egoïstisch is. Het geeft me gewoon een goed gevoel, om zelfs vanuit mijn bed iets voor een ander te kunnen betekenen. En soms is het ook echt niet verkeerd.
Toen ik eens in het ziekenhuis lag met een jaap van hier tot Tokio in mijn buik, had ik een hele lieve Afrikaanse buurvrouw. Een Keniaanse. Getrouwd met een Nederlander. Ze lag er helemaal alleen. Haar man was overleden. Maar die was er ook hoor, ik kon hem prima aan haar bed zien zitten….. Na haar operatie kreeg ze een bloeding. Zoiets heeft Heks ook wel eens aan de hand gehad, voorwaar geen pretje. Niemand bezocht haar, niemand waste haar pyjama’s en onderbroeken. Heks besloot voor haar te zorgen. Ik regelde bloemen, tijdschriften, schone onderbroeken en pyjama’s. Ook nadat ik alweer naar huis was bleef ik mijn vrienden naar het ziekenhuis sturen met allerhande spullen. En af en toe een mooie kaart.
‘Kom me in Kenia bezoeken, Heks,’ zei mijn nieuwe vriendin, ‘Ik heb een enorm boerenbedrijf geërfd van mijn man. Je kunt gewoon een tijdje vakantie komen houden. Ik heb bedienden, de hele rataplan.’ Helaas kwam het er niet van. Heks was gewoon te ziek voor zo’n reisje. Jaren later belde ze me op met kerst. ‘Ik wil je bedanken, lieve Heks. Ik weet niet wat ik zonder je had gemoeten. Het was de moeilijkste tijd van mijn leven….’ Graag gedaan, fijne schat, ik deed het ook voor mezelf. Ik kikker altijd enorm op, als ik iets voor iemand kan betekenen.
Echt, ik kan het aanraden, hoewel de rest van dit verhaal mijn pleidooi niet onderschrijft. Het is een zalig gevoel om iets voor een ander te doen. Maar pas wel op voor wie. Lijkt iemand erg op maretak , dan redt ‘ie zich wel.
Als ik vanmorgen op de pijnpoli mijn jas uittrek blijkt mijn jurk, als een verlegen meisje, onder mijn oksels te zijn weggekropen! Velours op wol is dus niet zo’n denderende combinatie….. Het herinnert me aan een beeldschone rok, die ik om vergelijkbare redenen de deur uit heb gedaan. Die wandelde onder het lopen tegen mijn benen omhoog om zich onder mijn wollen bijpassende trui te nestelen. Mijn benen eenzaam open en bloot achterlatend in een onflatteuze panty met ladders…….
Maar ja, wat maakt het uit? Hebben al die getormenteerde mensen hier ook eens een verzetje! Ik zie inderdaad wat geschokte blikken om me heen….
Mijn nieuwe bank
Gisterenavond heb ik de hele avond op mijn nieuwe bank gehangen. Geweldig! Na jaren eindelijk weer een comfortabel meubelstuk in Huize Heks. Een tweezitsbankje nog wel….
Het is een bijzondere week. Een paar dagen geleden besloot ik mijn Facebook profiel een beetje bij te werken. In feite stond er helemaal niets in, behalve waar ik naar de middelbare school ben gegaan. Waar dan wel weer een wildvreemde dame uit Brabant op heeft gereageerd. Ze vond dat leuk.
Ik probeer gegevens over mijn opleiding toe te voegen, maar ik moet kiezen tussen mijn studie Nederlandse Taal- en Letterkunde hier in Leiden en Theaterwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Allebei kan niet. Nou ja, ik heb ze geen van beiden afgemaakt.
Tijdens mijn laatste jaar werd ik ziek. Ik ben een scriptie verwijderd van twee doctoraalstudies, maar mijn enige echte diploma is die voor Toverkol. En automatisering natuurlijk. Maar dat probeer ik te vergeten. En dan heb ik nog een ouderwets typediploma, compleet met boekhouden. Dat heb ik nooit aan iemand verteld, want voor je het weet wordt je ingezet als typegeit. En dat is wel het laatste, waar ik geschikt voor ben.
Ik besluit het bij mijn middelbare schooldiploma te laten. Wat gaat het iemand aan, wat ik heb uitgevroren in mijn leven? Niets.
Deze eendjes kunnen niet zonder elkaar
Een ander veld dat je kunt invullen is relatie. Mooi zo. Die heb ik tegenwoordig. Hoera! Ik besluit mijn vrijgezelle status op dit medium op te geven. Even kom ik in de verleiding om Cowboys naam in te vullen, maar dat gaat me te ver. Wie weet, waar dat soort informatie weer terecht komt. Wel vul ik een begindatum in. De verkeerde realiseer ik me later. Maar het zit in de buurt, dus lang niet gek voor iemand die systematisch alle verjaardagen vergeet, behalve die van zichzelf.
Wat ik me niet gerealiseerd heb is dat zo’n kleine wijziging in je profiel werkelijk overal wordt rondgebazuind. Na een paar uur beginnen de felicitaties binnen te stromen.
‘Veel geluk gewenst. Veel geluk saampies : -) Wat leuk Heks. Veel liefde en geluk samen ! Great couple!! So Happy for both of you. sending LOVE. Dag lieve Heks, gefeliciteerd.’
Maar ook een vriend van een vriendin reageert. Op mijn naam. Hij vraagt zich af : ‘Hey True… over there in Holland, when you say Heks, do people think of sex? How is is pronounced, that name? Have to ask. ‘Yes Bart same name but different meaning its a girls name here in Holland. You just have to come back for another visit and check it out you are always welcome here. Me casa is su Casa my friend . Ha Ha Ha :)’
Happy couple
Hoewel ik er behoorlijk van sta te kijken, die heisa rondom het aanvinken van een veldje in mijn profiel, toch bezorgen al die felicitaties me een feestelijk gevoel. Maar het blijkt slechts een inleiding te zijn naar een werkelijk grote verandering hier in Huize Heks: De tweezitsbank! Plotseling doet mijn hulp haar oude tweezitter de deur uit. Precies op het moment, dat ik heb besloten eens serieus op zoek te gaan naar zoiets. En twee dagen nadat Cowboy zich ernstig beklaagd heeft over de beperkte mogelijkheden tot luibakken in de huiskamer van Heks.
nog een Chinees liefdeskoppel
Zo kan het dus gebeuren, dat afgelopen woensdag mijn hulp en haar man komen voorrijden met een perfect bankje. Eigenlijk precies, wat ik voor ogen had. Frogs is speciaal gekomen om te helpen sjouwen. Hij tilt eigenhandig met zijn pink het hele gevaarte naar boven. Hier en daar geassisteerd door de gulle gevers van dit meubelstuk.
De nieuwe bank staat pontificaal in het zuidwesten van mijn huis, de hoek, die binnen Feng Shui verbonden is met aarde, liefde en relaties. Ooit stond er een grote Mexicaanse bank in deze hoek. Erboven hing een foto van Heks in gevecht met haar tweelingbroer. Gemaakt door de fotografe Elna Obreen, Een vroegere huisgenote van Heks. Mijn broertje en ik waren haar vaste modellen.
Heks en Tweelingbroer samen op de foto
We hebben heel wat klusjes met haar geklaard, tijdens haar opleiding aan de Fotoacademie in Den Haag. Aan het eind van een of andere sessie liepen we een beetje te dollen. Ik gaf mijn tweelingbroer zogenaamd een gigantische poeier in zijn gezicht. Hij stortte dramatisch ter aarde….
Deze bewuste foto is een eigen leven gaan leiden. Op een gegeven moment stond hij jarenlang in de etalage van een winkel in Den Haag. Toevallig woonde daar een oude vriend van me boven. Anders hadden we het nooit geweten…..
Even lekker dollen
Maar goed, zo’n vechtfoto in je relatiehoek is natuurlijk niet bevorderlijk voor het aangaan van een gelukkig huwelijk, binnen de gedachtengang van Feng Shui. Gezellig samen op de bank is er dan niet bij. Nu zul je zeggen: ‘Heks, waarom hing je die foto dan uitgerekend op die plek?’ Ja, daar zeg je zo wat. Eerlijk gezegd heb ik daar al die tijd totaal geen oog voor gehad. Zelfs toe ik bekend raakte met het fenomeen Feng Shui, drong het nog niet tot me door, dat dit wel het allerstomste was, wat je kunt doen. Als je een vreedzame relatie beoogd natuurlijk. Wil je vechten, dan is deze foto perfect.
Op een gegeven moment heb ik de foto verwijderd. Midden in de nacht. Toen het kwartje uiteindelijk viel. Mijn huis onderging sowieso een enorme verbouwing indertijd. Sindsdien plaats ik zoenende kikkers, verknochte eendjes, verliefde Chinese en Indiase stelletjes en bergen rozenkwarts in mijn relatiehoek. Niet dat het veel heeft geholpen. Jarenlang gebeurde er niets meer op dat vlak. Misschien doordat ik ook de bench van Ysbrandt in die hoek had geplaatst? Met hem heb ik dan toch wel weer een uiterst symbiotische relatie gekregen…..
Symbiotische relatie
Deze week is mijn Varkentje uit zijn hoekje verdrongen door mijn tweezitter. Hij zit er niet mee. Tevreden nestelt hij zich in zijn nieuwe hoekje.
Vanaf dag 1 is hij helemaal idolaat van Cowboy. En dat is intussen wederzijds. Op zondag gaan ze samen trimmen in het bos. Regelmatig gooit mijn lief een balletje met Varkentje. En er gaat geen bezoek voorbij zonder dat Ysbrandt minstens twee uur stevig leunend tegen de knie van Cowboy doorbrengt….
Zo heb ik dan een relatie, een tweezitter op de Feng Shui-technisch juiste plek en een tevreden hondje. De bank is helemaal perfect voor mij. De leuning is hoog, lekker voor mijn whilash-nekje. En je kunt de helft uitschuiven tot een heerlijke luie ligstoel!
Heks is op een gezellig verjaardagspartijtje. De gastvrouw heeft rekening gehouden met mijn dieet, dus ik kan nagenoeg alles mee-eten. En dat is heel fijn, want de hapjes die worden geserveerd zijn uit de kunst. Linzensoep met citroen en munt, burgers met aardappel, ui en kruiden, muntsaus, auberginemousse…. De heer des huizes komt uit Iran. Hij heeft duidelijk zijn culinaire stempel gedrukt op het feestje!
Als ik met één van de gasten zit te praten komt het onderwerp dieet en het waarom natuurlijk ter sprake. ‘Ik heb ook een ziekte. Je zult het wel niet kennen, zegt ze, ‘ Het heet ME, maar ik noem het tegenwoordig ook wel CVS’. En of ik die ziekte ken! Ik heb de twijfelachtige eer ooit de eerste patiënt in Nederland te zijn geweest met deze diagnose. Als geen ander ken ik bijzonder moeizame weg, die de gemiddelde ME patiënt aflegt.
Het pad van deze dame is geheel anders verlopen dan het mijne. In feite heeft zij ervaringen opgedaan, waar ik altijd bang voor ben geweest. Veel is hetzelfde. De eenzaamheid, het onbegrip van de omgeving. De ontoereikende reactie in het reguliere medische circuit.
Haar verhaal grijpt me aan. Ik herken de pijn, omdat je er nagenoeg alleen voor staat. Elke dag weer. Jaren achtereen. Familie, vrienden, artsen en behandelaars verklaren je en masse voor gek. Of hebben totaal niet in de gaten, dat je een ernstige en invaliderende ziekte hebt.
Op die paar mensen na dan, die echt van je houden. En die staan vaak machteloos aan de kant.
Waar Heks echter al snel weigerde zich verder te laten behandelen binnen de psychiatrie (daar werd ik in eerste instantie geparkeerd door mijn huisarts) , daar is deze dame wel volledig in die hoek verzeild geraakt. Ik had het na een aantal afspraken bij een druiloor van een psychiater wel gezien. Hij stopte me vol met slaapmiddelen. Althans, dat wilde hij. Heks probeerde er een paar en knikkerde de rest in de vuilnisbak.
Als kind ben ik medicijnverslaafd geweest. Heks had een kleine hersenbloeding opgelopen tijdens één van haar vele valpartijen. Ik was een wild kind, een echte Tomboy. Ik klom overal op en viel wel eens ergens vanaf. Een neuroloog stopte me vol met valium. Op mijn veertiende moest ik ervan afkicken. Met veel moeite. Dientengevolge ben ik wars van dit soort medicatie. Het zijn bepaald geen snoepjes.
Middag portie pilletjes
Ook ben ik er vanaf het begin van overtuigd, dat ME een lichamelijke ziekte is en geen geestesziekte. Die psychiater probeerde me wijs te maken, dat ik een ongemotiveerde luie donder zou zijn. Ik moest streng worden aangepakt.
Heks was intussen zo ziek als een hond. Het lukte me nauwelijks om naar de afspraken te komen. Als ik er dan was, kon ik vaak geen woord uitbrengen van uitputting. Dat ergerde meneer de psychiater. Ik werkte niet bepaald mee, vond hij. De droplul haalde zijn supervisor erbij en samen probeerden ze me helemaal mentaal af te breken. Een beproefde methode in de psychiatrie.
Nog wat pilletjes voor bij het avondeten
Ik zat er verbaasd naar te luisteren. Ik lui? Ik ongemotiveerd? Kwam afspraken niet na? Ik herkende mezelf er totaal niet in.
Na deze afschuwelijke sessie ben ik weggegaan om nooit meer terug te keren. Wat een zelfingenomen randdebielen!!! Ga lekker zelf van die slaapmiddelen slikken!
Goddank heb ik die slaapmedicatie destijds geweigerd, want recentelijk is uit onderzoek naar voren gekomen, dat ze als bijwering vroegtijdige dementie hebben…….
Dertig jaar later is de medische visie op ME nog niet veel verder. Nog steeds probeert men middels cognitieve therapie die luie varkens weer in het gareel te krijgen, maar de enige die daar beter van worden zij de behandelaars zelf. Ze vangen gemiddeld 50.000 euro per patiënt voor dit traject! In het buitenland is uit onderzoek allang gebleken, dat deze therapie averechts werkt voor deze doodzieke mensen. Schandalige praktijken!
Mijn gesprekspartner is wel in het psychiatrische circuit beland. Ze is een aantal keren opgenomen. ‘Ik zag het soms helemaal niet meer zitten…’, verzucht ze. Dat herkent Heks. Ook ik werd regelmatig wanhopig bij het idee, dat ik nog jaren zou blijven leven. Elke dag dat geploeter om de dag door te komen. Al die pijn. Al die eenzaamheid. Dat eeuwige doodziek zijn. Ik ben een paar jaar geleden in een wanhopige bui zelfs gaan onderzoeken of ik in aanmerking kon komen voor euthanasie…..
Het uitzoeken en klaarzetten is vreselijk veel werk
Ik vertel deze bijzondere dame over mijn aanpak van ME ofwel Myalgische Encefalomyelitis. ‘Ik heb het helemaal zelf moeten uitzoeken. Het hele alternatieve circuit heb ik van binnen gezien. Het meeste baat heb ik bij acupunctuur, dat onderga ik al vijfentwintig jaar twee keer per maand. En een paar keer per week laat ik me uit de knoop halen bij de fysiotherapeut. Dan slik ik me nog een slag in de rondte aan voedingssupplementen en volg een streng dieet. Ik heb uiteindelijk een regulier middel ontdekt, LDN ofwel Low Dose Naltrexon,, dat iets doet voor mijn immuniteit.’
Voor elke dag twee doosjes
Als ik dat allemaal niet had gedaan, zat ik nu waarschijnlijk in een psychiatrische inrichting. Want dat nog steeds het enige antwoord van het reguliere circuit. En ik zou daar volstrekt niet op mijn plek zijn. Sterker nog: ik ben overgevoelig voor dat soort medicatie. Veel antidepressiva hebben als bijwerking suïcide…..
In mijn badkamer heb ik dozen vol met voorraad
Stop Heks vol met Prozac, Lyrica of iets dergelijks en ze wil tegen bomen aanrijden met haar auto. Of midden in de nacht naar Engeland gaan zwemmen…. Alle soorten gammaboterzuurmedicatie zijn levensgevaarlijk voor mij!!!!
Gelukkig gaat het met mijn gesprekspartner intussen ook weer iets beter. Ze heeft net als Heks weer iets meer actieradius. Herkenbare activiteiten. zoals zingen, samen eten. Sinds kort is ze ook weer verliefd. Het beste medicijn ter wereld! Voor je humeur dan, helaas genees je er geen ME mee……
De stad is in licht opgewonden staat. Hele stukken zijn onbegaanbaar. Grote kerels met klauwen van handen schroeven enorme kermisattracties in elkaar. Friettenten schieten als paddestoelen uit de grond. Een vage geur van hutspot vult de straten. Langs de grachten verschijnen de eerste kraampjes met dingen die je niet nodig hebt. Studenten zijn zich alvast aan het indrinken. Nog een nachtje slapen en dan barst het feest los.
Ik heb mijn auto voor het politiebureau geparkeerd. De veiligste plek lijkt me. Bovendien bereik ik met het gele gevaar vanuit mijn wijk op geen enkele manier meer de bewoonde wereld. Dat wordt te voet al moeilijk. Hondje uitlaten is werkelijk een ramp de komende dagen. En waarom? Vanwege ons eigen Leidse volksfeest: 3 oktober.
Gisteren is per ongeluk mijn vriezer ontdooid. Ik kwam er iets te laat achter, dus mijn hondje had een hele goeie dag. Het was een enorme klus om alles uit te zoeken en schoon te maken. Een aantal dingen zijn nog te gebruiken, dus ik ben aan het kokkerellen geslagen. Hoewel ik eigenlijk lekker wil uitrusten, om het komende weekend te overleven, ben ik de hele tijd druk in de weer.
Nu staat er een enorme schaal klapstuk in de oven. Ik ga zo aardappelen schillen, pastinaak en uien schoonmaken, wortel en ui door een keukenmachine halen…… Of zal ik lekker vroeg naar bed gaan? Morgen is er weer een dag uiteindelijk. Het enige, dat echt af moet is al dat vlees in de oven.
Op de televisie is een drama aan de gang. Iemand krijgt tijdens een operatie een bijna dood ervaring. Het grijpt me aan. Heks is ook een keertje in het ziekenhuis de pijp uitgegaan en toch blijven leven. Tegen alle verwachtingen in. Technisch gezien had ik dood moeten zijn. Er zat meer bloed in mijn buikholte, dan in mijn aderen…..Sindsdien kijk ik heel anders tegen de dood aan. Het idee, dat we ook maar iets weten en begrijpen heb ik helemaal losgelaten. Nieuwsgierig ben ik nog steeds.
Als ik vanmiddag eventjes in het ziekenhuis ben voor wat medicatie, loop ik een bekende tegen het lijf. Het is iemand, die vroeger heel lullig tegen me deed over het feit dat ik een ziekte heb. Door meditatie en bewustzijn zou ik dat gewoon weg kunnen krijgen. Zieke mensen vond ze sowieso erg irritant. We mediteerden ooit samen in een groep. Daar zaten relatief veel zieke, zwakke en misselijke zielen in. Op zoek naar wat verlichting…. Regelmatig kreeg deze of gene met een gebrek een veeg uit de pan.
Gek genoeg werkt ze wel in een ziekenhuis! Ik zit eventjes zit te wachten, terwijl ze een telefoongesprek voert. Vol verbazing observeer ik haar. Liefdevol en geduldig staat ze de patiënten te woord!
Ik informeer hoe het met haar gaat. Ze heeft zelf enige tijd geleden een ernstige ziekte doorgemaakt. Aanvankelijk riep ze dat ze het wel eventjes weg zou mediteren. ‘Ik hoef geen chemo, bestraling of operatie. Ik ga het op een andere manier aanpakken.’ Later bleek ze het toch niet te redden zonder behandelingen. Maar het gaat weer goed met haar! Gelukkig.
Ik ben natuurlijk benieuwd of deze ervaring haar iets milder heeft gemaakt. Ze werpt zichzelf links en rechts altijd op als geestelijk leider, maar ik zou nog geen gezond schaap aan haar kudde toevertrouwen. Laat staan een mens met sores. Maar misschien heeft haar ziekteproces louterend gewerkt?
‘Oh, die ziekte, daar denk ik niet meer aan. Als het terug komt zien we wel weer. Ik ben nu zover, dat ik weet waarom ik ziek ben geworden.’ Dus ziekte heeft een reden! Je kunt er achter komen waarom dit lot je treft! Vervolgens vertelt ze over haar nieuwe spirituele leraar. Ik heb over hem gehoord.
Het is een afvallige monnik. Jarenlang verbleef hij in het klooster van mijn leraar Thich Nhat Hanh. Hij is intussen enigszins omstreden in die kringen, want hij is getrouwd. Heks maakt het allemaal niet uit. Maar ik heb dan ook niets tegen seks. Ik heb meer moeite met het celibaat. Niet als gedrag, maar als gedragsregel. Volgens mij is het niet zonder gevaar om seksuele energie te onderdrukken. Kijk maar naar het seksuele misbruik door de celibatairen in de Katholieke kerk….
Het lijkt er niet op, dat mijn kennis veel opgestoken heeft van haar ziekte, maar ik kan me vergissen. Ze is er in elk geval niet milder van geworden betreffende het fenomeen ziek zijn. Ik heb nog steeds het gevoel, dat ik een sukkel ben in haar ogen met mijn ziekte. Als ik iets beter mijn best zou doen was ik er al lang vanaf. Maar ja, ik krijg geen chemo en bestraling. Ik moet het maar zo’n beetje zelf uitzoeken…..
Zij is niet de enige, die me zo’n gevoel heeft bezorgd onlangs. In het MEpatiëntenblad van deze maand staat een artikel, dat me treurig maakt. Het is een verhaal over de ervaringen van een aantal mensen met een wat schimmige behandeling. Binnen drie dagen van je klachten af. De patiënten leren om bepaalde patronen te doorbreken en hopla, je bent weer fris en fruitig. Wat een gelul.
Ze vertellen er overigens niet bij, hoe ze dat resultaat bewerkstelligen. Eigenlijk staat er niets in het verhaal waar je uit kunt opmaken, wat ze met je gaan uithalen in die drie dagen. Uiterst mysterieus. Er zal wel een lekker prijskaartje aan hangen. Pure geldklopperij vermoed ik.
Als ik check of het soms om een advertentie gaat, blijkt het wel degelijk een artikel te zijn. Niet redactioneel. Mensen hebben stomweg hun ervaringen opgeschreven……. En dat wordt dan over ons, patiënten, heengestort…….
Wat ik wel erg vind is dat dit blad, MEdium, hieraan meewerkt. We hebben al zoveel problemen om serieus genomen te worden. Als onze eigen mensen nu ook al beginnen met dit soort flauwekulverhalen, dan is het einde compleet zoek!
Onder mijn raam begint de fanfare te toeteren. Hun oefenhol is hier om de hoek. Ze gaan meedoen aan een Jamboree. Ik schreeuw wat aanmoedigingen naar buiten. Maak een paar foto’s De komende dagen zullen ze nog heel wat charges doen vanuit deze steeg. Taptoe, optocht, Reveille! Het feest is nu officieel begonnen.
Het is avond. Ik mijmer over sterke vrouwen. Over de angst voor het vrouwelijke. Zowel die van mannen als vrouwen. Denk maar aan de heksenverbrandingen ten tijde van de inquisitie. De tijd, waarin de Godin in ons werd vermoord. Die grondige poging van de katholieke kerk om het vrouwelijke in religie uit te roeien. Een middeleeuwse holocaust…… ( Het woord holocaust betekent letterlijk brandoffer )
Het is niet goed gelukt, want door de achterdeur kwam de Moeder van God weer binnen. Als maagd weliswaar. De rest van het vrouwelijke komt er nog steeds niet al te goed af. De vrouw van Jezus, Maria Magdalena, is nog steeds een hoer. De maagd, de moeder en de hoer. De drie archetypes waar we het wat die kerk betreft mee moeten doen…..
Heks heeft zich altijd verbaasd over dit fenomeen. Hoe is het toch mogelijk, dat meer dan de helft van de mensheid ( Vrouwen zijn nog steeds in de meerderheid qua geboorte geloof ik . Hoewel: In China worden natuurlijk wel veel meisjes weggegooid tegenwoordig…) als tweederangsburgers worden behandeld. Bijna overal ter wereld geldt, dat je beter als man, dan als vrouw kunt worden geboren. Of je nu zwart, rood, wit of geel bent! Vrouwen zijn wereldwijd de meest gediscrimineerde groep.
Het begint er al mee, dat hun hoge stemmen niet serieus worden genomen ( blijkt uit wetenschappelijk onderzoek ). En dan hebben we nog niet eens iets inhoudelijks gezegd!
Zelfs in Nederland, dat de naam heeft geëmancipeerd te zijn, hetgeen nogal tegenvalt in de praktijk, hebben vrouwen maar een fractie van het pensioen van mannen. Ik hoorde laatst de cijfers en schrok me dood. 20 % of iets dergelijks. Maar terwijl ik het opschrijf, slaat de twijfel weer toe. Dat is toch niet echt zo? Volgens mijn vriendin She, zij is goed op de hoogte van de cijfers en statistieken, is het schrikbarend.
Maar als er een groep vrouwen op het Binnenhof demonstreert om wat extra geld voor vrouwen in ons landje los te peuteren, omdat deze wel erg onder het bestaansminimum dreigen te verdwijnen, staat een irritant mannetje van PowNews hen belachelijk te maken. ‘Domme vrouwen, denken dat ze zomaar geld krijgen, hahaha!!’ Zonder zich ook maar een seconde te verdiepen in de achtergrond van dit verzoek.
Een van de meest treffende gebeurtenissen rond de positie van de vrouw vond ik de heisa rond de Amstelveense burgermeester Fred de Graaf en de billen van Maxima. Eerst wordt deze dame koningin. Claus schopte het niet verder dan prins, Bernard bleef ondanks al zijn ambities slechts prins. De man van koningin Wilhelmina? Prins! Stel je voor, dat ze koning waren geworden. Dan had hun vrouw in hun schaduw gestaan!
Maxima koningin maken is wat mij betreft minachting voor de vrouw. Koningin zijn betekent niets, zodra er een koning in de buurt is! De billen-affaire toont demonstratief aan, dat de titel ook al niets betekent, zodra er een willekeurige man in de buurt is. Vooral niet, als het een willige en keurige burgermeester is!
Op Koningsdag 2014 zit burgermeester Fred de Graaf in het zicht van de camera aan de billen van onze huidige koningin. De beelden gaan de hele wereld over. Heks heeft ze ook gezien. Een vrouwelijke politica, stijl donker haar, brilletje, ik kan eventjes niet op haar naam komen, verdedigt de burgervader in een televisieprogramma. Ze kent hem goed, zegt ze. Hij zou zoiets NOOIT doen. Het was vaderlijk bedoeld, die hand.
Maar een uiterst hilarische compilatie van Sander van Pavel maakt die bewering twijfelachtig. Het blijft namelijk niet bij die ene ongelukkige keer. Je ziet de hand van de gewraakte burgermeester bij voortduring rond de flanken van Maxima fladderen. Als een enorme vlinder rond een exotische, geurige bloem. Of een dronken dar rond een koninginnebij. Een ouwe bok op zoek naar dat frisse groene blaadje…..
Dat de vrouw hem verdedigt verbaast me niet eens zoveel. Misschien heeft ze veel aan hem te danken. Of huldigt ze het standpunt, dat het er nu eenmaal bijhoort voor ons vrouwen, die ongewenste intimiteiten. Dat gesnoep van allerhande bijdehandjes. Zogenaamd vaderlijk bedoeld. Nou, als mijn vader zo had lopen doen tegen mij of mijn vriendinnen had ik er toch een bloedhekel aan gehad! En me kapot geschaamd.
Gelukkig zat de vader van Heks alleen maar veelvuldig te knuffelen met mijn moeder. ‘De Tortelduifjes’ werden ze genoemd….
Wat me wel verbaast is dat het incident in no time in de doofpot is verdwenen. Wat zou er gebeurd zijn, als iemand zo had lopen aaien over de billen van Willy? De kont van de koning? Was dat ook zo gemakkelijk van de tafel geveegd? Maar ja, dat is een KONING he? En een man!
Heks ging destijds in elk geval over haar nek van die de Graaf. Hoe is het mogelijk, dat je je en plein publiek zo totaal niet bewust bent van wat je eigen handen doen op de billen van de koningin? Hij is er blijkbaar zo vaak mee weggekomen, dat hij het niet eens meer in de gaten heeft. Misschien is de eerder genoemde politica wel ervaringsdeskundige in dit geval…..
Eén ding weet ik vrijwel zeker. Maxima baalde vast als een stekker. Het zal je maar gebeuren. Ben je jaren bezig een goede reputatie op te bouwen. Neem je je job hartstikke serieus. Heb je het zelfs tot koningin geschopt, ook als is die titel een wassen neus, zodra er een koning naast je staat. Staat zo’n kwal van een kerel over je kont te aaien, alsof je een geit bent. Of een dikke Hollandse melkkoe.
Heeft iemand zoiets wel eens bij Beatrix geflikt? Vast niet! Zij hield de mensen op armlengte afstand. De enige, die daar ooit doorheen is gebroken is onze nationale knuffelmarokkaan, Ali B, met zijn beroemde hug van Hare Majesteit. Waar overigens niets op aan te merken was, behalve dat het niet in het protocol rond het Koninklijk Huis past. Die konthand past daar blijkbaar prima in. Maar ja, daar zit dan ook geen Marokkaan aan vast, maar een oerHollandse politicus!
Koninklijke vrouwen zijn dus ook niet veilig voor ongewenste intimiteiten. Hoge konten vangen veel hand!
De ongelijkheid, waarmee tegen mannen en vrouwen betreffende dit soort dingen wordt aangekeken heeft me ook altijd verbijsterd. Als vrouw daalt je waarde enorm, als er iemand aan je zit. Ook al is dat ongevraagd en ongewenst. Jij bent dan zelf een slet. Er zijn landen, waar vrouwelijke slachtoffers van verkrachting worden gestenigd! Alsof ze zelf iets fout hebben gedaan!!!
Een man is al snel stoer, wat hij ook uithaalt op dat gebied. Natuurlijk staan excessen zoals gewelddadige verkrachting en seks met minderjarigen in laag aanzien, maar ze komen met heel veel weg! Heel veel grensoverschrijdend gedrag wordt weggewuifd: Ze zal ze zelf wel gewild hebben…. !!! Ook is een man met veel verschillende seksuele partners is nog steeds een bink. Een vergelijkbare vrouw is een sloerie!
Rond het voorval met Maxima heeft gelukkig niemand beweerd, dat ze er om heeft gevraagd. Dat is alvast iets. Niemand heeft geroepen: ‘Maar je zag er ook wel erg sexy uit. Je rook zo heerlijk. Je hebt zo lief naar hem gelachen. Kortom: Je hebt het uitgelokt!
Maar ja, onze zogenaamde koningin heeft ook regelmatig boter op haar hoofd. Neem nu het incident met Ingrid Waldring-Bouterse, de vrouw van de Surinaamse president. Deze ‘onbedoeld genomen foto’ ( Huh? Ja, zo kletst de RVD zich er weer uit! ) toont een vrolijk in de camera lachende Maxima naast de gade van deze omhooggevallen crimineel.
Onbedoeld gezellig samen op de foto
Het is natuurlijk lastig voor Maxima om onderscheid te maken tussen politici en boeven, gezien haar opvoeding. Zorreguieta is buiten een zeer omstreden figuur ook nog eens haar vader. De verregaande loyaliteit van een kind ten opzichte van hele foute ouders is spreekwoordelijk. Misschien heeft dit oogklepgedrag meegespeeld in de kwestie met de vrouw van Bouterse.
En dan is het ook nog eens zo, dat er altijd wel een camera in de buurt is in het leven van een koningin! Lijkt me vreselijk overigens. Wat een leven! Zo is ook dit vrolijke moment voor het oog van de camera door iemand vastgelegd en vervolgens op Facebook gezet. Had ze het niet had kunnen vermijden? De andere kant op kijken? Tong uitsteken? Zo moeilijk is dat toch niet! Want dit is een beetje dom……
‘oog om oog, hand om hand’
Heks mijmert over de Godin. Hoe ze de kracht van deze godheid vaak in zich voelt. Het is het beste schoonheidsmiddeltje, dat er bestaat. Soms danst deze dame in mijn passen, straalt ze in mijn gezicht, verblind ze jou met mijn glimlach. Mijn dieren houden ook van de Godin in mij. Ze koestert hen met oneindige liefde in mijn armen, streelt hen door mijn gloeiende handen!
Het is zoiets als wat Thich Nhat Hanh over Boeddha zegt: ‘I let the Boeddha walk in me.’ Een soort vrouwelijke variant. Ik laat de Godin in mij dansen, zingen, lachen en liefhebben. Thay heeft het heel vaak over Moeder Aarde, deze oude wijze man heeft donders goed in de gaten hoe belangrijk het is, dat het respect voor het vrouwelijk terug komt in deze wereld. En dat dat niet alleen belangrijk is voor vrouwen.
Iedereen heeft er baat bij. Het vrouwelijke, dat beschermt, koestert, baart, zorgt: We hebben het allemaal nodig! Niemand kan leven zonder deze kwaliteiten in zijn of haar leven. Ook kan geen enkele maatschappij bestaan zonder deze basis.
Heks pleit voor een herwaardering van het vrouwelijke. Respect voor de vertegenwoordigsters hiervan: Vrouwen. Maar ook waardering van deze kwaliteiten in de man. Als mannen de Godin in zichzelf terugvinden, hoeven ze ook niet zo bang te zijn voor haar afgevaardigden hier op aarde.
De spirituele leraren van Heks zijn allemaal toegewijd aan het vrouwelijke. De boeddhistische Thay met zijn aandacht voor Moedertje Aarde. De animistisch christelijke Alex Orbito met zijn White Lady. Mijn eigen studenten eccelsia, waar god ook een vrouw is…..
Vrouwen en mannen verschillen maar 1 luttel chromosoompje van elkaar uiteindelijk! Waar de vrouw twee X-chromosomen heeft om haar geslacht te bepalen heeft de man naast de x ook een y.
Het goddelijke is groter dan een chromosoom lijkt mij. Zeggen dat god een man is of mannelijk gaat voorbij aan vrijwel de hele schepping. Het lijkt me meer voor de hand liggen, dat dat afwijkende chromosoompje is geschapen voor de gezonde verspreiding der genensoep. Dat verklaart mijns inziens ook dat gegrabbel en gegraai. De man wil zijn zaad verspreiden! Dat is de core business van vele heren!
Politiek zou dit gedrag aan banden moeten leggen, in plaats van eraan mee te doen, zodat de wereld bewoonbaar blijft voor ons vrouwen. Vrouwelijke politici zouden handtastelijkheden moeten afkeuren in plaats van goed praten!
De man als variant van de vrouwelijke basismens. Een hele leuke variant, maar geef em niet de overHAND…. Vooral niet in de functie van burgervader 🙂
De laatste tijd zit ik weer veel aan de telefoon met Tele2. Niet omdat hun service zo goed werkt. Al sinds het begin van mijn abonnement, drie jaar geleden, net nadat ik mijn whiplash had opgelopen, ligt mijn wifi er om de haverklap uit. Ook crasht mijn televisie dagelijks een paar keer. Vaak net tijdens een spannende film!
Typerende houding Tele2-medewerker: luistert niet, zit lui achterover
Deze week bel ik dus maar weer. Ik word in de wacht gezet. Er zijn nog tien mensen voor me. Waarschijnlijk zitten de medewerkers gewoon lekker aan de koffie, want tien minuten later is dat nog zo. Ik besluit door te bijten. Ik wil weer online kunnen en sinds mijn nieuwe modem is mijn netwerk regelmatig helemaal verdwenen. Ik zie alle netwerken uit de buurt verschijnen, maar mijn modem, dat vlak naast mijn computer staat, is blijkbaar zo’n prutapparaat, dat het onvindbaar is!
Dit gaat misschien op voor een schaap…
Ik bel met mijn mobiel en dat is maar goed ook. Halverwege het gesprek word ik gesommeerd de stekker uit mijn modem te trekken. Dan kun je dus ook niet meer bellen. Behalve met een mobiel.
Na alle stomme adviezen en belachelijke opmerkingen, zoals ‘Uw muren zijn te dik’, ‘u heeft een vaste telefoon in huis, dat kan storend werken!’ , ‘U zit in een verkeerd kanaal, ik zet u eventjes om!’ krijg ik nu eindelijk te horen wat er werkelijk aan schort. Het signaal van het modem is gewoon te zwak. Zodra er een ander modem in de buurt is, wordt mijn signaal weggedrukt.
Gaat absoluut op voor het modem
Na drie jaar ellende steekt Tele2 dan eindelijk zijn hand in eigen boezem. Of een medewerkster praat haar mond voorbij. Waarschijnlijk het laatste.
Het is wel duidelijk, wie hier het zwarte schaap is!
Ja, nou moe. Hebben ze jarenlang de schuld bij mij gelegd. Blijk ik gewoon bij een inferieur clubje een abonnement te hebben genomen!
Het goede nieuws is dat er over enige tijd betere modems komen. Ik heb nog een oud kloteding gekregen onlangs. Ter vervanging van een nog ouder kloteding. Maar het nieuwe ouwe kutapparaat is nog slechter dan het oude. Bij deze moet ik regelmatig de stroom van alles afhalen, anders doet ie niets meer. Dit laatste advies kreeg ik bij mijn allerlaatste telefoonronde. Toch goed voor een uur mobiel bellen per maand. Een groot deel van mijn abonnement gaat op aan het in de lucht houden van een ander abonnement…….
Maar goe, wat kun je ook verwachten van een schaap op een helpdesk?
Het allerbeste nieuws is, dat ik van provider kan wisselen. Mijn verplichte abbonnementstijd zit erop. Dus ik kan ervan af! Ik denk dat ik maar eens gebruik ga maken van geweldige overstapsweken hier of daar!
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.